Mijn oudste telg is op de leeftijd van acht jaar en twee-en-een-halve maand (om precies te zijn) nog de trotse bezitter van bijna al zijn melktanden. Alleen de middelste ondertanden zijn inmiddels omgeruild voor grotere exemplaren. Zijn hele klas is het eerste wisselstadium al voorbij, maar hij moet nog beginnen. Nu vind ik dat wel schattig, die kleine priegeltandjes. Maar begrijpelijkerwijs, wil hij nu ook wel eens mee gaan wisselen. Er zitten wel hier en daar wat tanden los (al ruim een jaar) maar vooralsnog zijn zijn pareltjes nog stevig verankerd in zijn kaak.
Lees verder…
March 17th, 2010
Categories: Offspring . Author: Jenni . Comments: 2 Comments
Ik schreef het reeds eerder: sinds een maand of vijf ben ik, na 39 lange jaren vol bankhangerij en allergisch voor alles dat in de verste verte met beweging te maken heeft (het toppunt van beweging was in mijn optiek wéér een handvol chips in mijn mond proppen) enigszins sportief te noemen. Nog steeds verbaas ik mijzelf over de transformatie die ik de afgelopen maanden heb ondergaan. Niet alleen fysiek (- 25 kilo) maar ook psychisch. Buiten het aanpassen van mijn eetgewoontes heb ik mij ook toegelegd op een robbertje beweging zo hier en daar. Niet in de sportschool: het kan ook te gek natuurlijk! Gewoon thuis, in de veilige beschutting van mijn eigen huiskamer, met als enig decor mijn zacht achter de hand proestend gezin en af en toe een kat die tegen het raam aanvliegt omdat hij zich tegen mijn been aan wenst te vlijen op het moment dat datzelfde been ergens tussen mijn oren hangt.
Lees verder…
March 8th, 2010
Categories: Jenni\'s adventures . Author: Jenni . Comments: 5 Comments
Wij zijn de trotse slaven van een rode kater, luisterend naar de naam Gizmo. (Maar als hij zich eens vervaardigt om überhaupt te reageren op ons gewauwel, dan luistert hij ook naar schijtbeest en kutkat). Het is een lief dier, zodra je langs, door of over zijn scherpe nagels, blikkerende, pijnlijke tanden, de waanzin in zijn ogen en zijn schizofrenie probeert te kijken. Aaien is toegestaan, maar is en blijft Russisch roulette: de ene keer drapeert hij zich luid spinnend over je schoot en schurkt hij van gekkigheid zo intensief tegen je aan dat je het gevoel hebt dat hij zich aan het ingraven is in je darmstelsel, en de andere keer hangt het kreng met zeven poten (althans, zo voelt het) en alle tanden die hij heeft aan je hand of arm. Als het aan hem lag, zou hij je ook nog proberen te wurgen met zijn staart.
Lees verder…
March 3rd, 2010
Categories: Uncategorized . Author: Jenni . Comments: 5 Comments
Vol schaamte kijk ik naar de datum van mijn laatste log. De Mexicaanse griep ligt alweer ver achter ons, maar nog steeds kijken de laatste, zieltogende resten ervan mij verwijtend aan vanaf mijn log. Na 24 november was een diep stilzwijgen, zo zwart als de achtegrond van mijn log, het enige signaal.
De stilte op mijn log was een weerspiegeling van de leegte in mijn hoofd. De gebeurtenissen in mijn persoonlijke leven van de afgelopen maanden waren klaarblijkelijk geen reden om te bloggen, ondanks vele zachte doch verwijtende fluisteringen die, likkend aan mijn frontale cortex, ongevraagd meedeelden dat het toch echt tijd was iets van mijn niet-alledaagse zin en onzin op deze plek neer te planten.
Lees verder…
February 27th, 2010
Categories: Jenni\'s adventures . Author: Jenni . Comments: 6 Comments
Nederland is in de ban van De Griep. Eerst nog een enkeling, maar nu lijkt De Griep om ons heen te grijpen en verschijnen er steeds meer mensen na afwezigheid van een week weer hoestend en kuchend in het openbaar. Dus toen kwam De Prik. Voornaamste doelgroep: kinderen vanaf zes maanden tot vier jaar. De doelgroep waarin mijn jongste telg valt. Dus begon Het Denken. Wel of geen inentingen?
Lees verder…
November 24th, 2009
Categories: Jenni\'s adventures . Author: Jenni . Comments: 4 Comments
Vorige week dinsdag. Ik was net een half uurtje op mijn werk toen ik werd gebeld door de juf van Ayla. Een schuldbewust stemmetje. Ayla heeft hoofdluis, en moet meteen, conform hoofdluisprotocol, opgehaald worden.
Dus daar ging ik. Gelukkig al luizenshampoo en kam in huis. Ayla opgehaald, beluisd en wel meteen onder de douche gezet, daarbij het hardnekkige jeuken op mijn eigen hoofd (paranoia) negerend. “Mag ik spelen mama?” Nee! Kop dicht en ondergaan! Het leven is geen feest!”
Lees verder…
November 16th, 2009
Categories: Jenni\'s adventures . Author: Jenni . Comments: 7 Comments
Avondeten bereiden, een dagelijks terugkerend fenomeen. Het is inmiddels zeventien jaar geleden dat ik uit het ouderlijk nest ben gevlogen. En ondanks mijn hang naar eten dat hoofdzakelijk wordt vertegenwoordigd door onverzadigde vetten en voornamelijk met de letter P begint, heb ik in die jaren toch aardig wat gezonde maaltijden bereid. Toen ik mij eenmaal op het glibberige pad van het moederschap begaf, beviel ik behalve van drie wolken van kinderen eveneens van een flinke portie bewustzijn. Dus verving ik mijn voornamelijk ongezonde dieet van brood, pizza, patat en heel veel sigaretten voor een iets gezonder alternatief, om ervoor te zorgen dat mijn wolkjes niet binnen de kortste keren krom stonden van de scheurbuik. En zodoende heb ik in de bijna acht jaar dat ik nu omringd ben door nageslacht aardig wat maaltijden bereid die in de verte wel het predikaat “gezond” zouden kunnen dragen, omdat er zo af en toe een snipper groen in ronddrijft.
Lees verder…
September 29th, 2009
Categories: Huishoudelijk gezwatel . Author: Jenni . Comments: 3 Comments
En zo giert de zomer dan weer met rasse schreden voorbij. Dit stukje bewustzijn drong vanmorgen via mijn frontale kwab naar binnen toen ik vanmorgen in de zeikregen de kinderen naar school bracht en grommend met doorweekte paardestaart voor het hek stond. Onder mijn ene arm vierentwintig school- en gymtassen, onder de andere arm een brullende druipende peuter die in haar vorige leven waarschijnlijk gekruist is met een varken en daardoor zeer gecharmeerd is van vieze plassen, nattigheid en andere ellende waarbij veel aarde en modder aan te pas komt. Door deze eigenaardigheid heeft ze de vervelende neiging om zich voorover te laten vallen in alles wat maar enigszins nat is. Deze eigenschap is niet kwalijk als zij zich bevind op een pleintje met zwem- en zandbakje op een warme zomerdag, ook al zie zij er na een half uurtje uit als een mummie zonder verband. Minder leuk wordt het op straat, in de regen, met veel haast en deadlines in de vorm van schoolbellen. Helaas is zij nog niet in staat het onderscheid te maken, waardoor ik op een regenachtige dag aardig wat stellen kleding op een dag verslijt.
Op het kinderdagverblijf zijn ze het gewend; gevoed door de wetenschap dat verbieden bij Jody echt zinloos is, heeft onze jongste telg vrijstelling om in allerhande viezigheid te wroeten. Hierdoor krijg ik steevast een peuter mee die je nog niet met een tang wenst aan te pakken. Uiteraard mag je dat niet laten merken, zeker niet als je omringt bent door zeer blije pedagogisch medewerkers. Dus als je dochtertje op je af komt rennen met gespreide armpjes en getuite lipjes, is het not done om naar achter te deinzen, weg te rennen of haar van je af te slaan met een honkbalknuppel. Dus je vermant jezelf, slikt dapper je kokhalsneigingen weg, verbant resoluut onwillige gedachten over builenpest en andere vieze ziektes uit je systeem, en je eet je een weg door snot, water, zand en limonade omdat je zeker weet dat onder al die lagen écht een zacht peuterwangetje zit. Door je kokhalzende hersenpan zoeft een mantra “Vieze kinderen zijn blije kinderen. Vieze kinderen zijn blije kinderen” terwijl je, zo blij mogelijk kijkend (”schattig hé!”) stiekum het met je onderlip opgevangen peutersnot op de grond kwat zodra iedereen de andere kant opkijkt.
Kortom: het zand-water en erger-tijdperk is weer in zicht. In de zalige zomermaanden die achter ons liggen heb ik mij geestelijk kunnen voorbereiden op het échte werk: storm, regen, aarde, modder en dikke plassen op de grond. Maar Jody en ik zijn er klaar voor. Mijn chemicaliënpak ligt klaar.. laat maar komen die herfst!
August 28th, 2009
Categories: Offspring . Author: Jenni . Comments: 9 Comments
”Mamma, wat is er met je telefoon gebeurt?”
“Hij is kapot gegaan in mijn tas, en nu zit er een sterretje in het glas”.
“oooh, maar dan moet je karkas even bellen, die kunnen het maken!”
En zoals wel vaker, slaat mijn lieve zoon de spijker op zijn kop. Ik heb een gruwelijke hekel aan de reclame van Carglass. Een manspersoon, die met hijgerig rotterdams accent staat te vertellen hoe goed hij sterretjes kan volspuiten. En dat nog verzekerd ook! De reclame wordt zo vaak uitgezonden (zowel op radio als op tv) dat ik nog liever met volledig verbrijzelde voorruit rondrij dan dat ik bij hen aanklop.
Bovengenoemd voorval heeft er toe bijgedragen dat dit bedrijf voorgoed is omgedoopt tot karkas. “Karkas repareert, karkas vervangt.. ” Wordt die pokkenreclame toch nog leuk.
July 28th, 2009
Categories: Jenni\'s deliriums . Author: Jenni . Comments: 4 Comments
Na ons overweldigende huwelijksfeest was het tijd voor onze alternatieve, kinderloze huwelijksreis: een tweedaags bezoek aan een stad waar wij beiden bijzondere herinneringen aan koesteren. Net als de vorige keer: een overdaad aan winkels, eten, plezier en water (als je thuis alleen een douche hebt schroom je niet om rustig twee keer dag in bad te gaan liggen met achterlijk grote bruisballen) en uren die te snel voorbij glijden.
Ik ben gek op geschiedenis. In een stad met een rijke historie kan ik mijn hart ophalen. Zo hebben we ons kunnen richten op onze onafgemaakte missie: het vinden van het standbeeld van D’artagnan, de vierde musketier, bekend door zijn rol in de verhalen van de Drie Musketiers, op papier gezet door Alexandre Dumas. D´Artagnan is in 1673 bij de slag om Maastricht is omgekomen. (Zowel hijzelf als Portos, Athos, en Aramis, oftewel de Drie Musketiers hebben echt bestaan). Op de plaats waar een musketkogel een einde aan zijn leven maakte, bevind zich een standbeeld. Alle pogingen ten spijt, lukte het tijdens het eerste bezoek aan Maastricht niet om dit beeld te vinden.
Gelukkig hebben we deze missie nu kunnen voltooien. D’artagnan vond ons eerder dan wij hem konden vinden: tijdens een ritje met een belachelijk bejaardentrammetje (op aardgas) waar wij enigszins opvielen tussen de giebelende, geblauwspoelde zilveruien prijkte hij daar plotsklaps in volle glorie. Naderhand hebben wij hem tijdens een wandeling met een bezoekje vereerd.
Op weg naar huis hebben wij nog een snelle wandeling in het park gemaakt. Hierbij kwamen wij terecht bij de kazematten, een gangenstelsel onder de stad. Tijdens belegeringen werden deze gangen gebruikt om de vijand ongezien te benaderen en uit te schakelen. Deze gangen zijn met een gids te bezoeken, waar helaas geen tijd meer voor was. Hierdoor hebben wij ons bezoek aan deze stad moeten afsluiten met wederom een niet voltooide missie, wat een goede reden om nog eens terug te komen. We’ll meet again…
July 20th, 2009
Categories: Memory Lane . Author: Jenni . Comments: 8 Comments
