Jenni

Verbluft keek ik naar mijn email. De woorden van de mail knipoogden bemoedigend terug. “Beste Jennifer, Bedankt voor je inschrijving voor de 29e editie van de Dam tot Damloop. Je hebt gekozen voor het onderdeel: 10 mijl (16.1 km) trimloop”. Shit, wat heb ik nou weer gedaan?

Smoezen
Al sinds ik pogingen doe om harder te lopen dan strompelniveau, roep ik dat ik een keer de Dam tot Dam wil lopen. Tot nu toe is dat er nog niet van gekomen. De smoezen waren talloos. Blessures (die waren wel echt trouwens) en hardnekkige luiheid waren de hoofdmoot, en het feit dat je virtueel moet vechten voor je leven wil je als recreant zonder in je nek hijgend businessteam een startbewijs bemachtigen, hielp ook al niet mee.

Tot nu toe
In principe volgen mijn Dam tot Dam-aspiraties ieder jaar hetzelfde patroon.  Roepen dat ik ooit eens mee wil lopen, totaal geen moeite doen voor een startbewijs, en dan in september chips etend en knarsetandend afstemmen op het hardlopende feestgedruis op tv die de Strijd om het Startbewijs wel de moeite waard hadden gevonden, terwijl ik jaloerse blikken werp richting de ranke Kenianen die, sierlijk als renpaarden, de afstand in zo’n drie kwartier afleggen terwijl ik op de momenten dat mijn mond eens leeg is onafgebroken hysterisch roep dat ik volgend jaar écht meedoe  zonder ooit de daad bij het woord te voegen, waarbij ik in staat ben om mijn ontbrekende ruggengraat te maskeren met een harttransplantatie.

Faith is calling
Mijn onderbewuste plan was om dit stramien ook voor de 2013-editie te hanteren. Het lot besliste echter anders. Ineens kreeg ik een startbewijs in mijn allengs breder wordende schoot geworpen, waardoor ik  nu geen keuze meer heb. Wie A zegt, moet ook B zeggen, tenslotte. Dus ben ik erbij, op 22 september.  En niet alleen aanwezig, de bedoeling is dat ik de 16,1 kilometer zelfstandig afleg, zonder auto, brommer, rollator of scootmobiel. Gewoon, met de benenwagen, en als het even kan ook nog iets harder dan standje wandelen of strompelen.

App
Met behulp van een app van een gerenommeerd sportmerk wat ik niet bij naam zal noemen omdat het Asics is, heb ik een trainingsschema samengesteld, die mij zachtjes richting finish fluistert. Rustig aan, zo blessurevrij mogelijk, zonder al te Spartaanse intervaltrainingen die ervoor zorgen dat mijn hart binnen luttele minuten gekookt op mijn rug hangt, maar mij wel klaarstoomt voor een robbertje vleselijk kilometervreten binnen de gestelde tijdslimiet van twee uur.

Lopend of kruipend 
De eerste vijf kilometer heb ik al in mijn benen, nog elf komma één erbij. Gelukkig heb ik nog bijna een half jaar de tijd om die erbij te proppen, maar dat gaat me lukken. Al moet ik mijn gebit vastzetten in het asfalt en mijzelf als een wurm over de finish slepen, vele uren nadat de laatste organisator is verdwenen.. uitlopen dan wel kruipen zal ik hem.

Lieve organisatoren, hang mijn medaille maar op een stil plekje in een boom, dan vind ik hem vanzelf wel. En nee, jullie hoeven jullie niet met loeiende sirenes het parcours af te rijden, op zoek naar een bewusteloos vrouwmens die met een dubbele longbloeding de berm bevuilt.

Wij hebben ons verschanst in huis terwijl buiten WO III aan de gang is. De TV braakt het Formule 1 jaaroverzicht uit, terwijl ik probeer te overstemmen met de laatste stuiptrekkingen van de Top 2000. Bij elke lichtflits en donderslag buiten probeer ik de neiging te weerstaan om de stekkers van alle electra uit de stopcontacten te trekken, want ik weet gerust het verschil wel tussen onweer en vuurwerk. Heus wel.

2012 was voor mij een redelijk bewogen jaar. Een jaar van afvallen, aankomen en nog meer aankomen. Ik moest hardlopen gedag zeggen, maar ga deze neiging in 2013 weer in de armen sluiten. Ik verloor mijn baan, maar vond een nieuwe. Huisdieren gingen, nieuwe huisdieren kwamen. Oude mannen gingen, nieuwe mannen.. oh nee. Dat niet.

Wij duiken straks op de bank met films, chips, oliebollen en ander cholesterolverhogend materieel, en als in de eerste minuten van 2013 het feestgedruis losbarst, zetten wij koers richting buren om te onderzoeken of de buurvrouw net zoveel Bailey’s koud heeft staan als zij beweert, maar leer mij mijn buurvrouw kennen.. waarschijnlijk heeft zij genoeg in huis om heel Zeeuws-Vlaanderen comazuipend ten onder te laten gaan.

Vanuit onze krib wensen wij iedereen.. nou ja, jullie weten wel. Wat jullie de hele avond al op FB voorbij zien komen en zo. Kortom, wat jullie ons toewensen, wensen wij jullie net zo hard terug. Hoe dan ook, deze avond, het piepjonge nieuwe jaar… om met de woorden van Herman Brood te spreken: maak er een mooi feest van.

See you on the other side!

Toen ik net te laat de kleedkamer van het zwembad betrad vond ik op de plaats waar ik een natte dochter zou moeten aantreffen, een gele brief met de melding dat ze volgende week zaterdag zou mogen afzwemmen.

Euforie en irritatie
Euforie met een klein randje irritatie vochten om een plekje in mijn bestaan, terwijl ik mijn ingewikkeld geveterde schoenen uittrok voor een zoektocht door het zwembad. De andere kleedkamers, de douches en de toiletten leverde galmende oren en een bijna-schedelbasisfractuur op wegens een gladde vloer, maar geen kleuter. Van een andere ouder vernam ik dat mevrouw de kleedkamer had betreden maar rechtsomkeert was gegaan toen ik bleek te schitteren door afwezigheid.

Iedere keer als ik boodschappen doe, kom ik er wel één tegen. De Zeikerd van de dag. In mijn hoofd noem ik ze doorgaans anders, maar die gedachten houd ik voor mezelf.  Soms wil ik me nog wel eens naar mijn leeftijd gedragen.

Herkenbaarheid
Hoe herken je de Zeikerd van de dag? In ieder geval niet aan hun uiterlijk. De Zeikerd van de dag kan namelijk iedereen zijn, maar meestal is het een man of vrouw van middelbare leeftijd, of, als je geluk hebt, zijn het er twee in de vorm van een stelletje. Bejaarden zijn het meestal niet, want die doen hun boodschappen doorgaans rond openings- en sluitingstijd, want die tijden passen het beste in hun overvolle schema. Pubers zijn het ook niet, want die rennen met zijn zessen de supermarkt voor croissantjes en Red Bull  en zijn alweer vertrokken voordat jij de groente-afdeling bent gepasseerd.

Helletocht
De Zeikerd is dus niet op het eerste gezicht te herkennen, maar dat verandert bijzonder snel zodra je de supermarkt hebt betreden. Dan begint het In De Weg Lopen. Zodra je binnen bent bots je na twintig centimeter vol gas  tegen haar karretje op. Vervolgens is de toon gezet, en je kunt er vanuit gaan dat je haar de hele winkel tegenkomt.  Op het moment dat jij je slavink  uit het vleesschap trekt, staat zij naast je naar braadworsten te grabbelen.  Spaghetti? Zodra je  Bertolli in de verte ziet gloren, vang je naast je op “wat zullen we eten vanavond? Pasta? Waarop jij grommend je menu omgooit naar bloemkool. Alles om haar maar niet tegen te hoeven komen, want je hebt haar inmiddels herkend.

Bloedende ogen
Waar je je ook in de winkel bevind, overal is zij te vinden, om haar karretje voor je voeten te gooien. De hele helletocht door de supermarkt ben je bezig met haar midden in het gangpad geparkeerde karretje te verzetten. En bij de kassa vergeet je op de rijen te letten, en wie staat er pal voor je, en wie komt er tot de ontdekking dat ze nog een zakje geraspte kaas is vergeten, waarvoor ze vervolgens op haar dooie akkertje naar de andere kant van de winkel sjokt zodat jij uit je ogen staat te bloeden van frustratie? Juist.

Uit pure pissigheid ben ik wel eens geneigd om een paar artikelen uit haar karretje te jatten, of die kar “per ongeluk” ongenadig in haar middenrif te persen.  Maar ik doe het nooit. Soms wil ik me nog wel eens naar mijn leeftijd te gedragen. En bovendien, misschien ben ik ook wel eens, geheel onbewust, de Zeikerd van de Dag.

Het kroost constateerde vanmorgen, dat er was ingebroken vannacht.  De daders waren uiteraard gevlogen, maar ze hadden pepernoten overgegeven in de keuken, de fruitschaal leeggegeten en de kat kaalgeschoren. Kortom, de eerste schoenzet-actie van de sinterklaas-cyclus van 2012 is een feit.

Opschepster
Gisteren heb ik nog opschepperig lopen verkondigen dat mijn kroost nooit hyper wordt van dit prachtige jeugdfeest. Mijn nageslacht is om het even welke situatie dan ook, volledig Zen, ongeacht of ze het hoofd moeten bieden aan een tornado categorie F5  of aan zoiets basaals als sinterklaas. Althans:  de voorgaande jaren hakten we met dit bijltje.

Dit jaar is alles anders
Voor het eerst in mijn geschiedenis als moeder veroorzaakte het sintfeest bij één van mijn telgen (Jongste, in dit geval)  een acute aanval van permanente epileptie, veroorzaakt door de hele dag klaas-zagen op tv. Wellicht heeft het gruwelijke 100% polyester-pakje dat ze al de hele dag droeg kortsluiting in haar hersenen veroorzaakt, want bij mij liepen de rillingen al over de rug als ze te dicht in mijn buurt kwam, laat staan hoe het de draagster van al dat moois verging.  Door de overload van rood, zwart en polyester ging ze haar bed in alsof ze een lijn speed had weggetikt. (Doinggg doinggg doinggg) maar gelukkig sliep ze redelijk snel. Althans, nadat we twee uur lang scheurende en bonkende geluiden vanuit haar kamer hadden genegeerd.  De tv harder zetten en uiteindelijk dreigen met hel, verdoemenis en het afpakken van de oogst van morgenochtend, bleek te helpen.

De andere twee
Oudste vergat voor het gemak dat hij al een paar jaar niet meer gelooft in sprookjes en dus ook niet meer in alle vijfhonderd sinterklazen die Nederland momenteel rijk is,  zenuwde vrolijk mee en kwam om 02:00 vragen of hij naar beneden mocht. En om 05:00. En 06:00. En 06:30. Aan Middelste heb ik niet veel gemerkt, maar goed, dat is logisch. Miss Binnenvetter 2012. Volgens mij was ze hoofdzakelijk bang om wakker te worden van ruwe schokken met de geur van jute in haar neus, dus die was allang blij dat ze in haar eigen bed wakker werd. Volkomen irrelevante angst overigens, want ze is ook miss Goed Afgericht 2012.

Het Goede Doel
Hun schrille vreugdekreten de volgende dag veroorzaakte een onwillig emotioneel kriebeltje in de buurt van mijn middenrif.  Dolgelukkig met hun Lego-spel en afzichtelijke nuclear-gele en -roze Zeemeermin-Barbies. Nageslacht blij, wij blij. Zoiets. “Mamma, mogen we nou vanavond weer onze schoen zetten?” vroeg Oudste vanmorgen. “Neeee, oreerde ik. Sinterklaas moet nu eerst zijn roes uitslapen. Als het weer zaterdag is, mogen jullie je schoen weer zetten”.  Per slot moet ik tegen elke prijs vermijden dat die zak met kado’s op zolder al leeggekauwd is voordat grootvader Sint daadwerkelijk jarig is.

De weg naar december
Nog tweeënhalve week tot die ouwe weer met al zijn meerlingbroers, zijn zwarte gevolg en zijn knol verder trekt en wij onze woonstee genoeglijk kunnen omtoveren tot een wanstaltig kitchpaleis.  Heb ik goddank ook weer een jaar de tijd om die rib uit mijn lijf opnieuw aan te laten groeien.

Gruwelijk en obsceen?
Vandaag heb ik de laatste hand (nou ja, oog) gelegd aan J.K. Rowlings “Een Goede Raad”, het boek dat volgens recensenten behoorlijk gruwelijk en obsceen zou zijn. Ik vermoed echter, dat de recensenten enige moeite hadden om heer Potter uit hun hoofd te bannen toen zij dit boek ter oog namen, want de geschiedschrijving over een oorlog tussen de bewoners van een slaperig Engels dorpje om een plekje in de gemeenteraad,  ontbeert iedere vergelijking met enig Zwijnsteinperikel, wat in mijn optiek ook de bedoeling was van mevrouw Rowling.

Martina Cole
Ik vond het veel weg hebben van een gemiddeld boek van Martina Cole, die altijd schrijft over Engelse wanhoop en achterbuurtgezinnen, alleen overgiet zij het nog met een smeuïg sausje penose.  Grofbekkerij en schokkende feiten.. mijn hele leven is één schokkend feit (..) In een beetje boek zitten toch schokkende feiten? Als ik schokkende feiten wil vermijden ga ik wel kasteelromannetjes lezen.

In huize Jenni  heerst grote verontwaardiging. Oudste krijgt het spel  ”Call of Duty Black Ops II”, niet voor zijn elfde verjaardag.  Uiteraard is hij daarin de enige, de heeele wereld heeft deel I al, maar hij, arme stakker die nooit wat krijgt,  mag hem natuurlijk weer niet. Hij mokt en piept,  totaal doof en blind voor het argument dat het spel de leeftijdsgrens “18+” heeft.  Nu zijn wij in dit huis heel goed in het uitschakelen van zintuigen als het gaat om loze argumentatie, mokken en piepen, dus ik schakel op mijn beurt die van mij uit.

Absurd
Ik vind het  nogal absurd dat een kind van die leeftijd een spel voor volwassenen speelt, maar schijnbaar ben ik daarin in de minderheid.  Niet dat dat iets uitmaakt, want hij krijgt het gewoon niet.  ”Prima”, zei het jongenskind. “Dan spaar ik er toch zelf voor”. “Prima”, zei ik. Maar wel zonde van het geld, sparen voor een spel dat vervolgens van je afgepakt word omdat je het niet mag spelen, en volledig verouderd is op het moment dat je het wel mag spelen”.

Een stukje begrip
Ik ben me ervan bewust dat ik anno 2012 dergelijk vermaak  niet uit zijn leven kan bannen. Wij doen nou eenmaal niet aan thuisonderwijs en andere vormen van vermijding van menselijk contact. En Oudste is nou eenmaal populair gespuis (zijn mijn genen) die na school actief  socializing bedrijft met medegespuis mét Call of Duty.  Maar als hij bij een vriendje thuis wil maaien en slachten? Ga vooral je gang, als je het bloed maar afwast voor je weer huiswaarts keert.  Want ik snap het allemaal best.  In mijn jongere jaren was ik zwaar verslaafd aan Unreal Tournament. Voorzien van allerlei virtueel schiettuig  mevrouwen en meneren in robotpakken neermaaien, bij voorkeur over een netwerk. Uren! Maar ja.. die nuances hé! Ik was toen achtentwintig, geen tien.

Ik geef het eerlijk toe, wij zijn niet gefortuneerd. Wij zijn beiden laag opgeleid. Ik heb slechts een grote bek en een MAVO-diploma, en dus hebben wij geen dikke banen  maar wel een koophuis en drie kinderen. Op zich is dat geen probleem. Je past en meet eens wat, je slaat je eega zijn hersens eens in omdat hij het gore lef heeft een patatje in zijn lunchpauze te halen,  je kinderen mogen één snoepje per dag maar moeten dat ene snoepje dan wel met zijn drieën delen en de katten zijn omgebouwd tot vegetariër zodat ze kunnen leven op boomschors en gras.
(more…)

Pats! Mijn ogen springen open en ik ben klaarwakker. Mijn tweede handeling van de nieuwe dag bestaat uit het naar rechts draaien van mijn hoofd om op mijn wekker te kijken. 04:00. Een prachtige tijd om uitgeslapen aan een nieuwe dag te beginnen.

In ons doodstille huis ligt de poes op een stoel in onze slaapkamer haar imitatie van een stoommachine ten beste te geven. Doordat zij een stompe snuit heeft ligt ze te puffen en te gieren. Haar gepuf neemt dusdanige proporties aan dat ik het idee hebt dat ze in luttele seconden gaat schudden en er waterdamp uit al haar poriën zal spuiten. Snel verwerp ik het idee want de ramen beslaan al bij de gedachte aan al die damp.

(more…)

We zaten op het trapje en we rookten. Lodderig van de voorbije, lange nacht. Achter ons stortte de DJ  donderende house over de nog steeds stampvolle dansvloer. Wazige afterparty-types sloften voorbij.  We zwegen en rookten sigaret na sigaret. “Ik heb een leuke jongen leren kennen” zei hij opeens. “Een conducteur. Ik weet alleen niet of hij homo of hetero is. Hij is hier nu ook”.

“Nou, dan vraag je het hem toch?” zei ik. Egon wees. “Kijk daar komt hij aan”. Ik keek. Hmm.. best een interessant jongmens. Bordeaurode spijkerbroek, ontbloot bovenlijf. Halflang blond haar. Gespierd, maar niet té, want daar hou ik niet van. “Ziet er goed uit” zei ik. “Weet je wat? antwoordde hij. “Als hij nou hetero is, mag jij hem wel hebben”. Ik lachte. “Deal!” En zonder blikken of blozen verkwanselden wij een onwetende volwassene van het mannelijk geslacht, als gewetenloze mensenhandelaars.

Het onderwerp van onze onderhandelingen kwam erbij zitten. Stelde zich voor. “Marcel”. Egon bedacht zich geen moment. “Zeg.. ben jij eigenlijk homo of hetero?”. “Ik ben hetero” zei het jongmens. Egon keek me aan, en zuchtte diep. “Heeft zij weer. Geluksvogel! Nou ja, jij mag hem hebben”. Marcel lachte hardop.

We raakten aan de praat. Jongmens bleek een interessante gesprekspartner. Van het één kwam het ander, en na drie weken verhuisde ik van Oegstgeest naar Hoorn en trouwde ik een jaar later.

Inmiddels gescheiden, maar nog steeds bevriend met Marcel, en nog steeds woonachtig in Hoorn. Dankzij Egon leid ik het leven van vandaag.

Gisteravond verliet Egon de wereld voor zijn laatste reis, slechts eenenveertig jaar oud.  Een absurd vroege dood.

Een prachtmens. Ik bekijk de foto’s van zijn uitgeteerde gestalte en herinner me zijn bolle wangen, zijn lach, zijn lange krullen en zijn koeienbroek. Zijn wiegende heupen op “Show me Love” van Robin S. Zijn maffe escapades. Die keer dat ik hem de hele nacht heb lopen treiteren nadat hij een amoureus intermezzo met een jongeman in het herentoilet had gehad en hij mij het hele Scheveningse strand achterna zat, krijsend “rotmeid! Ik ga je verzuipen!”.

Egon. Maar even gekend en al een mensenleven niet meer lijfelijk gezien, maar hij veranderde mijn leven zonder het zelf te beseffen. Zo zonde.