Nederland is in de ban van De Griep. Eerst nog een enkeling, maar nu lijkt De Griep om ons heen te grijpen en verschijnen er steeds meer mensen na afwezigheid van een week weer hoestend en kuchend in het openbaar. Dus toen kwam De Prik. Voornaamste doelgroep: kinderen vanaf zes maanden tot vier jaar. De doelgroep waarin mijn jongste telg valt. Dus begon Het Denken. Wel of geen inentingen?
Vorige week dinsdag. Ik was net een half uurtje op mijn werk toen ik werd gebeld door de juf van Ayla. Een schuldbewust stemmetje. Ayla heeft hoofdluis, en moet meteen, conform hoofdluisprotocol, opgehaald worden.
Dus daar ging ik. Gelukkig al luizenshampoo en kam in huis. Ayla opgehaald, beluisd en wel meteen onder de douche gezet, daarbij het hardnekkige jeuken op mijn eigen hoofd (paranoia) negerend. “Mag ik spelen mama?” Nee! Kop dicht en ondergaan! Het leven is geen feest!”
Avondeten bereiden, een dagelijks terugkerend fenomeen. Het is inmiddels zeventien jaar geleden dat ik uit het ouderlijk nest ben gevlogen. En ondanks mijn hang naar eten dat hoofdzakelijk wordt vertegenwoordigd door onverzadigde vetten en voornamelijk met de letter P begint, heb ik in die jaren toch aardig wat gezonde maaltijden bereid. Toen ik mij eenmaal op het glibberige pad van het moederschap begaf, beviel ik behalve van drie wolken van kinderen eveneens van een flinke portie bewustzijn. Dus verving ik mijn voornamelijk ongezonde dieet van brood, pizza, patat en heel veel sigaretten voor een iets gezonder alternatief, om ervoor te zorgen dat mijn wolkjes niet binnen de kortste keren krom stonden van de scheurbuik. En zodoende heb ik in de bijna acht jaar dat ik nu omringd ben door nageslacht aardig wat maaltijden bereid die in de verte wel het predikaat “gezond” zouden kunnen dragen, omdat er zo af en toe een snipper groen in ronddrijft.
En zo giert de zomer dan weer met rasse schreden voorbij. Dit stukje bewustzijn drong vanmorgen via mijn frontale kwab naar binnen toen ik vanmorgen in de zeikregen de kinderen naar school bracht en grommend met doorweekte paardestaart voor het hek stond. Onder mijn ene arm vierentwintig school- en gymtassen, onder de andere arm een brullende druipende peuter die in haar vorige leven waarschijnlijk gekruist is met een varken en daardoor zeer gecharmeerd is van vieze plassen, nattigheid en andere ellende waarbij veel aarde en modder aan te pas komt. Door deze eigenaardigheid heeft ze de vervelende neiging om zich voorover te laten vallen in alles wat maar enigszins nat is. Deze eigenschap is niet kwalijk als zij zich bevind op een pleintje met zwem- en zandbakje op een warme zomerdag, ook al zie zij er na een half uurtje uit als een mummie zonder verband. Minder leuk wordt het op straat, in de regen, met veel haast en deadlines in de vorm van schoolbellen. Helaas is zij nog niet in staat het onderscheid te maken, waardoor ik op een regenachtige dag aardig wat stellen kleding op een dag verslijt.
Op het kinderdagverblijf zijn ze het gewend; gevoed door de wetenschap dat verbieden bij Jody echt zinloos is, heeft onze jongste telg vrijstelling om in allerhande viezigheid te wroeten. Hierdoor krijg ik steevast een peuter mee die je nog niet met een tang wenst aan te pakken. Uiteraard mag je dat niet laten merken, zeker niet als je omringt bent door zeer blije pedagogisch medewerkers. Dus als je dochtertje op je af komt rennen met gespreide armpjes en getuite lipjes, is het not done om naar achter te deinzen, weg te rennen of haar van je af te slaan met een honkbalknuppel. Dus je vermant jezelf, slikt dapper je kokhalsneigingen weg, verbant resoluut onwillige gedachten over builenpest en andere vieze ziektes uit je systeem, en je eet je een weg door snot, water, zand en limonade omdat je zeker weet dat onder al die lagen écht een zacht peuterwangetje zit. Door je kokhalzende hersenpan zoeft een mantra “Vieze kinderen zijn blije kinderen. Vieze kinderen zijn blije kinderen” terwijl je, zo blij mogelijk kijkend (”schattig hé!”) stiekum het met je onderlip opgevangen peutersnot op de grond kwat zodra iedereen de andere kant opkijkt.
Kortom: het zand-water en erger-tijdperk is weer in zicht. In de zalige zomermaanden die achter ons liggen heb ik mij geestelijk kunnen voorbereiden op het échte werk: storm, regen, aarde, modder en dikke plassen op de grond. Maar Jody en ik zijn er klaar voor. Mijn chemicaliënpak ligt klaar.. laat maar komen die herfst!
”Mamma, wat is er met je telefoon gebeurt?”
“Hij is kapot gegaan in mijn tas, en nu zit er een sterretje in het glas”.
“oooh, maar dan moet je karkas even bellen, die kunnen het maken!”
En zoals wel vaker, slaat mijn lieve zoon de spijker op zijn kop. Ik heb een gruwelijke hekel aan de reclame van Carglass. Een manspersoon, die met hijgerig rotterdams accent staat te vertellen hoe goed hij sterretjes kan volspuiten. En dat nog verzekerd ook! De reclame wordt zo vaak uitgezonden (zowel op radio als op tv) dat ik nog liever met volledig verbrijzelde voorruit rondrij dan dat ik bij hen aanklop.
Bovengenoemd voorval heeft er toe bijgedragen dat dit bedrijf voorgoed is omgedoopt tot karkas. “Karkas repareert, karkas vervangt.. ” Wordt die pokkenreclame toch nog leuk.
Na ons overweldigende huwelijksfeest was het tijd voor onze alternatieve, kinderloze huwelijksreis: een tweedaags bezoek aan een stad waar wij beiden bijzondere herinneringen aan koesteren. Net als de vorige keer: een overdaad aan winkels, eten, plezier en water (als je thuis alleen een douche hebt schroom je niet om rustig twee keer dag in bad te gaan liggen met achterlijk grote bruisballen) en uren die te snel voorbij glijden.
Ik ben gek op geschiedenis. In een stad met een rijke historie kan ik mijn hart ophalen. Zo hebben we ons kunnen richten op onze onafgemaakte missie: het vinden van het standbeeld van D’artagnan, de vierde musketier, bekend door zijn rol in de verhalen van de Drie Musketiers, op papier gezet door Alexandre Dumas. D´Artagnan is in 1673 bij de slag om Maastricht is omgekomen. (Zowel hijzelf als Portos, Athos, en Aramis, oftewel de Drie Musketiers hebben echt bestaan). Op de plaats waar een musketkogel een einde aan zijn leven maakte, bevind zich een standbeeld. Alle pogingen ten spijt, lukte het tijdens het eerste bezoek aan Maastricht niet om dit beeld te vinden.
Gelukkig hebben we deze missie nu kunnen voltooien. D’artagnan vond ons eerder dan wij hem konden vinden: tijdens een ritje met een belachelijk bejaardentrammetje (op aardgas) waar wij enigszins opvielen tussen de giebelende, geblauwspoelde zilveruien prijkte hij daar plotsklaps in volle glorie. Naderhand hebben wij hem tijdens een wandeling met een bezoekje vereerd.
Op weg naar huis hebben wij nog een snelle wandeling in het park gemaakt. Hierbij kwamen wij terecht bij de kazematten, een gangenstelsel onder de stad. Tijdens belegeringen werden deze gangen gebruikt om de vijand ongezien te benaderen en uit te schakelen. Deze gangen zijn met een gids te bezoeken, waar helaas geen tijd meer voor was. Hierdoor hebben wij ons bezoek aan deze stad moeten afsluiten met wederom een niet voltooide missie, wat een goede reden om nog eens terug te komen. We’ll meet again…
De KNO-arts trof bij verwijdering twee matig opgezwollen keelamandelen aan. De neusamandelen echter (u weet wel, die amandelen die de KNO-arts in eerste instantie wilde laten zitten) waren een ander verhaal. Ontstoken, opgezwollen tot formaat rugbybal (bij benadering), en vol pus en andere dipsauzen. Alles is nu grondig schoongemaakt en het grote opknappen kan beginnen. Gelukkig hebben wij zomervakantie en hebben we alle tijd om haar daarbij te helpen, vergezeld van boekjes, films en wat een kleuter nog meer nodig heeft. Ze is heel zielig.. maar dat mag ook.
Helaas is de pijn dusdanig dat ze weigert te drinken, wat natuurlijk essentieel is bij het genezingsproces. Dus wij zoeken naar een mix tussen liefdevol en dwang om haar zover te krijgen. Het meest eenvoudige argument (uitleggen dat het echt moet omdat het dan minder zeer gaat doen en het sneller beter wordt) maakt geen indruk en is in haar vierjarige ogen geen optie. Kortom: ik ga straks even langs bij het gesticht voor een dwangbuisje maat 116. De trechter staat al klaar op het aanrecht. Tot die tijd beperk ik me tot smeekbedes om er een molecuul water of limonade in te krijgen. Uiteindelijk komt het vast goed met haar!
Al eerder verhaalde ik over de slagtanden van mijn oudste dochter. Vandaag is de dag aangebroken dat de sabeltandtijger hopelijk een kopje kleiner wordt gemaakt. Mijn echtgenoot is richting ziekenhuis met ons blonde sabeltandtijgertje. Keel en neus worden grondig schoonveegd en bevrijdt van amandelen en andere ongewenste steenvruchten.
Haar dekbedje ligt klaar, de vriezer ligt vol ijsjes, op tafel staat een kadootje in de vorm van een walgelijk zoet-roze My Little Pony en haar broer en zusje gaan overdag naar vriendjes zodat we de aandacht voor haar alleen hebben, waar zij, haar kennende, gretig misbruik van zal gaan maken. Maar op zo’n dag als vandaag mag dat. Let the games begin!
Mijn jongste telg. Eigenwijs, eeuwig vrolijk, ondeugend, heerlijk, wonderbaarlijk. Het hele kleine is eraf. Ineens is ze ‘groot’. We leven voor de allerlaatste maal in de wereld die “nee” heet. “Wil je drinken? Nee. Ga je mee naar bed? Nee. “Jody hapje? NEEEE! Zullen we gaan? Neeheeheeheeheeeee!!!!.” De wereld van “nee”. De wereld van fraai toneelspel, als onze peuter zich weer met veel gevoel voor drama op de grond werpt zodra ze merkt dat haar “nee” niet het beoogde effect heeft. Die zich afgelopen vrijdag tijdens het moment supreme in de trouwzaal voornamelijk bezig hield met de trap in de trouwzaal op- en afrennen.
Een kindje waarin ik zoveel herken. Ze lijkt zoveel op mij, in haar zie ik mezelf terug. Ik heb bij haar het gevoel constant in de spiegel te kijken. De gelijkenis met kinderfoto’s van mijzelf is verbluffend. Bovendien herken ik angstig veel karaktertrekken van mezelf. Dit laatste doet mij er regelmatig aan herinneren dat ik ervoor moet zorgen dat ik zo rond haar vijftiende jaar electronisch huisarrest in de vorm van een enkelband regel , het huis beveilig met minimaal drie hangsloten per raam en per deur, zorg voor een inbraakalarm die niet zozeer de inbrekers buiten als wel alle bewoners ín het huis houd, en het levenloze lichaam van het eerste het beste vriendje dat zij mee naar huis neemt aan de gevel bevestig als waarschuwing voor het overige manvolk. (Dit alles omdat ik niet wens door te maken wat mijn moeder met mij moest doormaken.)
Goddank is het nog lang niet zover. Voorlopig is zij nog een peuter waarvan je met veel pijn en moeite een kusje kunt stelen, een knuffel zit er zelden in. Daarvoor heeft ze het veel te druk. De wereld is te mooi, te groot en te interessant, de tijd maar zo kort. Te kort om die kostbare tijd te verspillen met futiliteiten als knuffelen met je moeder. Boekjes verscheuren, op tafels dansen, weglopen, vies worden, met water, verf en erger kliederen.
Ze is alweer twee jaar. Tot nu toe begonnen mijn eierstokken te klapperen zodra mijn jongste telg van het moment twee jaar werd. Nu blijft het geklapper uit. De babytijd is voorgoed voorbij. Ze is de jongste en blijft dat ook. Een tijdperk waar ik met veel plezier op terugkijk. Van alledrie de babyperiodes heb ik met volle teugen genoten. Nu geniet ik met volle teugen van het feit dat ik weer een stukje vrijheid terugkrijg. Een nieuwe periode breekt aan.
Sinds vandaag is dit wondere wezentje twee jaar oud. Mijn jongste telg. Gefeliciteerd lief prinsesje.
|
|
