Ooit adopteerden wij op een tweedehands beurs een houten kat. Een gestileerd beest met zwarte strepen, modelletje totempaal, zo’n vijfenzestig centimeter hoog. We namen hem liefdevol op in ons gezin, en hij mocht bij ons thuis op de grond staan waar hij jaar in, jaar uit met zijn schele houten ogen de boel in de gaten hield.
(Omdat deze of gene de wens uitsprak een foto van mijn hedendaags bottig gestel te bewonderen. Ik sta zelf niet zo vaak op foto’s omdat ik meestal de fotograaf ben, dus ik behelp me hierbij met een recent kermiskiekje met 80% van mijn gezin van ermbarmelijk slechte kwaliteit waar evengoed vijf euro voor neergeteld moest worden. Desbetreffende lulhannes kermisfotograaf weet dondersgoed dat men zo’n afdruk toch wel afneemt. En zo grossieren wij in kermisfoto’s van de afgelopen jaren, met of zonder kinderen, met vijfhonderd kilo overgewicht of in standje biaffra, zwanger, net bevallen.. noem het maar op en wij hebben het. Daarom ter vergelijking ook een kermisfoto van precies drie jaar geleden. Kwartetten, iemand?
Jaren geleden schreef ik een wanhoopsblog, waarin ik mij vertwijfeld afvroeg of iemand in een donker hoekje nog een vergeten huisslaaf had bewaard. Een blog van enkele jaren geleden, maar nu blijkt maar weer: wat in het vat zit verzuurt niet. Na bijna vijf slaafloze jaren kreeg ik eindelijk antwoord!
Of misschien moet ik gewoon eens wat vaker deodorant gaan gebruiken….
De zomervakantie is nu officiëel voorbij. Morgen begint het nieuwe schooljaar. Dit jaar brengt een verandering met zich mee. Dano zit nu in groep 5 en is vanaf nu dus een bovenbouwer. Dat houdt in dat hij ook op vrijdagmiddag naar school moet, iets waar wij beiden aan moeten wennen. Een vriendje meenemen of zelf met een vriendje meegaan om twaalf uur is er niet meer bij. Een haastige speelafspraak om half vier, meer zit er niet in.
Augustus is altijd een drukke maand in huize Jenni. Manlief viert zijn verjaardag, de zomervakantie slaat onbarmhartig toe, Dano vermaakt zich een midweek op Huttendorp, en er is tien dagen kermis met op woensdag Vrouwenavond (dronken vrouwen die zich vergapen aan alle opgetrommelde mannelijke strippers), op donderdag Mannenavond (zelfde verhaal, maar dan met dronken mannen en vrouwelijke strippers), en op vrijdag een groot vuurwerk. De kermis wordt traditiegetrouw afgesloten met lappendag, die altijd op de derde maandag van augustus valt. Van oudsher is lappendag een festijn waarbij het vrouwvolk de markt afstruint voor kleding met torenhoge kortingen en de mannen zich volgieten in de reeds s’morgens geopende kroegen. In Hoorn zegt men: lappendag is het eind van de zomer, en inderdaad zakt Hoorn langzaam maar zeker in een winterslaap zodra de verschaalde bierlucht uit de binnenstad is verdwenen.
Toen wij op een mooie avond naar een thriller aan het kijken waren, vroeg ik me af hoe het zou zijn om echte, pure doodsangst te ervaren. Goddank heb ik dit nog nooit mee hoeven maken in mijn leven, en hoop ik met mijn hele hart dat ook nooit mee te maken.
Tijdens deze gedachtenstroom ging ik terug naar een ervaring waarbij misschien niet direct sprake was van pure doodsangst, maar in mijn optiek redelijk in de buurt kwam. Reist u met mij mee?
Samen met mijn hardloopobsessie die zo’n vier-en-een-halve maand geleden zijn intrede deed, ontwikkelde ik een ietwat ongezonde neiging tot zelfbevlekking. Oftewel: de onbedwingbare behoefte om mijn onwillige lezers deelgenoot te maken van mijn triomfen op hardloopgebied. En ondanks dat ik mij ervan bewust ben dat het het gros hoogstwaarschijnlijk geen bibs interesseert, blijf ik u gewoon vrolijk bestoken met statistieken en grote en kleine overwinningen. Gelukkig is dit mijn blog en mag dat gewoon. Dat is dan wel weer een voordeel. De lezers die het niet boeit kunnen de logjes waarbij de eigendunk er vanaf de eerste regel al vanaf druipt immers gewoon overslaan en wachten tot ik weer eens een log produceer op het moment dat ik neerdaal uit de stratosfeer. Kwestie van timing.
Tijdens een autorit luister ik een achterbankgesprek af tussen mijn twee oudste kinders. Een blik in de binnenspiegel leert mij dat zowel Dano als Ayla met hun shirt omhoog hun navels aan het bestuderen zijn, onderwijl een ernstig gesprek voerend over de vorm van hun navel alsmede de link die er schijnt te zijn met de vorm van hun geslachtsdeel. Jongste telg Jody luistert mee, heeft geen enkel benul waar ze het over hebben maar doet voor de gezelligheid ook haar shirt omhoog.
“Kijk Ayla.Jij hebt een knoopjesnavel. En jij hebt geen piemel. Dus omdat jij een knoopjesnavel hebt, heb jij geen piemel. Ik heb een gaatjesnavel, en wel een piemel. Dus dat klopt wel”. Ik verkneukel mij stillekens om deze uitbarsting van onschuld uit Dano’s acht-en-een-half jarige mond.
Ayla weerlegt Dano’s stelling moeiteloos. “Maar Jody dan? Die heeft ook een gaatjesnavel. Maar geen piemel. Hoe kan dat dan?” De aandacht wordt verschoven naar Jody. Jody, helemaal in haar nopjes om deze vreugdefontijn van belangstelling voor haar persoontje (of liever gezegd haar navel) helpt een handje door grijnzend haar shirt nog wat verder omhoog te trekken.
Beiden bestuderen vol belangstelling Jody’s navel terwijl zij druk pratend op zoek gaan naar verdere overeenkomsten. Na enig overleg waarbij Jody zich ook in het gesprek mengt (al beperkt die inmenging zich tot opmerkingen als “kijk mamma, een gogel!”) komen de drie helden van dit verhaal gezamelijk tot de conclusie dat er geen bewijs is voor enige connectie tussen de vorm van de navel en het geslachtsdeel. De vergadering wordt gesloten, waarna zij doorgaan met hun reguliere werkzaamheden tijdens autoritten: kruimelen, limonade rondsproeien, lege Caprisonne-pakjes opblazen, elkaar slaan, Houdini-tje spelen met hun gordels en heel hard en heel veel “noouhooouhooou!” roepen.
En ik? Ik ga weer verder met met mijn hoofdtaak tijdens autoritten: fungeren als een kruising tussen een afgiftepunt, een afvalbak en een mediator.
Drie weken vakantie lijkt een hele tijd. Veel te doen, hoge verwachtingen van leuke uitjes, lieve kinderen en mooi weer. Veel te veel vrije tijd, angsten of het überhaupt wel lukken om die overdaad aan vrije tijd op te vullen.
Terugkijkend op de afgelopen drie weken kan ik niets anders concluderen dat dit wederom gelukt is. In een oogwenk waren de drie weken geheel gevuld. Met lieve kinderen, met bijna alleen maar mooi weer, heel veel tripjes, volledig door elkaar gegooide dagritmes, schepjes en emmertjes en tot de rand gevulde pispotten. (Dat laatste omdat wij de vakantie hebben aangegrepen om Jody zindelijk te krijgen. Een taak die voor 96% gelukt is).
In een flits waren de afgelopen drie weken om. En nu het mooie weer zich terugtrekt in zijn oh zo Nederlandse holletje (voor degenen die nu vakantie krijgen hoop ik voor heel even. Zo ben ik dan ook wel weer) gaan wij weer aan het werk.
Natuurlijk hadden wij nog veel langer in dit stramien door kunnen gaan. Maar ja, die grote oranje vis zwemt nooit eens onze kant op, dus maandenlang luieren op ons jacht in Saint Tropez zat zit er ook dit jaar weer niet in. Bovendien hebben wij ons hotel in Dubai toevallig net verkocht. Ik heb nog even overwogen één of andere vieze tropische ziekte te veinzen teneinde zo de vakantie te verlengen maar ik kwam niet verder dan de gillende vlektyfus, welke mij niet overtuigend genoeg leek. Dus heb ik dit plan laten varen en gaan wij maandag semi-blijmoedig en in lichtelijke mineurstemming weer aan het werk. Onze geestelijke rugzakken zijn weer even leeg, onze hoofden gevuld met een mensenleven aan goede herinneringen. Wederom kunnen wij terugkijken op een vakantie vol zon, zee, strand en hele vieze kinderen, en dat zonder één stap in het buitenland te hebben gezet. We kunnen er weer even tegen.
WP Cumulus Flash tag cloud by Roy Tanck and Luke Morton requires Flash Player 9 or better.
