Jenni

ano is, net als de meeste kinderen, begonnen als baby. Trots op mijn eerstgeborene en trappelend van ongeduld om de buitenwereld zoveel mogelijk te confronteren met mijn telgje begaf ik mij op het glibberige pad der babyzwemmen.

Dit heb ik vrij lang volgehouden. Bij Ayla kwam echter na een paar keer al de klad erin wegens tijdgebrek. Nu Dano op school zit en ik zeeën van tijd over heb (…) besloot ik vorige week donderdag in een verpletterende energierijke bui weer eens naar het zwembad te sjokken om mijn inmiddels tot peuter uitgegroeide jongste vrucht uit mijnen schoot onder te dompelen in het chloorrijke water.

Nu is dat altijd een vrij hachelijke onderneming, zeker als je een tikkeltje onhandig bent zoals ondergetekende. Na behangen te zijn met handdoeken, shampoo en Ayla toog ik richting zwembad. Na hijgend achteraan gesloten te zijn bij kwekkende moeders en klierende peuters, scheurde ik vervolgens naar de kleedkamers. De kleedhokjes liet ik voor wat het was. De wanden van kleedhokjes lopen immers niet door tot de grond en Ayla heeft ontsnappingsneigingen. Hermetisch insluiten is in alle gevallen een pré.

Na mijzelf in mijn vormeloze zwarte badpak gehezen te hebben (hét standaard baduniform van te dikke vrouwen) nam ik mijn rugzak op de ene schouder, een krijsende tegenstribbelende Ayla onder de andere en zette koers naar het ‘doelgroepenbad’. Gelukkig had ik geen badslippers aan, wat resulteerde in een waggelend glibberig eendeloopje. Dan is het een eind lopen, naar het ‘doelgroepenbad’. Ik hoorde de hernia in mijn onderrug zacht neuriën.

In het doelgroepenbad aangekomen was het water vergeven van de dobberende oudjes, die meteen schrille kreetjes slaakten bij het zien van mijn uitermate schattige dochtertje. Één vrouw hief vragend haar handen op. Ik ben de beroerdste niet en ging er vanuit dat ze niet van plan was Ayla te verzuipen, dus ik plantte haar in haar natte armen. Verrukt liet ze Ayla door het water glijden, hetgeen Ayla zich grijnzend liet welgevallen. Ik had het te druk met het bekijken van dit idyllische tafereeltje, waardoor ik niet in de gaten had dat ik helemaal alleen op de bankjes zat te wachten op meezwemmend moeder- en kindvolk.

Pas na vijf minuten zei dezelfde dame (ik had inmiddels mijn dochter teruggekregen) vriendelijk of het de bedoeling was dat ik met bejaardenzwemmen meedeed, want na de huidige groep in het water kwam nog een groep oudjes. En inderdaad, ik zag een hele horde gebloemde badpakken en badmutsen met hortensia’s dichterbij komen. De badmeester wees mij de weg. Peuterzwemmen was niet meer in dit bad, maar helemaal aan de andere kant, in het recreatiegedeelte. Ik bleef stralend glimlachen, bedankte hem hartelijk voor het wijzen van de weg en het feit dat deze wijziging niet op de website van het zwembad was vermeld (alsof hij daar iets aan kan doen), propte alles weer in mijn rugzak, greep Ayla bij haar kladden en waggelde naar de juiste locatie, alwaar bleek dat peuters verplicht zwembandjes moesten dragen, die ik uiteraard niet bij me had. Gelukkig kon ik van de vriendelijke badjuffrouw een paar lenen.

Al met al een leerzame ochtend. Wederom één afgang op mijn levenslijst bij kunnen schrijven. Het stralende snoetje van mijn dochter weerhoudt mij echter van onreine gedachten over brandbommen. Volgende week herkansing. Met een beetje geluk kan ik dan de weg naar het juiste bad wél in één keer vinden. En anders kan ik mij altijd nog aansluiten bij de grijze dames in het doelgroepenbad, gezien de aftakeling die zich duidelijk in mijn dorre brein heeft genesteld.