De dokter
rots kwam de oudste vrucht uit mijnen schoot naar mij toegewandeld toen ik bijzonder roodharig stond te zijn op het schoolplein. “Kijk mamma! Een tekening, voor jou!”
“Mooooooi lieverd! Wat heb je dat weer mooi gemaakt! Eh.. wat is het?”
Mijn telg keek mij aan met het grootste hoeveelheid minachting die de blik van een vierjarige kon bevatten (En geloof me: dat is best veel). “Dat is een dokter!”
Aha. Een dokter. Hoe kon ik zo blind zijn?
Ik maak mij ernstig zorgen. Over mijzelf wel te verstaan. Ik herken de wrochtsels van mijn telgen niet. Ik proef miskenning, een rampzalige jeugd en ik zie lagere wallen. Ik hoor Jeugdzorg al in mijn nek hijgen.
In elk geval heeft de dokter het pad der wrochtsels gevolgd: thans te bezichtigen op de keukenkastdeur. Hopelijk compenseer ik daarmee het gebrek aan erkenning dat ik zo wreed heb veroorzaakt op deze miezerige mei-dag.
