Jenni

en neme: één zonnige dag, één met speelgoed bezaaide achtertuin, één openstaande schuur vol fietsen, scherpe dingen, griezelig gereedschap en ander tuig, één dochter die voor enige pech geboren lijkt te zijn.. en u heeft alle ingrediënten voor een nieuwe pech-aanval.

Tijdens het uitlaten van Dano in het park voor onze voordeur (leren steppen: althans, ik stepte, en hij rende erachteraan “nog een keer mamma!”) riep een aanwezige vriend mij vanuit de deuropening. Ayla was in een onbewaakt ogenblik de schuur ingelopen, had in een luttele nanoseconde Bob’s mountainbike over zich heengetrokken, was achterover gevallen (een vedergewicht van 12 kilo is geen partij voor een robuuste mountainbike) en was tegen het achterspatbord van mijn nog robuustere fiets gevallen. Een bons en een hoop gekrijs was het gevolg.

Toen madammeke uit haar benarde situatie was gered en weer op haar kleine blote maatjes 21 stond, zagen mijn eega en diens vriend een natte rode plek op haar blonde achterhoofd… nader onderzoek wees op een fraai gat op eerder genoemde plaats.

En zo kon Bob voor de tweede week achtereen met madam naar het ziekenhuis. Wij spreken hierbij de wens uit dat Ayla, indien zij hiervan een wekelijks terugkerend ritueel wenst te maken, de tijden van tevoren bij ons wil aangeven. Ik zal hiervan alvast een wekelijks terugkerend agendapunt maken. Of tart ik daarmee het lot?

NB: Weet iemand hoe om te gaan met een geplakte hoofdwond? Bob had een fraai foldertje met voorschriften meegekregen, maar dit zijn wij helaas kwijtgeraakt… en van internet ben ik tot op dit moment nog niet wijzer geworden. Dus tips over de verzorging zijn welkom.