Vuilnisbelt
a een lange vermoeiende 12-urige werkweek begon vanmiddag mijn weekend weer. Een mooi moment om mijn tas eens uit te baggeren. Zoals algemeen bekend is is een tas van een mokkel dame levensgevaarlijk terrein. Ik ben daarop geen uitzondering. De buit was dan ook overweldigend te noemen.
- Één doosje zoetjes. Een proefverpakking. Een “designdispenser”, die mijn moeder had bemachtigd op de huishoudbeurs. (Oh gruwel, het H-woord).
- Één normale verpakking zoetjes. Een “Zakdispenser”. Duidelijk geen A-merk. De bovenkant is losgegaan, waarna de circa 20.000 zoetjes verspreid zitten door mijn tas. Bij het openen van mijn tas trok ook ogenblikkelijk een witte stofwolk omhoog en was zowel mijn gezicht als de binnenkant van mijn tas bestoven met wit poeder. Ik kon het niet laten. Kruipend in de huid van Tony Montana smeerde ik hoopvol wat van het witte goedje op mijn tandvlees. Helaas. De aspartaam spoot mijn ogen uit. Slecht begin van het weekend. Hoor ik daar een stampede van een roedel narcoticahonden aankomen? Wordt ik zodadelijk vertrapt onder 10.000 hitsige hondenvoeten als een wanstaltige Mufasa? Neen. Het was de buurvrouw slechts. Aspartaam doet rare dingen met een mens.
- Vijf pakjes zakdoekjes. Één lege verpakking, één verpakking waar nog één zakdoekje in zat. En nog gebruikt ook. Gatverdamme. Verder drie volle verpakkingen. Hoezo hooikoortspatient.
- Één bibliotheekboek: “Machtsmiddel”, van Kyle Mills. Ik herkende het boek in eerste instantie niet als dusdanig. Wit poeder eraf gesnoven geveegd. Feest der herkenning. – Nog een boek. Ook vol wit poeder. Shit, theorieboek van de rijschool geleend. Elke theorievraag heeft ineens betrekking op situaties met dichte mist. Is vast niet de bedoeling. Mijn instructrice maakt me af.
- Één hooikoortsspray. Uiterste houdbaarheidsdatum omstreeks de middeleeuwen. Weggesmeten. – Één Samsung E720. Vol aardbeienjam en smeerleverworst. Gaat niet meer open doordat hij dichtgeplakt zit met eerder genoemde levensmiddelen. Rotkinderen.
- Één portemonnee. Op een handjevol wit poeder en een sinister boodschappenmuntje na geheel leeg.
- Apple Ipod mini inclusief rubberen klootzakkenproof stuiterend zwart hoesje. Althans: van origine zwart. Rubber trekt poeder aan. Kut. – Een zeer vies afgekloven winegummetje. Rotkinderen.
- Een heeeel hard klein oranje balletje. Poezen aan het spelen geweest? Grondig onderzoek wees uit dat het heel vroeger een mandarijn geweest moest zijn. Fossiel weggesmeten.
- Brillenkoker (€ 10,00) inclusief zonnebril (€ 5,00). Pootje afgebroken terwijl hij in de koker zat. Kutkutkut. Goedkope shit.
Uit het bovenstaande kan ik maar één ding concluderen. Ik ben een slons. Echt waar. Enige activiteit van mij aangaande het huishouden is volslagen zinloos. Het is echt beter dat ik me gewoon terugtrek met een fles rosé boek in de tuin. Als ik me op het huishouden stort maak ik het alleen maar erger.. sommige dingen moet je gewoon laten zoals ze zijn. Mijn tas is er één van. Dat zeg ik verkeerd. Mijn hele huishouden is er één van. Zoetje, iemand?
