Jenni

UIK/BRUSSEL – In een berm bij een spoorwegstation in Luik zijn de lichamen gevonden van naar alle waarschijnlijkheid Nathalie Mahy en Stacy Lemmens, die ruim twee weken geleden verdwenen.

Ondanks dat iedereen waarschijnlijk van binnen wel wist wat het lot van de meisjes was, kwam dit nieuws ondanks alles toch bij mij aan als een mokerslag en voelde ik me verslagen.

Even wordt het lastige gedrag van je kinderen gerelativeerd. Even is het niet meer erg, dat ze dwars zijn, hun helm weggeven, met hun eten gooien, troep maken. Wat the fuck maakt het uit? Ze zijn kerngezond. Goddank kúnnen ze die rottigheid uithalen

De moeder van Natalie en Stacy wacht een zware taak. Zij mag gaan leren leven met de wetenschap, dat haar drankzucht het leven van haar twee dochters heeft gekost. Dat ze haar twee meisjes eigenhandig in de armen van één of andere laffe randdebiel heeft gedrukt. Dat ze medeverantwoordelijk is voor hun dood. De vraag is maar of ze zich daar überhaupt wat van aantrekt, gezien haar gedrag nadat de meisjes al waren verdwenen.

Gelukkig heeft Jeugdzorg haar al haar zes kinderen ontnomen. Toch een stukje gerechtigheid in deze zaak, hoe klein ook. Alleen Nathalie en Stacy hebben er weinig meer aan. Degene die hen had moeten beschermen, had het te druk met andere zaken die belangrijker waren dan haar eigen kroost. Wat ontzettend wrang.