Gezellig fietsen
en heel leuk idee. Met de kinderen naar de supermarkt, ieder op hun eigen fiets. Ayla op haar driewieler, Dano op zijn fiets-met-zijwieltjes, inclusief de vanmiddag voor de lieve som van dertig euro gekochte Bob de Bouwer fietshelm (niet gekocht om mijn angsten voor gebarsten hoofdjes te ventileren, maar om Dano wat zelfvertrouwen te geven).
Het bezoek aan de supermarkt was al een bezoeking op zich. Met mijn stomme hoofd bedacht ik me, dat ik Ayla best even los kon laten lopen, in plaats van in een karretje vast te snoeren. Ik had immers maar een paar boodschappen te doen. Resultaat: werkelijk alles werd uit de schappen getrokken, allebei de horken renden schreeuwend achter elkaar aan, elkaar tot ongekende hoogten opnaaiend, en bij het verlaten van de winkel liep Ayla bruingekleurd en wel te kauwen op een surprise-ei. Haar mond zat propvol, en de kleverige resten zaten verspreid op haar gezicht en jurk, wat haar het fraaie aanzien gaf van een peuter met darmproblemen. Zuchtend nog een surpise-ei uit het schap getrokken, en de cassiére opdracht gegeven er twee af te rekenen. Tenslotte kan ik Dano in zo’n situatie geen ei onthouden.
Bij de kassa kwam Dano een klasgenootje tegen, aan wie hij vol trots zijn helm liet zien. Na te hebben afgerekend bleek klasgenootje Boris, alsmede de helm de benen te hebben genomen. Een wilde zoektocht begon. Buiten was Boris nergens te bekennen. De helm ook niet. Mijn “Boris!!!”-schreeuwen werden afgewisseld met gevloek tegen Dano, waarin de zinnen “naar je kamer” en “de hele dag wil ik je niet meer zien” veelvuldig herhaald werden door ondergetekende.
Tijdens de zoektocht maakte Ayla van de gelegenheid gebruik van tijd tot tijd naar de grachtkant tegenover de supermarkt te wandelen, waar zij door omstanders werd tegengehouden. Ik deed mijn uiterste best mij op meerdere zaken tegelijk te concentreren, namelijk de voortdurend weglopende Ayla, Dano én de spoorloos verdwenen Boris.
Uiteindelijk, kwam daar een klein jongetje aangesjeesd, met op zijn hoofd een blauw helmpje. Het knaapje wist met een trillend stemmetje mee te delen, dat Dano had gezegd dat “hij de helm mocht hebben”. Tijdens mijn uitleg dat Dano niet daadwerkelijk “houden” had bedoeld, maar alleen “even vasthouden”, maakte Ayla van de gelegenheid gebruik haar fiets te pakken en de wijk te nemen, richting weg. Een blik achterom leerde mij, dat zij haar driewieler keurig tussen zoevende auto’s manouvreerde, en via het zebrapad al bijna de overkant van de weg had bereikt. Mijn noodkreet was voor een oudere man de aanleiding mij haarfijn te vertellen “dat ik wat beter op mijn kinderen moest letten”.
Dus als u ooit in Hoorn bent, en u ziet daar in de Kersenboogerd een oudere man lopen met zijn hoofd achterstevoren op zijn romp, dan weet u zijn voorgeschiedenis. En mijn kinderen nóg eens samen mee op de fiets? Daar wacht ik even mee tot ze negenentwintig en éénendertig zijn.
