Jenni

ia Anna-Maria kwam ik bij het fenomeen “metrosexueel”. Het zoveelste typische modewoord anno 2006. Een metrosexueel is volgens de kenners een heterosexueel manspersoon, die niet te beroerd is zijn vrouwelijke kanten te tonen. Hij is gevoelig, heeft een goede baan, kleedt zich uitermate goed, gaat zich te buiten aan smeersels en is een goede bekende in de betere kouwe kak-laantjes a la de PC Hooftstraat. De overtuigende metrosexueel gaat ook cosmetica niet uit de weg.

De metrosexueel komt soms voorbij in reclamespotjes. (“Mijn gezicht reinigen zonder dat mijn huid uitdroogt! Dat voelt goed!”).

Ik kan er niets aan doen. Ik vind metrosexuelen een beetje griezelig. Misschien is mijn voorkeur een beperking op mijn eigen belevingswereld. Maar een vent die s’morgens gezellig samen met mij zijn dagcréme aanbrengt op zijn androgyne gelaat, vervolgens zijn lippen bijkleurt met zijn herencosmetica en mij met die geverfde lippen een smakkerd geeft voordat hij zich met zijn Louis Vutton naar zijn gelikte kantoorjob begeeft, bezorgt mij een gevoel dat mij net zo plezant lijkt als spiernaakt achter een auto door een grintpad gesleurd worden met 100 kilometer per uur. Of een teek in je neus of wat voor gat dan ook. Of zoiets.

De metrosexueel is overduidelijk niet het type man waar ik op val. Ik val eerder op het type bouwvarken die denkt dat een pak alleen voor trouwerijen en begrafenissen is, zich bij voorkeur voortbeweegt in spijkerbroek en op zijn Nikes maat 45 (áls hij zich al voortbeweegt), en dingen zegt als “Oi! Da doe me de broek nie boll’n!”. (Hee Bob! Jij ook hier?). Hij gromt, grauwt, maakt vrouwonvriendelijke grappen, boert en ruft in het openbaar (okee.. dat is wat minder. Zelfs een schepsel als ik heeft haar grenzen) en begrijpt me vooral niét. Jankt niet met me mee onder een ontroerende film, maar gaat luidruchtig zitten kraken met de tussen zijn benen aanwezige zak Lays. En zo hoort het ook. What the fuck moet ik nou met een vent die me begríjpt, veel te veel geld uitgeeft aan kleding en cosmetica voor zichzélf? (als het voor mijzelf is, is dat uiteraard een ander verhaal). Een vent die met mij in discussie gaat over Bretonse wijn uit een goed jaar (alsof míj dat ene ruk interesseert), in plaats van dat hij gewoon bier slurpt uit een flesje en verder zijn bek houdt?

Ik vreesch met grote vreze dat de emancipatie aan mij voorbij gegaan is. Ik val op vrouwonvriendelijke hufters die de deur voor mijn Griekse neusje dichtsmijten en dan nog lachen om mijn bebloede gok ook. Soort zoekt soort denk ik. Ik ben zelf een manonvriendelijke huftster. Of gruwel ik nou gewoon van het idee een vent in bad te zien liggen met een masker op en komkommerschijfjes op zijn ogen?