Playdebiel
mdat onze Dano al dagen én nachten lang geen druppel urine is verloren op plaatsen waar dat niet gewenst is, heeft hij van ons een playmobil camper gekregen. Geleverd met een traditioneel Playmobil-gezin (papa, mama, en zowaar een donkerharig jongetje en een blond meisje, die onmiddelijk -hoe origineel- omgedoopt werden tot “Dano” en “Ayla”. De camper is uitgerust met twee fietsen, een tafeltje, vier stoeltjes, bestek, borden, etenswaren en nog 20.000 pietepeuterige onderdeeltjes die ideaal zijn om kwijt te raken in het mondje van een 20-maanden oude peuter.
De camper is leuk, maar vooral de fietsen hebben Dano’s fascinatie. Die arme papa en Dano fietsen zich een slag in de rondte, terwijl ma Playmobil en dochter Ayla zich al uren te goed doen aan alle etenswaren bij de camping.
Behalve gewoon fietsen halen de twee Playmobiltjes ook afgrijselijke stunts uit. Variërend van enorme ravijnen (tafels) infietsen tot tegen elkaar aanbotsen, ondersteboven fietsen, achter de fiets aangesleept worden terwijl de fiets zonder passagier gewoon doorfietst en ga zo maar door.
In de keuken liggen inmiddels twee losse voorwielen en een stuur. Ergens
achterin de keuken klinkt de bijzonder hoge stem van Play-papa, die tegen Play-Dano roept “kijk nou toch uit! Anders ga je op je muil!”. (Muil??). Play-Dano rent echter gewoon door, op zijn playmobils met twee voeten tegelijk op de grond. Ineens neemt hij een enorme sprong en springt bovenop het aanrecht. Ondertussen zeilt Play-papa achter me langs, een starre glimlach op het gelaat, terwijl hij met een hoog stemmetje “help! help!” roept. Zijn fiets (of liever gezegd, wat ervan over is) zeilt achter hem aan. Dit alles gebeurt in het vizier van Play-mama en Play-Ayla, die, schijnbaar onaangedaan door het verschrikkelijke leed die hun geliefde man/vader/zoon/broer wordt aangedaan, exact dezelfde starre glimlach handhaven (mamma lijkt wel erg veel op papa: inteelt?) en gewoon door-eten.
Ik kijk in het meegeleverde Playmobilboekje naar de prachtige spullen die te koop zijn indien de Staatsloterij gewonnen is of de plaatselijke bank is beroofd, en kijk naar jeugdig gajes met plastic glimlachjes die plichtsgetrouw met al die prachtige spullen spelen. Als ik opkijk uit het boekje zie ik voor mij een smoezelig jongmensch, die met een brede chocoladepasta-grijns op zijn gelaat nu Play-mama en Play-Ayla aan het molesteren is door de camper bovenop de eettafel te laten vallen. Zijn glimlach is niet van plastic, en zijn plezier is echt. Ik had me de moeite en het geld van het kopen van een Playmobil-camper kunnen besparen door alleen twee Playmobil-fietsjes te kopen, maar wat hindert het. En glimlachend dek ik de tafel opnieuw voor het playmobil-gezin. Want de aanschaf van dergelijk speelgoed voor mijn kroost gaat gerust gepaard met een stukje opportunisme van mijn kant.
Ik kan niet wachten tot ik een Playmobil-poppenhuis voor Ayla kan kopen. Wanneer is de volgende trekking van de Staatsloterij ook alweer?
