Jenni

e levende wezens in ons land zijn niet de enige voorwerpen die zuchten onder de extreme hitte van de laatste dagen. Ook mijn Personal Computer zucht en steunt, en lijkt op halve kracht te draaien. Dat het apparaat is uitgerust met vier harde schijven (waarvan drie intern) en twee cdrom-drives maakt het er waarschijnlijk niet beter op.

Een temperatuursmeting van mijn harde schijven verried dat de schijven zo’n 56 graden waren bij zwaar gebruik. Een tikkeltje aan de hoge kant voor mijn gevoel. Omdat ik toch al niet weet wat ik met al die schijfruimte moet én ik me gewoon verveelde vond ik het tijd voor harde actie. Ik besloot de kleinste harddisk uit zijn functie te ontheffen en een enkeltje zolder te geven. Dat gaf de andere schijven weer wat lucht, zo had ik bedacht.

Nu ben ik echter nogal slordig met het aansluiten van componenten. MIjn pc ziet er zowel inwendig als uitwendig uit als een ongeluk in een tunnel. De harddrives waren dusdanig bevestigd, dat ik niet kon zien welke schijf eruit moest. De schijven zijn diep weggestopt in cases, met een meter of tien flatcable ervoor hangend. En alles bedekt met een dikke laag stof. (Aan de binnenkant van de pc wonen tenslotte geen mensen).

In de machine zaten twee Maxtor schijven en één Western Digital; de Western Digital moest het veld ruimen. Vol goede moed en volledig op de gok schroefde ik exemplaar nummer één los. Helaas. Op de bovenkant prijkte het trotse Maxtor-logo. Maar niet getreurd. Monter schroefde ik het ding weer vast en begon aan nummer twee.
Nummer twee had een dolgedraaide schroef, waarvan de kruiskop-inkepingen ook nog eens dusdanig beschadigd waren, dat de kop uit een rond gat bestond: er was geen inkeping meer te bekennen.

Zwoegend en zwetend zat ik op de grond te vloeken, te rammen en te schreeuwen. Beginnend met schroevendraaiers en eindigend met een breekijzer en een klaplong van het gevloek gooide ik er het bijltje heel hard bij neer en vroeg Bob te hulp. Bob is immers bijzonder bekwaam als het gaat om dingen stukmaken.

Na wat gewrik kreeg hij het exemplaar los. Opgelucht draaide ik de andere 400 schroeven los. Helaas..de schijf wilde er niet uit. De kabels zaten danig in de weg. Omdat de diskettedrive er pal boven zat, die ook maar even verwijderd. Toen kwam het apparaat eindelijk los. Maar helaas: ook op deze bovenkant prijkte het fraaie Maxtor-logo.

Toen ik was uitgevloekt bedacht ik me, eeuwig optimistisch als ik nou eenmaal ben, dat het toch maar wát prettig was dat die dolgedraaide schroef verwijderd was, én ik wist nu tenminste welke schijf ik wél moest hebben. Die liet zich zonder mankeren verwijderen. En ja hoor… Western Digital. Ik was opgelucht dat ik Western Digital zag staan. Het had mij niet verbaasd als mijn harde schijven uit verveling en om mij te zieken onderling hun logo’s hadden verwisseld. (Je gaat vreemde dingen denken van die hitte)

Nadat ik de verbannen schijf had verwijderd, mijn pc weer had dichtgemaakt, vervolgens weer open gemaakt om de tweede cd-rom van een voedingskabel te voorzien, hem wederom te sluiten, vervolgens weer te openen om nog even de IDE-kabel aan te sluiten is mijn pc weer enigszins opgeruimd, afgeslankt en ligt de verguisde Western Digital te wachten op de trap.

Na al dat openen en sluiten zou je zeggen dat de achtergebleven schijven inmiddels genoeg circulatie zouden moeten hebben. Helaas lieve lezers.. niets is minder waar. De digitale virtuele thermometer wijst weer fier 56 graden aan. In rust.

Het moraal van dit nutteloze verhaal? Ik ben er geen reet mee opgeschoten, maar ik ben wél weer leuk bezig geweest. Maar van de week ga ik toch maar even een ventilatorretje halen.