Jenni

lke vervente Discovery Channel-gluurder kent ze wel: de spotjes die worden uitgezonden bij wijze van alternatief reclameblok. Doorgaans aankondigingen voor nieuwe programma’s of herhalingen. Je hebt ze waarschijnlijk al honderd keer gezien, en als je regelmatig blijft kijken zul je ze zeker nóg honderd keer zien.

Bij deze spotjes zit een informatieve reeks clips, waarbij min of meer vergeten volkeren iets vertellen over hun taal en cultuur. Iets te weten te komen over een dergelijk onbekend, kleinschalig volk, die een taal spreken waar totaal geen touw aan vast te knopen valt, vind ik fascinerend. Dan is de wereld ineens erg groot. (Of mijn wereld is gewoon klein).

Één exemplaar van deze reeks laat een vrouwmens zien, die vertelt over haar volk, de Karaïm. Hun taal behoort tot de Turkse talen, en is doorweven met Hebreeuwse invloeden. De bevolking zetelt in Litouwen.

Het spotje zelf is niet zo boeiend: een ander vrouwmens die broodjes aan het bakken is met rauw vlees en deeg. Maar de beelden worden begeleid door een lage vrouwenstem, die een dromerig liedje in het Karaïm zingt. Ik vermoed een volksliedje of iets dergelijks. (Mijn Karaïms is ook niet meer wat het geweest is). En als ik haar stem hoor, krijg ik acuut de neiging om opgerold in een hoekje van de bank te gaan liggen met mijn duim in mijn mond, om stil naar haar te luisteren. Of over de toendra te rennen. Of op mijn hurken te gaan dansen met een bontmuts op. Of zoiets. Haar stem is laag en zuiver. Het klinkt als een liedje waarmee Karaimse kindertjes in slaap worden gewiegd of iets dergelijks.

Elke onderbreking van deze spot, ongeacht wat de aarde van de onderbreking is of wie de pleger is, wordt snel en bloedig afgestraft. Zo heeft Bob het wel eens gepresteerd om de spot weg te zappen. Mijn straf was gruwelijk. Iets met een vleesvork en de buis van Eustatius. Tegenwoordig rent hij voor de zekerheid de kamer uit als hij ook maar íets hoort, wat in de richting van het Karaïm wijst. En aangezien het verschil tussen Karaïm en Turks voor ons leken misschien niet direct hoorbaar is, rent hij váák de kamer uit. Vaker dan nodig is.

Ik ben uiteraard op zoek naar dat liedje. Maar de onfeilbaarheid en absolute bereikbaarheid van het wereldwijde web ten spijt, ben ik er tot op heden niet in geslaagd het liedje te traceren. Zoeken naar een volksliedje in het Karaïms, titel en artiest onbekend.. daar kan zelfs Google geen chocola van maken. Mijn virtuele ende digitale smeekbede aan Discovery leverde als antwoord slechts een vernietigend stilzwijgen op.

Ik heb zelfs geprobeerd het nummer te traceren via Limewire door “Karaïm” in te typen. Tot mijn stomme verbazing leverde dit nog een hit op ook! Maar na verheugd downloaden bleek het om een video-opname te gaan van twee dames die onbeheurlijke dingen deden met staafvormige groente. En ze waren beide blond, dus ik vermoed zomaar dat ze niet eens uit Litouwen kwamen. Dus vooralsnog moet ik het met de spot van Discovery doen.

Dus mocht u, tijdens uw eerstvolgende bezoek aan Litouwen, een vrouwspersoon in haar blote jodokus over de toendra zien rennen, dan heeft u mij gevonden, en kunt u ervanuit gaan dat ik het bewuste liedje ook heb gevonden. Tot die tijd sta ik uiteraard open voor suggesties. Dus trek die cd met Karaïmse volksmuziek uit de auto en maak van mij een gelukkig mens! En van Bob ook, waarschijnlijk. Wellicht kan ik dan op mijn beurt iemand blij maken met een videoclip over twee blonde dames en hun komkommer.