Tracheotomie
fgelopen vrijdagavond gebeurde het. Tijdens het nuttigen van een stukje stokbrood met een ondefiniëerbaar gehakt-prutje wist een fier klompje prut zich aan mijn gulzig geschrok te ontworstelen, een lange neus te trekken tegen mijn epiglottis en gezwind mijn luchtpijp in te zeilen.Een hoop gehoest en geproest ten spijt, bleef het artikel zitten waar het zat en vooral níet hoorde.. in mijn luchtpijp, in plaats van gewoon braaf in mijn maagzuur te plonsen, te verteren en koers te zetten naar de achterdeur.
Mijn hypochondrische neigingen namen onmiddelijk de overhand en ik zag afschuwelijke taferelen voor mijn geestesoog. Bob, met zijn 93 kilo boven op mijn lijfje, in de ene hand zijn mobiele telefoon met 112 standby, in de andere hand een uit de vaatwasser gerukt, bot aardappelschilmesje om een tracheotomie bij ondergetekende uit te voeren. Ook zag ik het voorwerpje in mijn luchtpijp een uitstapje maken naar mijn longen om daar een flinke ontsteking te veroorzaken. En nog meer van dergelijk fraais passeerde de revue.
Toen ik bijkwam uit mijn overpeiningen keek hij mij verstoord aan met zijn typische “stel je niet zo aan”-blik en vroeg of ik eindelijk klaar was met dat gehoest. Zuchtend en gedesillusioneerd klom ik van mijn stoel en ging over tot de orde van de dag.
Het hoesten ging echter niet over. Noch liet het voorwerp zich zien. Het had zich met stevige, onzichtbare klauwtjes verankerd in mijn getergde luchtpijp. Wat ik ook probeerde, water drinken, juist niet drinken, hoesten, heel hard op mijn rug laten slaan.. het maakte niets uit. Het voorwerpje veroorzaakte veel irritant slijm maar liet zijn kopje niet zien en vierde een feestje in de buurt van mijn longen.
Tot vanavond. Moe van de gi-gan-tische werkdag lag ik even op de bank te dutten toen de zoveelste hoestbui zich aandiende. Een hoestbui van dien aard dat het mij beter leek éven te gaan zitten omdat ik mijn plafond bij nader inzien toch liever wit hou. Op het zelfde moment hoorde ik een klein intern kreetje, een dun, hol stemmetje die weerkaatste in mijn luchtpijp… en daar was het. Een parmachtige, goudgele, volledig intacte maiskorrel. De stormachtige naschok bracht een stroom van een vage substantie met zich mee waarvan ik de naam, alsmede het ietwat ranzig voorkomen niet zal noemen.
Toen ik was uitgerocheld droomde ik even bij de prullenbak met de maiskorrel op mijn gestrekte hand. Zal ik hem bewaren? In een potje doen zodat ik later aan mijn kinderen stoere, met testosteron doorspekte oorlogswonden-verhalen kan ophangen, geillustreerd met deze sinistere maiskorrel, die zich drie dagen lang heeft opgehouden op een zeer ongewenste plaats in mijn lichaam?
Ik kijk in de prullenbak en zie een hoop stinkend vuil. Ik smijt de maiskorrel erboven op. Zijn cq haar verdiende loon. Alhoewel ik zijn vasthoudendheid zeker respecteer, heb ik geen behoefte aan zijn nabijheid. Ik heb even mijn buik én luchtpijp vol van mais.
1Barry
wrote on 31 July 2006 at 19:36
Heeft Bob al een kusje op de zere plek gegeven ?
2Suus
wrote on 31 July 2006 at 20:48
Mais! Lekker!! *grijns*
3Willisha
wrote on 31 July 2006 at 21:06
Houdt altijd een ouderwetse BIC balpen bij de hand( die met die dop met een scherpe punt) voor een nood tracheotomie… Dat heb ik ooit geleerd op de medisch secretaresse cursus (nog maar niet in de praktijk uitgeprobeerd hahaha)
4Don Amaro
wrote on 31 July 2006 at 21:51
Eerst basmati rijst … nu mais korrels …. ik beleef me nu in een andere dimensie waar dergelijke minisculigheden een eigen leven (in mijn hoofd) gaan leiden.
Maar hebben we wel een BIC balpen thuis dan? Op jouw computertafel (naast ons eettafel!) zie ik alleen van die grote toersisten pennen … en vooral eentje met 4 vullingen … de dikte ervan brengt me al in ademnood …. hhhiiiijjggggggg!!!
5Don Amaro
wrote on 31 July 2006 at 21:52
toersisten is in het ‘dikke vingers taal’ en vertaling is ‘toeristen’
6Jenni
wrote on 1 August 2006 at 7:11
@ Barry: Op mijn luchtpijp? Ik vroeg of hij dat wilde doen, maar hij keek me alleen verstoord aan, op zijn Bobs
@ Willisha: Hahahaha, ik moest ook tijdens het schrijven van deze log aan Bic pennen denken
@ Don Amaro: welnee.. dikker pijpje.. heb je meer lucht, alleen moet het gat dan ook groter!
Ik weet het.. van domme, allendaagse voorwerpen kan ik iets idioots maken. Dat is mijn talent.. (nou ja, talent..)
7Anne
wrote on 1 August 2006 at 19:22
Jemig Jen, ik hoop dat je Dano en Ayla WEL goed leert kauwen???? :p
SCHROKOP!!!!!
Gelukkig, je leeft nog!
8ellen
wrote on 1 August 2006 at 19:55
Precies…….wat ben je ook een schrokop he.
Wordt jij daarna ook altijd zo kwaad dat die bewuste korrel je eetlust verpest heeft. Ikke wel.
9anna-maria heeft gelijk
wrote on 1 August 2006 at 23:29
Ik kwam vooral hardnekkige maiskorrels tegen in luiers.
Jammer is dat he een man die niet tegen zeuren kan…
10Jenni
wrote on 2 August 2006 at 7:59
@ Ellen en Anne: Eigenlijk was het de combinatie eten en praten tegelijk wat de bottleneck was
@ Ellen: Ja, ik was best pissig op hem.
@ Anna-Maria: Inderdaad.. die kom ik hier ook zo af en toe tegen. Zeer hardnekkig. Net als kiwipitjes. Krijg je ook zowat niet van die billen af.
De ideale man kan tegen zeuren. Conclusie: de ideale man bestaat inderdaad niet. De ideale vrouw daarentegen wel.
11Zweefmakreel
wrote on 3 August 2006 at 12:36
Sfeervolle weblog met die vijftigerjarenfoto boven.
Je beschrijving van het vrijdagochtendmaal loopt gelukkig goed af. Mijn grootmoeder verslikte zich ooit in een soepbeentje, maar na een fikse rochel had ze er verder geen last meer van. Járen later kreeg ze het plots vreselijk benauwd, greep met haar hand naar de keel en liep rood aan. Voordat de kinderen onthutst beseften dat het geen gewone hoestbui was, hoestte ze plotsklaps een botje op. Het was een raadsel waar dat beentje vandaan kwam, ze had geen vlees gegeten. Totdat haar dat botje van jaren her te binnen schoot.
12Jenni
wrote on 4 August 2006 at 15:07
@ Zweefmakreel: Jasses! Wat akelig. Ik vond drie dagen al een ramp.
13Ruwina
wrote on 8 August 2006 at 11:12
En in die benauwde ogenblikken bedacht je niet even hoe dat nou verder met je weblog zou moeten met een door verstikking onbruikbaar geworden Jenni? Onbegrijpelijk…
Voortaan eerst de staafmixer erdoor hoor!