Hellshopping
Het leven bestaat uit dieptepunten. Dagelijks wordt men getroffen door gebeurtenissen die men een tijdspanne later zal aanmerken als “dieptepunt”.
Één van die dieptepunten in mijn leven is: rond half vijf even naar het postkantoor, en aansluitend besluiten om boodschappen te gaan doen.
Rond vijf uur s’middags boodschappen doen is niet gewoonweg vervelend of irritant, maar een regelrechte hel. Zeker als je toch al door het leven marcheert als enigszins ongeduldig standje, zoals ondergetekende. En ik wéét het. Ik strompel al langer dan vandaag rond op deze aardkloot. Dus vanwaar deze inzinking? Geen idee.
Na mijn kar te hebben volgesmeten kwam ik bij het naderen van de kassa al halverwege het gangpad met gierende remmen tot stilstand dankzij de zenuwtergende drukte. Rijendik, alle kassa’s open, echt een feestje. U weet ongetwijfeld waar ik het over heb.
Het Gokken begon. Gokken op de juiste rij. Gokken op de mensen met haast. Alles met grijs haar en veel rimpels is zowiezo uitgesloten van deelname. Helaas was ook nu de Alzheimer express weer dik vertegenwoordigd. De hele dag de tijd, maar nee hoor! Rijendik om vijf uur bij de kassa. Ze zouden het moeten verbieden Een leeftijdsgrens instellen voor entree na vieren.
De rijen met bovengenoemde zilveruien laat je dus zowiezo linksliggen. Dus is het gokken op mensen die waarneembaar snel naar huis moeten. Kijken naar het aantal boodschappen op de band of in de kar heb ik al heel snel afgeleerd. Dat zegt niets. Een vlot ende praktisch ingesteld persoon kan er in één minuut een tot het plafond volgestapelde kar inclusief 30 kratjes Heineken doorheen rammen, terwijl een notoire zeikerd een uur kan dralen en drammen boven zijn pakje yoghurt en drie appels. Ik ben slecht in gokken. Ik kies altijd de verkeerde rij. Altijd denk ik in de voordeligste rij te staan, en blijkt na een paar zenuwslopende minuten al de rijen aan weerskanten aan je voorbij te schieten, terwijl ik nog met een zuur gezicht sta te kijken naar de met roos overdekte schouders van het morsige heerschap voor me.
Maar ziehier! Lord, it’s a miracle! Ik had de juiste rij gekozen! Even een moment van twijfel, toen het vrouwmens voor me begon te janken over haar pakje Chocoprinsen die in de reclame was, maar halleluja! Voor ik het wist was ik voorbij de kassa en kon ik inladen. Ik kon het haast niet geloven.
U kunt zich voorstellen dat de frustratie compleet was toen ik niet de gekochte aardappelpuree voor ovenschotels in handen kreeg, maar aardappelpuree voor stamppot. Verkeerde pak gepakt. Er ontlokte mij een vreselijk woord wat ik niet zal herhalen voor de jonge lezertjes. Ik kon weer rechtsomkeerd. Ik griste de bon uit de verontschuldigend kijkende cassière en stampte mét volle kar terug de supermarkt in. Griste het juiste pak uit het schap. Stampte weer richting kassa. De rijen stonden nu niet tot halverwege de rij, maar tot het begin van de volgende rij.
Ik vloekte en zweette. Het kleine meisje voor me keek me schuw aan en schurkte tegen haar vader’s been. “Papa, die mevrouw zegt een heel lelijk woord”. De vader had akelige slierten met iets wat in zijn jonge jaren waarschijnlijk voor “haar” doorging over zijn kalende hoofd gekamd en de levendige oogopslag van kiezelstenen. Ik probeerde het kotertje een soort grijns toe te werpen die in het pleistoceen waarschijnlijk wel had kunnen doorgaan voor “glimlach”. Anno 2006 wordt een dergelijke grimas echter geassocieerd met TBS met dwangverpleging en erger. Zo zag het jeugdig vrouwmens het waarschijnlijk ook en zij drukte zich nog wat harder tegen haar vader’s been. Om de tijd te doden tot ik aan de beurt was vermaakte me met de overpeinzing hoe hard ik aan haar vlecht zou moeten trekken voor deze daadwerkelijk uit haar hoofd getrokken zou worden. Slecht, ik weet het.. wel vermakelijk. De associatie met TBS is beter getroffen dan u op het eerste gezicht zou denken.
Strompelend naar huis bedenk ik me hoe fijn het zou zijn om rijk te zijn. De hele dag niets anders doen dan op mijn gat zitten voor de website van Albert, en maar bestellen. Telkens één artikel. Een lange rij met bezorgers voor mijn deur, wachtend tot ze aan de beurt zijn. Ik zou heel langzaam en verveeld de boodschappen aanpakken en tergend langzaam afrekenen. Wie zegt dat geld niet gelukkig maakt?
1Ruwina
wrote on 8 August 2006 at 11:17
Wie zegt dat wraak niet zoet is? Geniaal gevonden, die aktie met de bezorgdienst, ietsje intelligenter ook dan vlechtrukken bij weerloze kleine meisjes. Je blijft in mijn achting stijgen!
2Xaviera
wrote on 8 August 2006 at 13:01
Ik vind dat met die vlechten toch ook wel leuk moet ik zeggen…but I got murder on my mind today, dus misschien moet je maar niet naar mij luisteren
Maar boodschappen doen HAAT ik! Meestal krijg ik mijn vriend wel zo ver. Maar soms moet ik er toch aan geloven blwegh!!
Albert.nl heb ik wel een tijdje gedaan, maar het is toch minder handig dan ze doen voorkomen. Het is gewoon beter om door de winkel te lopen en precies te shoppen wat je opeens nodig blijkt te hebben!
3Don Amaro
wrote on 8 August 2006 at 13:41
Hahaha … heerlijk! Dan nodig ik jullie uit om eens hier bij ons boodschappen te doen …. is goed voor jullie bloeddruk …. hehehehehe.
4Suus
wrote on 8 August 2006 at 15:57
Nou, ik ben niet rijk, maar Albert is sinds een maandje mijn aller- allerbeste vriendje!
Ik heb geen auto, dus dat betekent: veel lopend sjouwen met tassen. En daar houdt Suus niet van. Albert komt dus tegenwoordig iedere zaterdag mijn boodschapjes brengen en dat bevalt prima!
Bijkomend voordeel: ik verplicht mezelf om vroeg op te staan (hij komt tussen 10 en 12 en JA, dat is vroeg!!) + in de tijd dat ik aan het wachten ben, kan ik ff mooi de afwas of iets anders huishoudelijks doen.
Die 6 a 7 euri heb ik er graag voor over.
5Suus
wrote on 8 August 2006 at 15:58
O ja: ik bestel wel alles tegelijk!
6Jenni
wrote on 8 August 2006 at 18:47
@ Ruwina: Dank voor dit compliment! En de vlechttrekkerij is slechts een geestelijke oprisping van de zwarte kant van mijn ziel. De moederlijke kant van mijn ziel zal mij hier altijd in tegenhouden. Althans, dat hoop ik. Zolang ik niet bijkom op de vloer in de supermarkt met haren in mijn hand en een schreeuwend kind naast me blijft het goed gaan.
@ Don Amaro: Is boodschappen doen op Madeira nog erger?
@ Suus: Ik heb het nog niet geprobeerd, Albert. Maar volgens mij is het wel ideaal. Als ik fulltime zou werken zou ik daar ook zéker voor kiezen. Lopend sjouwen doe ik overigens ook niet. Ik woon een piseindje van de supermarkt af, maar alles gaat op het fietsje.
7Suus
wrote on 8 August 2006 at 20:49
Ja, die heb ik ook niet (nee, ECHT!), dus ik was echt op de benenwagen aangewezen.
Weet je wat ook een voordeel is? Je kan tijdens het bestellen gewoon ff naar je (koel)kast lopen om te kijken wat je nou echt nodig hebt!
En je kan gewoon een permanente boodschappenlijst aanleggen, waar je dan elke keer uit put.
Ik heb overigens GEEN aandelen Albert…
8Semtex
wrote on 8 August 2006 at 22:41
Twaalf uur per week werken en dan om vijf uur boodschappen doen. Tsk. Neem de proef op de som: geef je koters een boodschappenlijstje mee en stuur ze erop uit. Werken zullen ze voor de kost. En de rest van je leven zie jij geen supermarkt meer van binnen.
Ik neem altijd de kassa waar het Koreaantje achter zit. De rij kan niet lang genoeg zijn. En als ze niet werkt dan haal ik Chinees.
9Laurent
wrote on 8 August 2006 at 23:35
@Xaviera: Dit is weer duidelijk een verschil tussen mannen en vrouwen:
Als ik boodschappen doe raus ik in max. 15 minuten die hele winkel door totdat alle punten op mijn boodschappenlijstje gepasseerd zijn, maar met mijn moeder (ze is slecht ter been, daarom help ik haar) lopen we dus elk gangpad 3x door totdat ze inderdaad ‘toevallig’ alles eens is tegengekomen dat ze nodig had!
Ik had eens de keuze uit de onwaarschijnlijk chagrijnige puber en de overdreven klantvriendelijke vijftigjarige caissière in de AH tegenover het station in Eindhoven (ja, IEMAND moet daar toch wonen?)
Dan toch maar die puber. Dan kun je je tenminste zonder schuldgevoel ergeren.
10Tien
wrote on 9 August 2006 at 1:46
nu weet ik het weer: ik was hier al eens en wist toen ook slechts op de gok op de juiste plek te tikken..
Mocht ik ooit bij jou in de supermarkt staan, ik zou je er zó uithalen. Echter, wat ook wel bij schrijfsters voorkomt, dat ze in het echt dan heel stil en heel geduldig en onopvallend tussen de andere klanten staan. Tja. Misschien haal ik je er toch niet zo goed uit. Maar schrijven kun je!
11Jenni
wrote on 9 August 2006 at 8:04
@ Sem: Triest, nietwaar?
Boodschappenlijstje uitgeprobeerd. Maar niet de gevraagde broccoli, wc-papier en melk ontvangen, maar Danoontjes, snoep en limonade. Helaas. Proef mislukt.
Uit eerdere logs van jou kan ik me enige affectie jegens Aziaten herinneren. In dat geval gun ik je een lange rij met onbelemmerd uitzicht.
@ Laurent: Bij de puber heb je ook de kans eerder klaar te zijn, wat weer ergernis scheelt. Een win-win situatie.
@ Tien: Good for you! Het is je toch gelukt te tikken. Hulde!
Deels is wat je zegt waar. Als ik een goed humeur heb (dat gebeurt ook wel eens, echt waar!) dan ben ik heel vriendelijk en is niets me teveel. Maar als ik haast heb of sjacherijnig ben, dan ben ik écht zoals boven beschreven. De stress straalt dan van mijn giechel af. Ik kan er niets aan doen, het is sterker dan ik ben. Gelukkig kan ik al mijn woede in mijn schrijfsels steken.
12Darkie
wrote on 9 August 2006 at 9:23
Dat wist ik allang van die bejaarden. Ik stond laatst in de rij en achter mij stond een meneer en inenen zag hij de boodschappen van iemand voor ons, die hele kar zat vol. Ging meneer naar een andere kassa met niet zoveel mensen, maar die kassa had ik nu juist gemeden omdat er een bejaarde vrouw naartoe gesjokt was, die natuurlijk weer moeilijk gaat doen, en ja hoor ze deed moeilijk met afrekenen en inpakken. Toen ik de winkel uitliep glimlachte en zwaaide ik nog even naar de andere meneer, die nog steeds in de rij stond.
13Jenni
wrote on 14 August 2006 at 13:50
@ Dark: Precies.. kwestie van inschatten!
14Logomat
wrote on 29 September 2009 at 16:38
Door toeval kwam ik op deze blog. Ik heb hem in ieder geval gebookmarked en kom zeker eens terug.