Jenni

et skihutten-toppertjes-volk is, samen met de kermis, met de noorderzon vertrokken. De straten zijn weer leeg, alleen een verschraalde bierlucht herinnert nog aan het platvloerse geweld dat gister nog door de Hoornse straten woedde.

Er is niemand op straat te bekennen. De binnenstad wordt gedomineerd door leegte, op een anti-lappendag passant na die zich verre afzijdig heeft gehouden van het feestgedruis en, nog steeds gezegend met goed functionerende hersens, dapper zijn hond loopt uit te laten.

Zoals de Horinezen zeggen: Lappendag luidt het eind van de zomer in. Vanaf het aanbreken van de lente, met daarbij het ontluikende groen en de steeds warmere zon, bouwt de stemming in Hoorn zich op naar een climax, veroorzaakt door tien dagen kermis en feesten, om vervolgens te stijgen naar het absolute hoogtepunt op de derde maandag in augustus. Lappendag. Na Lappendag stort alles in, verdwijnen de drank-en drugsmollen weer in hun holletjes en verandert Hoorn weer in het historisch goed bedeelde, doch lichtelijk ingesufte provinciestadje.

Lappendag had ook dit jaar weer alle kenmerken van een verpauperde TBS-kliniek. Zodra het Kerkplein of de Rode Steen door het gepeupel werd betreden en de eerste alcoholische versnapering bij de Hoornse addicts door de slokdarm gierden, begon het eenentwintigste chromosoom bij velen al lustig aan te groeien. Dat geldt uiteraard ook voor ondergetekende. Ik besloot de vier dames met wie ik op stap was te trakteren op tequila, zoals dat elk jaar gebruikelijk is. (“Dat is dan twintig euro, alsjeblieft”). In weerwil tot mijn patserige grootspraak, vind ik het spul werkelijk niet te zuipen. Maar met zout en citroen is het nog wel enigszins naar binnen te krijgen. Ook voor de halve tequila die één van de dames liet staan besloot ik me op te offeren. Ik kan niet zo heel best tegen alcohol, nuttig het ook zelden, waardoor ik binnen vijf minuten na aankomst al ladderzat de kroeg uitstrompelde. Samen met de overige stimulantia was het feestje in mijn hersenpan compleet.

Zwevend op gepaste dronkenschap en ultieme zaligheid, hopste ik van vage één-keer-per-jaar-kennis naar én-keer-per-jaar-kennis, opgewekt babbelend over koetjes, kalfjes, de zin en onzin van het leven en wat al niet meer zij. Genietend van dit hoogtepunt in mijn voor de rest zo rustige leventje.

Om vier uur was het feest afgelopen. De kroegen zijn verplicht om vier uur te sluiten. Pas acht uur s’avonds mogen zij de deuren weer openen. Het avondgedeelte laten wij altijd voor wat het is. Tot vier uur s’middags is echt genoeg.

Terugwankelend naar onze rijwielen passeerden wij een verlegen lachende Jack Russel in een groen bomberjack. Ik wou nog vragen of dat bomberjack niet te warm was, maar het beestje liep snel door. Ik besloot derhalve mijn mond te houden en bedacht me dat het nu toch écht tijd was om naar huis te gaan.

Zoals in onze kringen gebruikelijk is, eindigde ons feestje niet om vier uur. Ook nu vertrokken wij met een select gezelschap naar het huis van het slachtoffer van dit jaar. Dit jaar viel ons de twijfelachtige eer ten deel. Zodoende stapten wij, wankelend en wel, op onze gammele fietsjes en zetten wij koers naar onze woonstee.

Mijn opoefiets is hoog, smal en onstabiel. Ik ben niet zo hoog, niet zo slank maar wel onstabiel. Zeker met het gevoel dat het door mijn hersenpan gierende chemisch afval voor een spontane lobotomie zorgt. Nog even speciaal voor de boze meneer met de rode Volkwagen: met een beetje lijm is die achteruitkijkspiegel bést nog te repareren. Denk ik.

Bij onze stulp aangekomen zetten wij ons neder aan de eettafel, na die indrukwekkend volgezet te hebben met flesjes, bier en asbakken. Aangezien in ons gezelschap zich ook vriendin Ilse bevond en zij de twijfelachtige neiging heeft nogal.. eh.. uitbundig te worden zodra er drank in de vrouw zit, was het laminaat binnen een mum van tijd bedekt met een verrassend ranzig aandoende melange van bier, bacardi-cola en as, wat de vloer een zeer smakelijk aanzien gaf.
Om vijf uur s’nachts veegden wij het laatste volk eruit en besloten wij de huishoudelijke taken eerlijk te verdelen. (Bob ging dweilen, schoonmaken en opruimen en ik ging douchen) en strompelden wij naar bed. Doodmoe, maar zeer voldaan, ondanks de wetenschap dat wij er vandaag uit zouden zien als rottende kadavers met bijbehorende lichaamsgeur, en wij ons ook ongeveer zo zouden voelen.

Het zit er weer op. We hebben het weer overleefd. De batterij is weer opgeladen, voor de komende driehonderdvierenzestig dagen.

De Jack Russell heeft gezelschap gekregen van een bulldog in een zwart motorjack. Ik had er graag een foto van gemaakt, maar die camera blijft niet stilstaan, helaas. Volgend drankgelag beter.