Jenni

Vrijdagmiddag kreeg ik te horen dat mijn arme peeceetje niet meer te redden was. Hij werd klinisch dood verklaard. Het was geen shock. Ik voelde al aan mijn galgenwater hoe de zaken ervoor stonden. Ik heb dus onmiddelijk de opdracht gegeven te redden wat er te redden was.Eerlijk is eerlijk: de mannen weten van aanpakken. Na slechts achtenveertig zenuwslopende, nagelverslindende uren achter de laptop waarbij ik slechts vijf minuten nodig had om één mail te lezen (webmail, want als ik iets ingewikkelds als Outlook Express opstartte ging het apparaat gierend over zijn nek) kreeg ik gistermorgen het verlossende telefoontje. Uiteraard zijn we hem onmiddelijk gaan halen.

Bij het betreden van de winkel zag ik die bewuste verkoper al achter de toonbank staan, een draconische lach op zijn gelaat. Hij wees grijzend het apparaat aan. “Ik heb er smakelijk om gelachen. Zoiets heb ik nog nooit gezien”. Met vermiljoenrode jukbeenderen van schaamte verzon ik fluks een denkbeeldig vriendje die mij zogenaamd had geholpen en die ik zodoende van deze puinhoop kon beschuldigen.

Na driehonderd euro en een enorme vernedering achter te hebben gelaten reden we stralend naar huis. Hij is er weer! Ik ben er weer! Voorzien van een nieuw moederbord en een flitsende AMD Athlon 64 X2 Dual Core 3800+ processor kan ik weer langs het www flitsen, mijn geliefde Sims-game spelen, mijn mede www-ers vervelen met mijn logbrouwsels en ziekelijke foto’s en erger.
Het apparaat gedraagt zich als een zonnetje. De bewuste koeler, waarmee het allemaal is begonnen doet prima zijn werk. De temperatuur blijft keurig op vijftig graden hangen, ook na een nachtje downloaden met de pckast geheel dicht. In dat geval gaat deze slimme koeler zelf harder draaien om de temperatuur op vijftig graden te houden, hetgeen mij een blij mens maakt.
Zowel mijn pc als ondergetekende zijn herboren. Een kinderhand is gauw gevuld.