Jenni

Nadat het koelen van mijn harde schijven een succes was gebleken, besloot ik het koelen van mijn geliefde pc naar een hoger level te tillen en richtte ik mijn bezeten oog op het hart van de pc, de processor. Mijn pc is een heethoofdig type, hetgeen nog wel eens voor haperingen zorgde. Een tubetje AS5 zorgde in eerste instantie voor verlichting.

AS5, voluit “Arctic Silver 5″ geheten, kan worden gezien als het equivalent van after sun. Gesmeerd op de hete delen, zorgt het voor verkoeling door de warmte beter te geleiden.

Ondanks het feit dat de pc dankzij de AS5 beter liep, werd ik nog steeds niet warm of koud van de temperatuursverschillen. In rust gaf de moederbordtemperatuursmeter (bek vol) nog steeds een verhitte 62 graden in ruststand. Vandaar dat ik het vandaag in mijn ziekelijke hersens had gehaald, dat ik écht geen minuut langer kon leven zónder een nieuwe, grotere koeler op de processor.

De pc-boer vroeg zich nog af of het wel zinvol was. Hij dacht zelf van niet. Maar ik zette door, liet mij niet afschepen. Ik móest en zou dat geld uitgeven. Thuisgekomen met mijn nieuwe schat scheurde ik onmiddelijk naar de pc, die zacht zoemend stond te downloaden. Ik verbrak de verbinding, rukte de kabels er uit, hees het gevaarte op tafel, en begon de operatie.

Al snel werd duidelijk dat ik niet klaar zou zijn met het verwijderen van de oude koeler en het openschroeven en aansluiten van de nieuwe. Het gevaarte had hulpstukjes die vanaf de áchterkant geschroefd moesten worden. Aan de achterkant van het moederbord dus.

Voor ik verder ga, moet ik even vertellen dat schroefjes en ik geen vriendjes zijn. Ik slaag erin het slapste, kleinste, sufste schroefje compleet dol te draaien. En u raadt het al.. het moederbord telde maar liefst negen opgewekte, montere, lánge schroeven, die het moederbord onwrikbaar verankerde aan het chassis van de kast.

Ik probeerde de andere kant. Ik had de stille hoop de plaats waar de hulpstukjes moesten komen, op die manier te kunnen bereiken door de kast aan de andere zijkant open te maken. Helaas. Een wreed glimmende aluminium plaat lachte me tegemoed.

Om een kort verhaal lang te maken: ik heb gewrikt, geschreeuwd, gehuild.. en na twee uur wrikken had ik zeven schroeven los. Maarrrr. zeven is geen negen, lieve lezers! Dus het moederbord bleef waar hij was en lachte honend om elke zoute traan die ik plengde boven zijn chipset. Bijna had ik Ayla een boterham met Arctic Silver 5 voorgezet, in plaats van de beloofde chocopasta. Foutje in het heetst van de concentratie.
Na veel gemorrel lukte het me om de twee hulpstukjes halfslachtig vast te maken via een onvoorziene opening aan de achterkant. De processor er weer opgezet na deze zorgvuldig ingesmeerd te hebben met chocopasta. Chocopasta er weer afgeveegd, Arctic Silver 5 aangebracht, koeler gemonteerd, rest van de ellende erin, bloedvaten weer aangesloten… opgelucht stak ik de stroomstekker in het daartoe bestemde gat. Ik drukte op de aan-uit knop…

Stilte. Het ledje van het moederbord lichtte smekend op, maar de machine gaf geen sjoege. Geen één kreuntje, geen piepje, geen ademtocht ,niets. Wat ik ook probeerde. Slechts een oorverdovende stilte.
Nu heb ik vaker met dit bijltje gehakt, maar het lukte me altijd wel weer een machine aan de praat te krijgen. Tot vandaag. Het is officieel.. ik heb een pc vermoord. Míjn pc vermoord.

Het arme ding staat nu bij de pc-boer. Dezelfde die mij die koeler had verkocht. Wat zal hij gelachen hebben! (Die pc-boer, niet mijn pc).

Goddank had ik nog mijn oude trouwe laptopje. Met nadruk op oud. Maar liefst driehonderdzesenzestig stoere megahertzen. Let op: Mégahertz. Geen gigahertz dus. Een laptop uit het jaar dat de onafhankelijkheidsverklaring werd opgesteld zo ongeveer.

En op deze zelfde laptop zit ik nu deze log te typen. Zou u het derhalve kunnen opbrengen enige waardering voor deze log te tonen? Ik heb er namelijk drie dagen en nachten aan gewerkt. Ik buig mijn hoofd in nederigheid en laat het hoongelach in mijn oren schallen!

Maar toch.. het is me gelukt de pc koel te krijgen. Tenslotte staat hij nu uit, en koeler kan gewoon niet. Toch een kleine overwinning.