Jenni

 Na de rebirth van mijn computer moet ik tot mijn woede en frustratie bekennen, dat het apparaat alweer twee maal teruggeweest is naar de pc-boer. Één keer omdat mijn pc onaangeroerd stond te niksen met zijn tronie op het Windows bureaublad, toen meneer (of is een pc vrouwelijk?) besloot de harde schijven virtueel de zak te geven en mij aangenaam te verrassen met een zwart scherm met de verkwikkende melding “Insert boot disk”. Een dergelijke melding is het digitale equivalent van zeer verregaande Alzheimer in de categorie “kasplant”. Als je de cdrom-la openprutst en je flikkert er een koffiepad in, dan schotelt hij je net zo makkelijk een bakkie Dark Roast voor. Zoiets dus.

Na wat vruchteloos gepruts heb ik dat  kreng maar weer naar de pc-boer gesjouwd. Die waren zo vriendelijk de kast meteen even open te maken waarna bleek dat twee louche harddisk-fannetjes (Alweer die k**tkoelingen) de boosdoener waren. Toen hun kleine draderige nekjes waren omgedraaid, functioneerde de machine weer als vanouds op één onderdeel na, wat ik in de alinea hierna uit den doeken zal doen.

Vanaf het moment van reïncarnatie was de machine fluisterstil. Prettig, zeggen de kenners. Vind ik ook. Een pc zou geen herrie moeten maken. Het fluisterstille aspect strekte zich echter uit naar de geluidskaart en de boxen. Er kwam geen geluidje meer uit. Zelfs geen kreun als ik hem een rotschop verkocht. Na het zoveelste vruchteloze gepruts en wéér een dag verwaarlozing van mijn kroost is gisteren de kast alweer retour gegaan. Ik ben zelf niet meegegaan: ik verwachtte dat men mij van de trap af zou gooien met kast en al als ik wéér mijn tronie zou laten zien daar. Daarom heb ik Bob maar gestuurd.

De kast werd, net als bij mij eergisteren, onmiddelijk opengemaakt, waarna men goddank al snel tot de conclusie kwam dat het  niet zo eenvoudig was op te lossen. (Goddank, want stel je voor dat ik dagenlang aan het prutsen ben en zij in een halve minuut weer parelende klanken uit de boxen kunnen toveren). De pc bleef dus achter. Zij zouden gisteravond tussen half negen en negen terugbellen.

Vanmorgen om half tien ben ik zelf maar eens gaan bellen, waarna een nietszeggende conversatie volgde met als uitkomst, dat zij mijn telefoonnummer niet bleken te hebben (staat in hun systeem). Die smoes ken ik, die gebruik in ook vaak op mijn werk, als ik een k**tklant m oet terugbellen. Maar hoe het ook zij: het digitale kreng kon weer opgehaald worden.

Aldus geschiedde. en thuisgekomen bond ik het kreng gretig weer vast aan zijn talloze draden. Na het opstarten volgde een weldadige stilte, ook al stond het volume op tien. Ik vloekte, ik tierde, ik spuugde, ik trok de laatste haren uit mijn zieke hoofd, dacht aan moord, doodslag, amputaties en twee-twintig volt op de ingewanden van dat rotding, smeet Dano, die bedeesd om een broodje vroeg een harde schijf naar zijn hoofd, voorzag Ayla van een pizzames zodat ze iets te spelen had, kortom, werkte mijn dagelijkse routine af terwijl ik probeerde de schat aan de praat te krijgen.

Pas na de vijfde format van deze week parelde de zoete klanken van kabouter Plop uit de boxen. (Ik kon zo snel geen andere mp3 vinden).

Kortom: mijn geliefd pctje is weer eens door het oog van de naald gekropen. Had die laatste format niet geholpen, dan had ik het kreng gedoneerd aan de Mythbusters. (“Well Jamie, today we will throw this pathetic computer from this huge crane, just to see from which height it will explode”). En vervolgens had ik met alle liefde mijn stenentijdperklaptop tevoorschijn getrokken om drie dagen en nachten achter elkaar aan één log te kunnen werken.

Traag of niet: de laptop heeft wél een werkende geluidskaart.