Lillende lappen
Mijn eerste twee zwangerschappen verliepen op het gebied van kwaaltjes bijna geheel geruisloos. Nauwelijks misselijk, alleen het oraal inbrengen van een tandenborstel bezorgde zo nu en dan een kleine kokneiging.
In het kader van “dit is haar laatste keer, dus we zullen haar krijgen” is baby X echter een slotoffensief ingezet en krijg ik nu de volle laag. Diverse malen per dag loop ik rond met het gevoel dat mijn slokdarm bezig is mijn maag te wurgen. Naast de hartkloppingen en de moeheid die mij ook teisteren een enigszins naar gevoel, om het maar zwak uit te drukken.
Op mijn werk vanmorgen had het gore lef een Turkse pizza te nuttigen tijdens de lunch; deze kwam er een half uur later weer uit, als een volleerde bulimia-patient. Deels te wijten aan de versmade pizza en deels aan de onafgebroken stroom boeren die mijn liefelijke collega’s de hele dag door produceren. Vervolgens heb ik de hele middag met een knoop in mijn maag rondgelopen.
En tot mijn grote vreugde staat er vanavond Kip Tandori op het program. En aangezien ik zelf de menu’s samenstel, is dit nog mijn eigen schuld ook.
Nu moet ik even zeggen dat ik best graag kip verorber, maar het snijden van kipfilet waarlijk verafschuw. Het nodeloos in stukken hakken van lillende, glibberige lappen met bloederige randjes en sneeuwwitte pezen beheurt vreemd genoeg niet tot mijn favorieten. U kunt zich dus wel voorstellen, dat ik in mijn huidige toestand liever een liter plutinium in mijn keel giet dan dat ik mij waag aan het snijden van kipfilet.
Zo nu en dan, als onze plaatselijke buurtsuup zijn Sovjet-neigingen weet te overwinnen en er zowaar iets in de schappen aanwezig is, liggen er wel eens pakjes voorgesneden kipfilet. Stervensduur natuurlijk, maar voor iemand met een kipfiletfobie een uitkomst. Helaas zat de buursuup midden in zijn Sovjetfase. Geen voorgesneden kipfilet.
En zo stond ik zojuist kokhalzend en huiverend tot in de bilnaad, lillende lappen te snijden, onder het prevelen van mantra’s: “zwangerschap is een zegen! IK ben een bevoorrecht mens! Je krijgt er zoveel voor terug!”. Maar ik heb me erdoorheen geslagen en heb mijzelf een weg door de lillende vleesberg gehakt. Weliswaar is er van de bijna 400 gram slechts 175 gram over (want: ik ben erg grondig als het gaat om vieze witte slierten en bloederige randjes), maar toch.. het lillende vleesch staan in de koelkast te dampen en te wachten op verdere verwerking.
Goddank is het net vier uur geweest en heb ik nog anderhalf uur de tijd om moed te verzamelen voor het bereiden van de glibberberg. Dus voor straks wens ik u alvast smakelijk eten terwijl ik mij even terugtrek op de toiletpot om een poging te wagen mijn slokdarm uit de knoop te trekken.
1Laurent
wrote on 20 November 2006 at 17:45
“…alleen het oraal inbrengen van een tandenborstel bezorgde zo nu en dan een kleine kokneiging…”
Tot op het moment dat ik dit las had ik nog niet aan andere wijzen van inbrengen van een tandenborstel gedacht…
2Jenni
wrote on 20 November 2006 at 18:19
Ik ook niet. Maar ik denk dat andere wijzen van het inbrengen van een tandenborstel dan oraal mij geen kokneigingen bezorgen
3Mevrouw Mikmak
wrote on 20 November 2006 at 22:05
arme Jenni, boerende collega’s en een glibberberg kip, daar wordt je nog wel misselijk van zonder zwanger te zijn.
4Nicky
wrote on 21 November 2006 at 0:11
En ik altijd maar denken dat ik de enige kipfilet-neuroot ben! Zelfs niet-zwanger gruwel ik ervan…
5Jolie
wrote on 21 November 2006 at 1:30
Nou zeg….. *verbazing* en dan Nicky hierboven ook al…. Knap dat je het nog gesneden hebt.. ik kan het niet meer sinds zwangerschap nr 1 ;-} ik dacht dat het aan mij (/de buurvrouw lag, maar DAT verhaal zal ik je besparen in deze toestand
)))) Edwin is mijn getuige.. En… hij snijdt sindsdien de kipfilet 
6Jenni
wrote on 21 November 2006 at 7:38
@ MMM: Precies. Het is normaal al niet mijn hobbie…
@ Nicky en Jolie: wat heerlijk, die erkenning! Ik dacht ook dat ik de enige zou zijn, en verwachtte vierkant uitgelachen te worden
7Suus
wrote on 21 November 2006 at 16:08
Je hebt toch 1 volwassen man in huis? Kan die dat niet ff voor je doen dan??
Voor de rest: een erg smakelijk verhaal, haha!
8Jenni
wrote on 21 November 2006 at 18:06
@ Suus: Het excuus “kan ik niet” schijnt altijd te werken! :S
Nee hoor.. maar hij was nog niet thuis toen het gesneden moest worden.. en ach, hij doet al zoveel.. ik heb het wel voor hem over
9ellen
wrote on 21 November 2006 at 20:33
Neem dan in het vervolg kalkoen dat is minder ranzig dan kipfilet en (vind ik) een stuk lekkerder.
10Suus
wrote on 22 November 2006 at 0:00
Maar koop dan een keer KILO’s kipfilet en laat hem dat op een regenachtige zaterdagmiddag snijden, vries de handel in et voilà!
11Jennifer
wrote on 22 November 2006 at 20:30
Tijdens de eerste zwangerschap was ik ook zo misselijk. Ik hing minimaal 3 keer boven de pot en kon nog geen glas water binnen houden. Na 4 maanden was het gelukkig zo goed als over…
12Mutipetuti
wrote on 23 November 2006 at 0:26
Bij de eerste griezelde ik van vlees en tijdens de fietsrit naar mijn werk(ik kotste altijd even gauw,voordat ik daar heen ging),kwam ik langs de warme bakker en werd ik weer beroerd van de geur van vers gebakken brood.
13Jenni
wrote on 23 November 2006 at 9:57
@ Ellen: Ik heb even helemaal mijn bekomst van gevogelte. Dus deze komende tig maanden ff geen pluimvee op mijn bord
@ Suus: ga ik doen, als ik deze zwangerschap heb overleefd
@ Jennifer: 4 maanden???? Godbewaarme.. ik heb de stille (nou ja, stil) wens dat het exact met twaalf weken over is bij mij.. maar dat is waarschijnlijk een tikkeltje naïef gedacht van mij
@ Mutipetuti: Toch raar, wat die hormonen met je doen.. versgebakken brood ruikt normaal gesproken heerlijk. Maar nu gruwel ik echt van álle luchtjes.. behalve als ik op straat iemand met een sigaret ruik (die sigaret dan, niet die iemand). Een sigaret buitenshuis vind ik heerlijk ruiken, terwijl ik zelf al jaren niet meer rook… vaaaaaaaaaaaag