Pen
Zo klein als mijn lieve loeder dochter momenteel nog is, wordt het al hoog tijd om de trieste feiten onder ogen te zien. Onze dochter groeit op voor galg ende rad. Getalenteerd sloopster en graffity-kunstenares in de dop.
De kinderrijken onder u kunnen het wellicht beamen: als je zelf kleine kinderen hebt rondlopen besef je pas hoeveel pennen, stiften, potloden, kitspuiten en wat al niet meer je in huis hebt. En wat daar voor creatieve dingen mee te doen valt, behalve zo diep mogelijk in je strot rammen of tot het plastic bot afknagen.
Ayla weet uit de meest benauwde gaten met een stralend gelaat pennen tevoorschijn te toveren. Tot voor kort verraadde zij zichzelf ogenblikkelijk door de pen omhoog te houden, vergezeld van een opgewekt “Kijk iesj!”. Tegenwoordig weet zij beter, houdt ze haar mond en gaat ze stilletjes op zoek naar voorwerpen waar zij haar kwaad op kan berokkenen. De pc, de muur (goddank zijn de muren in de huiskamer geteisterd met structuur door de vorige bewoners), het fruit in de fruitmand, haar broer, haar poppen, keukenkastjes, de computer.. niets is veilig voor die kwaadaardige hersentjes en dito handjes.
Wij zijn inmiddels gewend aan bekladde appels. Dat eten we ook gewoon op. Je kan wel aan het schillen blijven tenslotte. Haar lieve pop Dora heeft een extra blauwe glimlach naast haar bruine ogen gekregen. De poezen bleken getatouëerde oortjes te hebben. Een halfslachtige poging hun vuilnisbakken-identiteit te verruilen voor een semi-raskatten-imago.
Vooralsnog hebben wij, door schade en schande enigszins wijs geworden, alle pennen, stiften, stempels en ander vlekkend materiaal in de ban gedaan, hetgeen zij onmiddelijk bloedig afstrafte door in een onbewaakt ogenblik toch een pen in haar klauwtjes te krijgen en een snor in mijn paspoort te tekenen, hetgeen mij waarschijnlijk tot de vervaldatum van het reisdocument landarrest oplevert, aangezien ik in het dagelijks leven niet ben voorzien van een blauwe snor.
Wij beknotten haar dus zoveel mogelijk in deze facet van haar ontwikkeling uit zelfbehoud en dat van huis en haard, met de stille hoop dat er geen groot kunstenares in haar schuilt, die gekweld door de beperkingen uit haar jeugd, ten onder gaat aan flessen Grand Marnier en speed en zich op een kwade dag van het Hilton af zal storten. Maar gelukkig zijn we nog niet zover en ligt zelfs haar derde verjaardag nog ver in het verschiet. En ik zal haar niet op het idee brengen dat je met pindakaas en chocopasta ook heel goed kunt schilderen. En degene die haar op dát idee brengt maak ik dood. U bent gewaarschuwd.
1Jennifer
wrote on 14 November 2006 at 22:33
Die foto! Agoss, wat zielig! Gelukkig dat dat je eigen kinderen niet zijn (toch? mag ik hopen…)
2Jenni
wrote on 14 November 2006 at 22:47
@ Jennifer: Hahaha nee hoor! Die foto heb ik ooit eens van internet afgeplukt.. alhoewel ik hem erg grappig vind, ben ik dolblij dat het mijn kinderen niet zijn.. ik zou me geen raad weten als ik mijn baby zo aantrof, met al die stift in haar ogen. Alhoewel de baby op de foto er niet echt last van lijkt te hebben
3Vedat
wrote on 15 November 2006 at 0:03
De Duitsers hebben een mooi woord voor een ontaarde moeder, Rabenmutter. Je staat zo natuurlijk wel de ontwikkeling van het kind in de weg. Ook kan ze daardoor niet eens haar broertje of zusje wegwijs maken in het moeilijke leven van een kind. In plaats van liefde, leer je een kind zo vechten voor haar rechten.
4Laurent
wrote on 15 November 2006 at 0:33
Ze heeft in elk geval het gevoel voor humor van haar moeder, met die blauwe snor in je paspoort.
5Mevrouw Mikmak
wrote on 15 November 2006 at 10:22
whaha, die foto, Jesse was ook zo, 1 troost… ze groeien er overheen, althans een beetje dan.
6Anne
wrote on 15 November 2006 at 12:37
O God, ik heb weer een Deja Vu. Mijn schattige 2e dochter heeft dit ook meer dan regelmatig geflikt. Op Zus&zo is er nog een topic aan gewijd, over jojanneke met haar streken..en een fikse discussie erbij
. En dan niet te vergeten dat madame op 2,5 jarige leeftijd bij Nienke en Erwin de zwarte schoensmeer had gevonden, en daarmee hun gloednieuwe bank mee had besmeurd. Gelukkig was dat er heel snel uit!!!!!
Jouw Ayla heeft echte Jojanneke streekjes….je bent er dus nog lang niet klaar mee.!
Sterkte meid!!
7ellen
wrote on 15 November 2006 at 21:42
Zo had ik mijn pasgeboren zus verstopt onder de salamie in de wieg. Zijj moest tenslotte ook eten vond ik.
Heel wat anders dan met een pen en gelukkig een heel stuk minder schadelijk.
Te gekke foto.
8Nienke
wrote on 16 November 2006 at 19:07
hahaha hoe herkenbaar….mijn jongste is intussen bijna 5 en NOG vind ik regelmatig zijn naam in hanepoten op allerlei vlaktes waar toch echt niks hoort te staan…
Gelukkig hebben ze mijn DS ontdekt en leven zich daar op uit met de (bijbehorende) pen, scheelt een hoop poetswerk hihi
Enne die bank anne…had t natuurlijk ook aan de verzekering op kunnen geven hahaha was een lekker etentje geweest dan LOL
9Jolie
wrote on 17 November 2006 at 14:43
Haha, ja, komt me ook heel bekend voor allemaal, muren, de bank, mijn nieuwe suede jasje ;-(( niets is veilig. Eerst wilde ik niet zo’n anti-vilstift-pro-krijt-moeder worden, maar je ontkomt er niet aan. (Overigens krijg je krijt en “uitwasbare verf” ook nergens uit
)
10Jenni
wrote on 17 November 2006 at 15:36
@ Vedat: Ja.. is het niet vreselijk! Mijn kinderen groeien bij voorbaat al op voor galg en rad. En ik zie het onder mijn ogen gebeuren. Het is echt verschrikkelijk.
@ Laurent: En gevoel voor uiterlijk. Hij misstaat me niet echt. Ik teken nu zelf voortaan ook een snor op mijn gezicht.
@ MMM: En.. hoe lang duurt dat ongeveer?
@ Anne: En dan te bedenken dat ik, in Jojanneke haar “toptijd”, altijd zo’n medelijden met je had.. en nou heb ik %#$$# zelf zo’n portret :S
@ Ellen: Dat is gewoon zusterliefde. NIets mis mee.. ze rook wel vreemd zeker, daarna?
@ Nienke: Goeie tip.. DS. Houden we erin. Weer een legitieme reden om een DS aan te schaffen
@ Jolie: Precies! Ik had dezelfde gedachten. “Ik ga mijn kind niets in de weg leggen als het gaat om haar creatieve uitspattingen. Prachtig bedacht, heel idealistisch. Maar niet haalbaar
11Jolie
wrote on 18 November 2006 at 18:43
@Jenni, Niet haalbaar nee, en dat niet-drukmaken om de verf in het gordijn / de ballpoint op de muur is wel weer een soort Zen – roep ik maar vaak tegen mezelf
12Nicky
wrote on 20 November 2006 at 0:29
Voor alles moeten we zien te voorkomen dat mijn dochter in contact komt met de jouwe. Die zou nog wel wat suggesties hebben voor prachtige kinderkunst…
13Jenni
wrote on 21 November 2006 at 7:36
@ Jolie: Ja.. heel zen! Maar voor mij ook niet haalbaar
@ Nicky: Jij hebt ook zo’n portret? Oh dear… veel sterkte, nu en in de toekomst!