Jenni

Een Belgische Coltrui heeft zijn zinloze oog op mijn arme persoontje laten vallen. Het zoveelste klotestokje passeert de revue. Zoals de meeste stokjes, is het ook bij dit exemplaar de bedoeling met de batterij bloot te gaan. Of, zoals Coltrui zo mooi zegt “Ik heb een stokje aan mijn radijzen”. Voor het gemak ga ik er maar vanuit dat hij met “Radijzen” in deze het achterwerk bedoelt. Als er radijzen van andere oorsprong worden bedoeld kom ik er, zijnde van het vrouwelijk geslachts, slechts bekaaid af.

De vraag luidt: “beschrijf zes eigenaardigheden van jezelf”. Nu komt dat goed uit, aangezien ondertekende bol staat van de eigenaardigheden. Maarrrrr.. is het verstandig die met mijn lezertjes te delen? Loop ik niet het risico, dat mijn lezertjes gillend wegsnellen bij het voorzichtig oplichten van de deksel die mijn inktzwarte ziel grondig afsluit?

Het antwoord: Ja. Maar do I care? Nee. Derhalve zal ik mijn stinkende best doen mijn ultieme engigheden te beschrijven.

1. Mijn eeuwige, inktzwarte, onbedwingbare cynisme. Ik lach om alles, zeik iedereen af. Ik kan niet tegen gevoelige zieltjes. De grappen kunnen mij niet grof genoeg. De zoveelste postbus51-ramp heeft zijn hielen nog niet gelicht, en de eerste walgeijke grappen vliegen al in het rond. En ik lach erom en doe mijn uiterste best die grappen te verspreiden. Grappen waarbij mensen achter hun hand giechelen en ‘oooooh’ roepen. Overigens draag ik de slachtoffers geen kwaad hart toe. Maar ik lach. Huilen is net zo zinloos, dus laten we er dan om lachen. Zo lach ik ook als eerste en het hardste om mijn eigen stompzinnigheden. Dat dan weer wel. Overigens ben ik erfelijk belast. Mijn hele familie is zo. U kunt zich voorstellen dat de familie-bijeenkomsten altijd bijzonder gezellig zijn.

2. Mijn Gilles de la Tourette. Ongeacht de ernst van de tegenslag vloek ik standaard alle duivels uit de hel. Bijzonder handig als je kinderen hebt, trouwens. Tegenwoordig probeer ik, in een armzalige poging net zo Protestants te zijn als zoonlief’s klasgnoten, alle vloeken met opeengeklemd kunstgebit te spellen. Valt niet mee om “Godvertifusteringkutklotezooi!” te spellen, trouwens.

3. Mijn aversie tegen het huishouden. Ondanks het feit dat ik slechts twaalf uur per week werk en alle tijd heb om het huishouden te verrichten, komt er op dat gebied bitter weinig uit mijn handen. Mijn gezin mag zich in zijn en haar handjes knijpen als ik een keer een stofzuiger door de kamer heensmijt of de WC-eend door de wc rag. De excuses zijn talloos. En waarom zou je het ook schoonmaken? Een dag later is het toch weer vies. Dus: eigenlijk hoort dit onderwerp hier niet thuis, aangezien we kunnen concluderen dat ik het toonbeeld van efficiëntie ben, en dit onderwerp dus één van mijn mooiste karaktertrekken is en niet valt onder de categorie ‘eigenaardigheden’.

4. Mijn haat tegen kipfilet. Maar ik zal u niet vermoeien met details. De onsmakelijke details vind u in het linkje achter het woord kipfilet. De misselijkheid is over, de aversie niet. Dus ik vrees dat deze antipathie een blijvertje is.

5. Mijn liefde voor gore films. En met “goor” bedoel ik niet enge Tiroler-klassiekers als “Met jouw waldhorn tussen mijn Alpen” of “De Bukkende Boys van Beieren” maar het betere hak- en slachtwerk. Waar een ander zich vol afschuw omdraait bij het zien van onsmakelijke details in “Cannibal Holocaust”, buig ik mij dichter tot de tv en bekijk ademloos de details en het markante kleurenspel. Bij voorkeur spoel ik nog een stukje terug of bekijk een scene in slowmotion om de details goed in mijn zintuigen te rammen. Een documentaire vergezeld van de aankondiging “De volgende uitzending kan schokkende beelden bevatten”? Een wild gejuich gaat op in huize Jenni, de zakken chips worden opengetrokken en de kurken knallen!

6. Mijn levensgezel. De lieve schat is één grote afwijking. Maar gelukkig weten we dat zelf ook. Waarmee hij tegelijkertijd mijn zesde en laatste afwijking is.

Volgende slachtoffers:

Natasja

Suus

Xaviera

Mellie

Ellen

Madd