Kegst
Zo rond de kerstdagen glippen mijn gedachten altijd even terug naar kerst 2001. Een heel bijzondere kerst. Voor mij met stip de mooiste kerst die ik ooit heb beleefd, en tegelijk de meest verdrietige. Heel dubbel.
Ik was toen hoogzwanger van Dano. Een paar dagen voor kerst werd bij mij zwangerschapsvergiftiging geconstateerd. Er zaten eiwitten in mijn urine en mijn bloeddruk steeg naar ongekende hoogte. Kortom: de verloskundige moest mij loslaten en ik moest op stel en sprong het ziekenhuis in.
Op 23 december mocht ik overladen met strenge maatregelen naar huis. Ik moest in bed blijven (lees: bed in de huiskamer) en ik werd dagelijks bezocht door een verpleegster die mijn temperatuur en bloeddruk mat en tevens een CTG maakte van de hartslag van het kleine prinsje.
Het zal u wellicht vreemd in de oren klinken, maar ik beschouwde het liggen op bed, omringd door mijn partner, drie kerstpakketten, een TV en stapels dvd’s niet als een straf. Ik was evenmin rouwig om de in allerijl afgezegde etensplannen met familie en vrienden. Wij genoten de eerste kerstdag van een uitgelezen McDonalds diner en bestond het eten van tweede kerstdag uit een gebrachte pizza, onderwijl kijkend naar de Gremlins en andere kerstdraken op tv.
Nog even met zijn tweetjes, in een huis vol lekker eten cocoonen met kerst, zonder verplichtingen, zonder stress, afgesloten van de buitenwereld… ik kan het iedereen aanbevelen.
Helaas had deze kerst ook een keerzijde. Mijn oma lag op sterven. Ze heeft diverse malen naar me gevraagd, maar ik kon niet komen. Op tweede kerstdag overleed ze, met de wetenschap dat ze haar achterkleinkind nooit zal zien. Ik kon niet naar de begrafenis. Ik heb indringend gevraagd of het écht niet kon, maar het zou echt te gevaarlijk zijn voor mijzelf en de baby. Ik moest me er bij neerleggen dat ik mijn oma, geliefd icoon uit mijn jeugd, niet eens kon begeleiden naar haar laatste rustplaats.
Een rare kerst. Heerlijk, en ook weer niet. Samen werken aan de toekomst en een nieuw leven, terwijl een oud leven voorgoed wordt afgesloten. Zij gaf haar plaats door aan mijn eerstgeborene.
Elk jaar herdenken wij op tweede kerstdag mijn oma en haar jongere zus, die twee jaar later eveneens op tweede kerstdag overleed. En elk jaar denk ik in stilte even terug aan die vreemde, heerlijke, verschrikkelijke, ontroerende, grappige kerst van 2001.
1Mevrouw Mikmak
wrote on 18 December 2006 at 11:29
ik kan me voorstellen dat je die gedachten koestert.
Fijne dagen dit jaar in ieder geval, en mocht je weer zwangerschaps vergiftiging krijgen (ik heb het ook gehad) dan geen dropjes eten, die doen geen goed, begreep ik later, toen ze van me werden afgepakt.
2yukiko
wrote on 18 December 2006 at 11:54
Ik heb vaker gemerkt hoe dood en leven elkaar kunnen afwisselen. Vreemd, maar toch ook juist niet.
Zwangerschapsvergiftiging en verplichte rust, ik ken het ook als geen ander, drie van de vier zwangerschappen. Voor mij was het niet zo romantisch als jij omschrijft, maar dat vooral omdat ik niet tegen stilzitten kan.
3toaske
wrote on 18 December 2006 at 14:08
Wat een mooi en inderdaad ook verdrietig verhaal. Heel dubbel. Maar ik denk dat op zo’n moment je eigen gezondheid, hoe moeilijk ook, inderdaad voor gaat.
4ellen
wrote on 18 December 2006 at 23:27
Inderdaad een mooi log Jenni . Tweede kerstdag zal altijd wel in het teken van je oma staan. Is mooi, zo is ze dan altijd nog aanwezig.
5Jenni
wrote on 19 December 2006 at 9:19
@ MMM: hahaha nee.. tegenwoordig wordt dat bij het eerste bezoek aan de verloskundige al geroepen.. géén drop!
@ Yukiko: ik tegenwoordig ook niet. Toen ik nog geen kinderen had, lukte het vrij aardig. Maar al zou ik willen.. met jonge kinderen kán dat niet eens, zoals je waarschijnlijk elke dag aan den lijve ondervind
@ Toaske: Dat klopt. Ik weet zeker dat ze me vergeven heeft. Ze had niets liever gewild dat mijn gezondheid én dat van mijn kind voor alles ging.
@ Ellen: Klopt. We hebben het ook altijd even over haar op tweede kerstdag. Ze zal nooit worden vergeten.
6Nicky
wrote on 20 December 2006 at 0:15
Mixed emotions.. Zal af en toe best moeilijk zijn. Zeker in december, als alles draait om familie en gezelligheid, mis je diegene die er niet meer zijn.