Leeghoofd
Lieve lezers, u heeft ongetwijfeld al gemerkt dat de logfrequentie van ondergetekende momenteel zeer laag is.
De inspiratie is even weg. De door velen wanhopig verlangde zwangerschapsdementie blijft tot op heden uit. In plaats daarvan dobber ik vredig rond in volmaakte hersenstilte. Mijn hersenen hebben de vlucht genomen en in mijn schedel is een grote leegte ontstaan. Ik heb het gevoel alsof er in mijn verweerde skull een Zwart Gat is ontstaan die alle zinnigheid en rede heeft geabsorbeerd. Als ik mijn hoofd scheef hou hoor ik een eenzaam erwtje heen en weer rollen, vergeefs op zoek naar weerstand. Mijn dagen zijn gevuld met wazigheid en vergeetachtigheid, aangevuld met een vleugje mist. Een vertwijfeld stemmetje klinkt op uit de verroeste resten van mijn schimmelige schedel: “Hello hello, is there anybody in there”?
Dit gegeven heeft tot op heden nog geen genante situaties opgeleverd. Behalve die volledig verrotte mandarijn die lustig in een donker hoekje van mijn tas zat te ontbinden. Waarom ik die gistende gasgeur pas vanmorgen in de trein rook nadat ik Thomas Harris’ ‘Hannibal’ soppend en druipend uit mijn tas haalde, is verklaarbaar gezien de vlucht van bovengenoemde hersenen waardoor tevens mijn zintuigen zijn uitgeschakeld. Pas na het registreren van nattigheid door de resterende tastzin op mijn vingertoppen, drong de verrotte mandarijn mijn lege neusgaten binnen.
Zo had ik in ieder geval een fijne treinreis. Resten rottende mandarijn overal vanaf poetsen met morsige zakdoekjes temidden van enerzijds verstoorde, en anderzijds meewarige medepassagiers is iets wat wij allen graag willen tenslotte. Beroofd van enig verstandelijk vermogen stak ik mijn buik zover mogelijk naar voren om zo mijn zwangerschap aan te tonen waarmee ik te kennen gaf dat een en ander gerust verklaarbaar was.
Maar om even terug te komen op de eerste alinea: ik hoop dat u mij mijn logluiigheid kunt vergeven. Ik ben u niet aan het verwaarlozen. Het komt vanzelf wel goed. Waarschijnlijk pas nadat Baby X zijn/haar intrede heeft gedaan op het droge. Maar wat dat betreft heb ik goed nieuws: morgen ben ik op de helft. Nog slechts twintig weken, dan keer ik weer terug op deze aardbol met naar ik hoop weer de normale herseninhoud van een normale Homo Sapiens anno 2007. Weinig herseninhoud is zóóó Homo neanderthalensis tenslotte. Tot die tijd gebruik ik dit echter als excuus en verblijf ik comfortably numb, in de zalige leegte.
Hopelijk vergeeft u mij. En anders maar niet.. ik weet toch van niets, tenslotte.
1Don Amaro
wrote on 19 February 2007 at 13:04
Ik weet zeker dat de meeste lezers aka fans je het zullen vergeven … echter ik vind dat er geen reden voor vergiffenis nodig is. Ik weet wat het is om geen inspiratie te hebben om iets vast te leggen …. laat staan dat je de tijd voor hebt.
In jouw geval moet ik zeggen ‘HULDE’ gezien dat je zelfs nu een heerlijke stuk kunt schrijven over ‘geen inspiratie hebben’.
2Sandrissimo
wrote on 19 February 2007 at 13:59
Lijkt me heerlijk!!
3Toaske
wrote on 19 February 2007 at 15:20
Het is niet verkeerd om comfortably numb te zijn!
Ik geloof echter niet dat je nadat deze missie volbracht is, weer snel meer tijd zult hebben om ons aangenaam te verpozen met jouw heerlijke stukjes. Maar, het is je vergeven! Je doet immers belangrijk werk momenteel.
4Natasja4
wrote on 19 February 2007 at 23:08
Goh ik heb nog steeds blijvend geheugenverlies en gaten in mijn hersenen na de zwangerschap. Maar goed dat het bij 1 is gebleven.
5Nicky
wrote on 20 February 2007 at 0:38
Nogmaals: jij hebt tenminste een excuus. Ik ben gewoon zo….
6Jolie
wrote on 20 February 2007 at 17:23
“logluiigheid” – het is wèl een mooi woord
het is je vergeven, al was het maar omdat het weer een mooi stuk met een mooi nieuw woord opleverde toch 
En je draait nu gewoon overuren -eigenlijk, qua hartpomp- en zorg- en sleepwerk, zwaar!!! In elk geval gefeliciteerd met de eerste helft!!
7ellen
wrote on 20 February 2007 at 21:17
Mooi zo, je hebt gelijk. Geniet ervan zolang het kan en tot wederlogs.
8Vedat
wrote on 21 February 2007 at 0:52
Vergeven doe ik het jou sowieso niet. Je wijt het aan zwangerschapsdementie, maar het is simpele blogdementie.