Jenni

 In een duister verleden heb ik middels een loflog al eerder de deugden van de Zeeman beschreven. Deze herinnering alsmede de bijbehorende trauma’s, ofschoon alweer twee-en-een-half-jaar ver heen, ligt zelfs nu nog vers in mijn herinnering. Ik heb nou eenmaal nogal een lange remweg.

Jammer genoeg ben ik tevens zeer hardleers waardoor ik tot mijn verdriet een nieuwe Zeeman-ervaring aan mijn rampenvocabulaire toe moet voegen. Zo was ik vorige week met beide koters op pad en stompelden we gedrieën gezellig over het winkelcentrum. Op dat moment bereikte mij wederom een bijzonder onzalige brainwave: ik zou even gezellig de Zééman instruinen.

En zo stuurde ik fris en monter de buggy lang veel te volgepropte gangpaden vol speelgoed dat stuk gaat zodra je er naar wijst, shirtjes die verwassen raken voordat ze überhaupt de wasmachine hebben beroerd, schreeuwerig bedrukt bedtextiel enzovoort.

Na de wagen te hebben volgeladen met ondergoed en rompers voor het kotervolk, een kinderparapluutje voor Dano en piepkleine limekleurige gympjes voor Ayla strompelden wij richting kassa. De Zeeman in ons winkelcentrum is van het formaat postzegel, maar bevat genoeg troep voor een flinke fabrieksloods. Tevens zijn de paden zijn grotendeels éénrichtingsverkeer, en voor het bereiken van de kassa dient men voorzien te zijn van een plattegrond en kompas. Bij voorkeur ook een survivalkit en een veldvles water. Tel hierbij een rij tot achterin de winkel op en u kunt zich voorstellen dat ik werkelijk buiten mezelf was van vreugde.

Alleen een rij is gerust niet erg. Een rij vol zeikbakken is wel erg. Allemaal ruilers. Maar goed.. ik glimlachte, verbeet opgewekt de bekkeninstabiliteit die door mijn lendenen gierde en wachtte geduldig op mijn beurt.

Na zo een uur of drie vier was het grote moment aangebroken. Ik smeet de handel op de toonbank. De cassiére keek me dommig aan. “Die plu ken ik niet”. Nou ja, is dat mijn probleem? Ze zag er niet uit alsof ze elk artikel dat de winkel uit haar hoofd zou kennen. Maar hoera, haar scanner reageert op de paraplu.

Buiten gekomen moest de plu meteen geprobeerd worden. Bij het openen viel de plu in tienduizend stukjes uit elkaar. Natuurlijk. Ik keerde om en vluchtte vloekend de Zeeman in, richting rij. De rij is maar via één weg te bereiken. Ik liet Dano en Ayla in buggy achter en ging weer achterin de rij staan, die inmiddels alweer was aangegroeid tot achterin de winkel.

Ayla was het er niet mee eens. Woedend krijsend zag ze mij wegrennen. Ik brulde naar Dano “rij jij die wagen even hierheen!” terwijl ik alvast achterin die rij stond. Dano duwde de wagen door de hele winkel richting de kassa. Jammer genoeg kan Dano nog geen kaartlezen, dus het duurde even voordat hij er was. En Ayla gilde lustig door. Ik probeerde een gezicht op te zetten dat enerzijds het idee opwierp dat die kinderen niet van mij waren, en anderzijds de sputterende bekkeninstabiliteit wegdrukte. Ik denk dat ik er een beetje raar uitzag want mensen weken angstig achteruit bij het zien van mijn liefelijk gezichtje.

Bijna aan de beurt. Voor me nog één echtpaar wiens geboorteland niet het Nederlandse was. En natuurlijk! Ruilers. De man stak van wal. “Iek giesteren gekocht for frau. Nie koet. Wiel ruilen”. Ze hadden geen bon. Een ellenlange discussie tussen cassiére en meneer ontspon. Meneer overlegde met vrouw. “Chamele chamele chamele”. De vrouw glimlachte liefelijk van onder haar hoofddoek en chamelde terug. En ik wachtte. En wachtte. En bedacht me dat het best amusant zou zijn een enorme rochel in de blote nek van de meneer te deponeren.

De cassíere moest om raad vragen. Liep naar achter. Liet de kassa, het echtpaar en ondergetekende, alsmede de twintigduizend ander wachtenden minstens een half uur alleen. Toen kwam de doos terug. Besloten werd het artikel tóch terug te nemen. Goddank. Terwijl het stel nog even moest wachten, werd ik geholpen.

De cassíere had doffe blauwe ogen met de levendigheid van kiezelstenen en een gebit waar je s’winters de caravan onder kan stallen. Bovendien leed duidelijk aan Alzheimer. Zei me opgewekt gedag, zei “deze doen”? Nee trut, die heb ik net bij je gekocht, maar hij is stuk. Plots ging een lichtje bij haar branden. Ik zei hard “en ik heb wél gewoon een bon”. Doos sloeg het retourbedrag aan. Kassa ging niet open. Nog een keer. Nog een keer. Keek me hulpeloos aan. “Kassa gaat niet open”. Nou én, dan pak je maar een breekijzer. Cassíere weer naar achter. Mompel mompel. Kwam terug met een mededoos. “je moet eerst even iemand helpen die niets hoeft te ruilen. Geeft niets hoor, ik wacht wel. Ik stond tenslotte al een half uur op mijn benen, terwijl ik dat normaliter tijdens deze zwangerschap niet eens vijf minuten kan. Stelletje microcefalen.

En u raad het al.. de twee wachtenden na mij moesten ook iets ruilen. De rij wachtende ruilers bij de kassa werd steeds groter. Eindelijk, iemand die gewoon iets kwam kopen. Doos sloeg artikel aan, nam geldbedrag in ontvangst en ramde de kassa weer dicht. Nee trut!! Ik wil mijn geld! Niet die kassa dicht!.

Doos keek me hulpeloos aan. “Oeps”. Verblind greep ik achter me, reikte naar een fles gootsteenontstopper, met de bedoeling die over haar heen te gieten. Een collega-doos zag mijn actie en drukte snel op de kassa. Yes, open!

Eindelijk. Enigszins tevreden liep ik naar de uitgang. Ik keek naar het boodschappennetje van de buggy, en zag daar twee limegroene, níet afgerekende gympjes. Ik keek eens naar de opnieuw aangegroeide kassa-rij, het domme hoofd van de cassíere, de beveiligingshekjes bij de ingang, en bedacht me dat het tijd was voor een klein testje En zodoende staan er nu in de gang staan nu twee limegroene, gratis gympjes.

Moraal van het verhaal: de beveiligingshekjes van de Zeeman staan er voor de sier.