Zesentwintig jaar
Precies zesentwintig jaar geleden klonk het ratelen van een brancard op de galerij. Het geratel komt dichterbij, door het huis, langs de deur. Dan een tijdje niets.
Stiekum gluren door een kier van de deur.. Vlak voor de slaapkamer, de brancard met een lichaam in een witte lijkzak. De brancard kan de draai niet maken naar de huiskamer en staat rechtop, vlak voor de kier in de deur. Hij zit in de lijkzak vastgebonden op de brancard. Het hoofd, vormeloos door de lijkzak, knikt naar voren.
Al zesentwintig jaar geen dozen jenever meer in de schuur. De kamer niet meer ondergedompeld in zware Van Nelle. Al zesentwintig jaar geen swastika’s meer aan de muur. Geen dronken Duitse verhalen meer. Geen drankgelagen meer met Duitse vrienden. Geen marsmuziek en schlagers meer. Geen “sssst, papa slaapt”. Geen kurk meer op de muur en fout behang met houtmotief op de kasten. Geen ketchup, gesmeerd op voorhoofden om onschuldige moeders te laten schrikken.Time flies when your having fun. Rest in peace, dad.
1yukiko
wrote on 21 March 2007 at 18:42
Wat lijkt me dat apart. Kijk je er ook zo ‘nuchter’ op terug of doet/deed het je verdriet?
2Laurent
wrote on 21 March 2007 at 18:46
Zo, dat klinkt heftig…
3Jenni
wrote on 21 March 2007 at 18:52
@ Yukiko: Ja, zo nuchter kijk ik erop terug. Altijd al gedaan trouwens. Zoals ik het beschrijf klinkt het heftig, maar zo was mijn eigen ervaring niet. Ik vond het toen heel normaal allemaal.
4marja
wrote on 21 March 2007 at 21:01
R.I.P
5Toaske
wrote on 21 March 2007 at 22:35
Ik ben bij met Yukiko’s reactie en de jouwe daar weer op want ik had echt geen idee hoe op dit logje te reageren.
6Mevrouw Mikmak
wrote on 21 March 2007 at 22:43
Ik bewonder je om je ontnuchterende eerlijkheid, het is een vorm van communiceren die voor sommige wat hard over kan komen, maar ik weet zeker dat het gevoel bij jou helemaal goed zit.
En wat die vader van jou dan ook geweest is, hij heeft een gave dochter op de wereld gezet.
x
7Jenni
wrote on 22 March 2007 at 8:54
@ Toaske: Dat hoeft ook niet. Dit logje was meer een overpeinzing welke ik elk jaar heb op 21 maart, zijn sterfdag. Niet met verdriet of wrok, en ook niet de hele dag. Maar altijd wel even terugdenken.
@ MMM: Wat lief dat je dat zegt. En mijn vader was afbsoluut iemand die in het vakje “mafkees” past (ik heb het gerust niet van een vreemde) maar hij was een slachtoffer van zichzelf. Ik neem hem absoluut niets kwalijk. Ik heb alleen maar medelijden met hem. Ondanks dat ik zonder hem niet had kunnen bestaan, had hij gewoon nooit geboren mogen worden. En dat zeg ik puur en alleen voor hemzelf.
8Sandrissimo
wrote on 22 March 2007 at 22:16
Je eigen leven bekijken vanop een afstandje, er zijn er weinig dat dat zo goed kunnen!
9Tien
wrote on 22 March 2007 at 22:49
heftig hoor… weet niet of ik zoveel lef zou hebben om dit te vertellen..
10Vedat
wrote on 22 March 2007 at 23:33
Wel bijzonder, dat je jouw vader in het Engels rust toe wenst. Zou hij dat op prijs gesteld hebben?
Wel toevallig trouwens, dat het net samenvalt met het boek over NSB-kinderen en kleinkinderen.
Het is flink van jou, dat je het zo durft te verwoorden. Ik hoop, dat jij er niet onder geleden hebt.
11Nicky
wrote on 23 March 2007 at 2:14
Aha! Dus daar komen al die complexen (zie linkercolom) vandaan!
Nee, even serieus; ik vind het een behoorlijke nuchtere kijk op de dingen uit het verleden. En vooral erg knap dat je je vader niets kwalijk neemt. Dat vind ik nou ‘sterk in je schoenen staan’!
12Jenni
wrote on 23 March 2007 at 14:05
@ Vedat: Ik denk niet hij er een probleem van gemaakt zou hebben. Overigens was hij geen NSB-er. HIj was “alleen” pro-Hitler. Zijn broer heeft overigens wel bij de SS gezeten, maar voor zover bekend bij de Waffen SS, de wat “mildere” tak van de SS.
En geleden.. nee, ik was tien toen hij overleed. En als ik mijn moeder en zus mag geloven, ging ik al tegen hem in toen ik vier jaar was. Had dus gezellig geworden als hij langer was waren leven.
Overigens was mijn opvoeding tot mijn tiende inderdaad doorspekt met Hitler-propaganda, maar daar is niets van blijven hangen. Mijn afschuw omtrent de holocaust is net zo groot als die van andere weldenkende mensen, ondanks het feit dat mijn vader het bestaan van die holocaust keihard ontkende.
@ Tien: Ik heb er ook ernstig over nagedacht of ik dat hier zou moeten opschrijven. Ik trek mijn grens van het toelaatbare op mijn log bij zaken die mij echt raken. Bij diepe gevoelens. Die zullen jullie hier lezen.. en ondanks dat dit voor velen een heftig logje is, raakt mij dit gewoon niet. Het is gewoon een onderdeel van mijn verleden, meer niet.
@ Nicky: Ik zit ongetwijfeld vol met complexen, maar die hebben inderdaad niets met mijn jeugd te maken: die heb ik zelf op latere leeftijd laten ontspruiten
13Mutipetuti
wrote on 23 March 2007 at 15:04
Van alle logs die ik van je gelezen heb,raakt deze me het meest……
14Jolie
wrote on 24 March 2007 at 1:39
Wanneer ben je jarig!? dan moet je Ecccccccht dat boek van Van Royen krijgen, vindik.
Al siert jouw nuchterheid je al zóveel, dat je een boek waarin zoveel vergelijkbare punten zitten (zoals ook dat rechtse gedachtengoed, zie deleted scenes op de site van H. van Royen) eigenlijk ook niet nodig hebt, het lezen is meer ‘for fun’ – al is het ‘bittere ernst for fun’ – HEEEEL knap van je!
15yukiko
wrote on 24 March 2007 at 9:14
Als je er altijd zo nuchter op hebt kunnen kijken, vind ik dat heel knap. Ik heb een ander ‘verleden’, waar ik eveneens altijd nuchter op kan kijken, maar dan wel met een onderbreking van ongeveer twee jaar waarin ik volslagen stuurloos was van verdriet en onmacht. Je zou het ‘verwerking’ kunnen noemen. Heb jij dat niet gehad?
16Jolie
wrote on 24 March 2007 at 9:47
Als ik de laatste alinea goed interpreteer Yukiko
dan is die verwerking vóóraf gekomen, als ik zo vrij mag zijn hardop mee te denken, want volgens mij kan een kind, ook onder de tien al, heel analyserend kijken en dingen zien aankomen, begrijpen dat is mis is, zien dat gedrag ook de omgeving pijn doet, en al beginnen aan een afscheid.
17Jenni
wrote on 24 March 2007 at 10:01
Inderdaad, wat Jolie zegt. Zijn aanwezigheid was een zeer beklemmende factor in huis. Hij was ook altijd thuis, want de laatste jaren van zijn leven kon hij wegens ziekte niet meer werken. Hij was er dus altijd en drukte een zeer dikke stempel op het huis. Mijn zus was toen allang het huis uit, dus we waren met zijn drieën.
Toen hij uiteindelijk stierf, had ik natuurlijk verdriet (hij was tenslotte tóch mijn vader). Ik kan me nog heel goed het gevoel van ongeloof herinneren. Ik kon gewoon niet geloven dat hij er echt niet meer was. Maar na enige tijd drong het tot me door, dat hij er écht niet meer was, en dat wij nou niet meer zo op onze tenen hoefde te lopen.
Mijn hele leven lang ben ik altijd al goed geweest in het achter me laten van negatieve aspecten van het verleden. Ik bezit net zoveel melancholie als de meeste mensen en kan weemoedig terugkijken op positieve herinneringen.
Ook op als negatief bestempelde herinneringen kan ik terugkijken, maar dan zijn de negatieve gevoelens uit mijn herinnering verdwenen. Alsof je een tranentrekker op tv kijkt en daarna de tv uitzet. De herinnering aan de film blijft, maar je hoeft er niet meer om te huilen.
Een vriendin van me noemde dat ooit een gave. Ik wil het niet zo noemen. Het maakt het leven alleen wel een stuk makkelijker.
18yukiko
wrote on 24 March 2007 at 12:15
Ik herken er wel wat uit, die beredenering althans en dat van die film
19Jolan
wrote on 24 March 2007 at 14:29
Ook al wist ik dit al wel, ‘t blijft een knap verschijnsel dat jij toch zo bent geworden als dat je nu bent…chapeau Jenn! (met dank aan Bob LOL)
20Darkness
wrote on 25 March 2007 at 6:05
Oh ja dat vertelde je een keer. Nou ja je moet het maar zo bekijken, niet alle ouders zijn perfect, daar hoef je niet eens een fout oorlogsverleden ofzo voor te hebben, in mijn familie komen bijvoorbeeld bijkans alleen zogenaamde kleine verzetshelden voor, maar dat zijn aan de ene kant ook een stel verknipte wierdo’s die hun kids opvoedden als waren het frontsoldaten.
21ellen
wrote on 25 March 2007 at 23:25
God wat een horrorverhaal.
22Natasja4
wrote on 28 March 2007 at 20:47
@Jenni: ik heb ook een vader met hetzelfde probleem als jouw vader. Dat is in de loop der jaren alleen maar verergerd omdat hij drinkt EN medicijnen gebruikt. Hij lijdt namelijk aan een combinatie van manisch depressief en schizofrenie.
Ondertussen is hij toch al 60 geworden. Ik denk dat hij ook niet zo heel lang meer te leven heeft met zijn levensstijl. Maar 60 is al een behoorlijke leeftijd met deze manier van leven eigenlijk.
(mijn ouders zijn al 20 jaar gescheiden trouwens)
23Natasja4
wrote on 28 March 2007 at 20:48
Wat wilde ik hier nu mee zeggen eigenlijk?
In ieder geval goed dat je te klein was om te beseffen wat er gebeurd is. Vreselijk dat je hem hierover nu nooit meer kunt spreken. Of AANspreken.
Je hebt het mooi verteld vind ik.
24je geliefde zuster
wrote on 31 March 2007 at 13:36
Na 21 jaar slikken of stikken; stille of minder stille opstand (waarna ik mijn leven niet zeker was), heb ik onze vader keihard geconfronteerd met zijn gedrag…..en toen ging hij dood (3 maanden later). Misschien voelde hij het als een nederlaag; voor mij was het opening, een ontwikkelingsimpuls in een verziekte relatie. Lieve zuster, ik wou dat ik jouw nuchterheid had…..