Jenni

 Op deze wonderschone dag vatte ik voor de zoveelste keer het onzalige idee op boodschappen te gaan doen. Helaas een queste waar je gewoon niet onderuit kunt als je niet wil dat al het in huis aanwezige levende vee met huid en haar wordt verslonden. En aangezien ik nog steeds mijn rijbewijs-verrukking niet te boven ben, besloot ik een wat verderop gelegen supermarkt op te zoeken, zodat ik weer even Neerlands wegen onveilig kon maken.

Ayla, niet meer in het boodschappenwagentje te rámmen, maakt normaal van de gelegenheid gebruik om onmiddelijk haar maatjes 25 te lichten zodra we het draaihekje door zijn. Maar nu wilde ze zowaar in het karretje. Jammer genoeg heeft ze dan de neiging het begrip “critische consument” te herdefinïeren en grijpt zij vervolgens de gelegenheid aan op eigen houtje de kar vol te stouwen met allerhande rotzooi als ik even de andere kant op kijk. Zij is hier uitzonderlijk getalenteerd in. Ik ben de halve tijd bezig met mijn eigen boodschappen uit te zoeken, en de andere helft wordt besteed aan het uit de wagen kwakken van de door Ayla gedumpte troep. Dit gaat me redelijk goed af. Zelfs in deze fase van halfcoma lukt het me nog redelijk met de gevraagde boodschappen, zonder extra rotzooi bij de kassa te belanden. Jammer genoeg slaagde Ayla erin twee aardbeiengebakjes mee te smokkelen die ik over het hoofd zag. Pas toen ik ze in standje volautomatisch op de band zette, drong de aanwezigheid ervan binnen in mijn halfslaap.

De cassiére bleek echter over een bijzonder kortgeschoren kapsel en een iets té mannelijke kaaklijn te beschikken. (Wat is eigenlijk het mannelijke woord voor cassiére; cassist?). De naar beneden wijzende mondhoeken wezen erop dat ze bijzonder veel lol in haar werk had.

Opgewekt griste ik de aardbeiengebakje voor haar neus en graaiende handen weg en hield ze voor. “Sorry, mijn dochter heeft die per ongeluk in mijn kar gegooid”. Ze keek niet op of om. Ze snauwde “Nou, dan moet je ze zelf maar even terugzetten. Als ik ze hier laat staan bederven ze”. Blijkbaar iemand met intercom-angst. Ik bekeek haar vorsend, registreerde eerdergenoemde kenmerken, en liet bijzonder clichématige, generaliserende opmerkingen zoals “kort haar? Pot? Kan geen vent cq vrouw krijgen? Sexueel gefrustreerd? Stomme doos?” toe in mijn hoofd.

Ik glimlachte semi-lief. “Goed hoor! Ik neem de kar éven mee ! Ik laat mijn dochter hier niet alleen achter”. Ik kuierde op mijn dooie akkertje door de winkel, richting aardbeiengebakjes-stelling. Maakte op de terugweg nog een omweg langs de wasmiddel, vertraagde mijn tempo nog wat, nam nog een fles frisdrank mee, maakte een praatje en zette zo langzaam mogelijk koers richting cassíere.

Daar aangekomen had zich een lange rij verzameld bij de kassa. De cassíere had een rood hoofd en ik zag een grijze substantie, beter bekend als “stoom” uit haar oren komen. Ze snauwde “u zou misschien ook wat sneller kunnen zijn! U ziet toch dat er mensen staan te wachten”. Goddank beschik ik over een oogverblindende Prodent-smile. Ik toverde deze te voorschijn, stak mijn buik naar voren en fluisterde zwoel “ik ben zeven maanden zwanger. Ik ga me dus niet haasten omdat u zo klantgericht bent om me dit artikel zelf terug te laten brengen in plaats van even iemand om te roepen, zoals een wat klantgerichtere collega misschien gedaan zou hebben”.

Ze snoof, en smeet me twee Jetix-knikkers toe. Ik wees haar op het feit dat je per tien euro gekochte boodschappen één knikker kreeg. Ik had voor dertig euro boodschappen, dus drie keer tien iiiiiisssss? Juist.

Ik ben nog de halve dag bezig geweest één knikker uit mijn neus te peuteren.