Kutziekte!!!!!!!!!!!!!
In het eerste kwartaal van het vorige jaar ging hij naar de dokter, omdat hij zich niet goed voelde, zijn longen uit zijn lijf hoestte en benauwd was.
De diagnose volgde al snel: longkanker. De tranen kwamen. De shag ging. De medische molen begon te draaien. Spuitje hier. Chemootje daar. Bestralingkje zus. Staalpilletje zo.
Als je aan hem vroeg hoe het ging zei hij “prima!”. Hij hoestte verschrikkelijk, maar leek zich toch redelijk goed te voelen als we bij hem waren. De uitzaaiingen leken in eerste instantie mee te vallen. Zijn toch al geringe gewicht ging echter met grote sprongen achteruit. Maar hij was redelijk vrolijk. Autorijden ging niet meer zo best, maar hij had zijn scootmobiel, waarmee hij het Hoornse fietspadwegennet teisterde.
Vorige week maandag leek een keerpunt. Opeens leek zijn lichaam het op te geven. Het laatste restje vetpercentage verdween. Van zijn gestalte bleef niets over dan een uitgemergeld skelet. Een levenslustige man was het al nooit, maar nu reageerde hij nauwelijks meer, ook omdat elk gesproken woord hem een teveel aan zuurstof kostte. Hij kon niet meer thuis verzorgd worden. Zij is zijn vrouw, geen gediplomeerd verpleegster. Zij was ook op. Dus gisteren ging hij naar het Hospice om zich voor te bereiden op zijn laatste, definitieve reis. De hoop dat hij zijn ongeboren kleindochter nog zou zien, was verdwenen. We betwijfelden of hij zijn zevenenzestigste verjaardag over drie weken nog zou meemaken.
De voorbereiding op het eeuwige duurde niet lang. Een uur geleden kwam het telefoontje. Zijn rekening voor drieënvijftig jaar verstokt roken is vereffend en hij is begonnen aan zijn laatste reis. Zijn pijn en benauwdheid zijn over.
Déjà Vu in al zijn facetten. Mijn oma overleed twee weken voor de geboorte van de oudste, hij overleed twee maanden voor de geboorte van de jongste. Weer zijn dood en leven onlosmakelijk met elkaar verbonden.
Wat ons rest is stomme verbazing over de snelheid waarmee een leven voorbij kan gaan, rouw en zoeken naar manieren om de kinderen te vertellen dat ze geen opa meer hebben.
Vanaf nu zal bevrijdingsdag een dubbele betekenis hebben. Goddank voor hem is hij nu bevrijd van die smerige, mensonterende kutziekte.
Vaya con Dios, schoonpa.
1yukiko
wrote on 5 May 2007 at 8:17
Gecondoleerd vind ik altijd zo stom klinken, maar sterkte! Ook voor je kinderen.
Knap dat je de moed kan vinden om nog zo’n treffend stukje te schrijven trouwens.
2Frederike
wrote on 5 May 2007 at 8:36
Gecondoleerd.
3Mellie
wrote on 5 May 2007 at 10:05
Gecondoleerd en heel veel sterkte met dit verlies……
4Mevrouw Mikmak
wrote on 5 May 2007 at 10:26
Jemig Jenni, dat is heftig, sterkte voor al zijn dierbaren.
5Ing
wrote on 5 May 2007 at 11:23
Heel veel sterkte ,ook voor Bob en de kids en de rest van de familie .
xxx
6monique
wrote on 5 May 2007 at 14:07
heel veel sterkte!
7Darkness
wrote on 5 May 2007 at 16:48
Condoleances
8Toaske
wrote on 5 May 2007 at 21:05
Heftig. Eerlijk en mooi geschreven.
Heel veel sterkte!
9chantal
wrote on 5 May 2007 at 22:16
He jen… Wat ontzettend klote.. en helemaal nu je al zo ontzettend labiel bent (ik kan erover meepraten… ben ook 2x9maanden labiel) Ik (en richard) wens je heel veel sterkte..!
groejtes
10Jenni
wrote on 6 May 2007 at 8:29
@ Yukiko: Het is niet mijn vader, en al vind ik het natuurlijk wel erg, ik had niet zo’n diepe emotionele band met hem. (Daar was het de man niet naar. Hij was te introvert). Als het mijn moeder was geweest had ik zo’n log ongetwijfeld de eerste tijd niet kunnen schrijven.
@ rest: bedankt!
11yukiko
wrote on 6 May 2007 at 10:00
@Jenni, ja, dat klinkt logisch. Hoe is je man/vriend eronder dan?
12Marloes
wrote on 6 May 2007 at 20:42
Veel sterkte toegewenst.
13Laurent
wrote on 6 May 2007 at 20:46
Ik ken veel teveel mensen die aan die ziekte overleden zijn. Veel sterkte, vooral ook aan je partner gewenst.
14Nicky
wrote on 6 May 2007 at 22:16
Veel sterke, Jenni.
15Anne-Marie
wrote on 7 May 2007 at 0:19
Kippenvel………
Inderdaad, vanaf nu zal 5 mei een dubbele betekenis voor jullie hebben.
Gecondoleerd met het grote verlies.
Liefs, Anne
16Jenni
wrote on 7 May 2007 at 11:04
@ Yukiko: Mijn vriend is verdrietig, maar ook heel nuchter. Het blijft altijd iets heel verdrietigs, zeker omdat hij nog relatief jong is. Maar het is goed zo, dat ziet hij ook zo.
@ Marloes, Laurent, Nicky en Anne-Marie: Bedankt!
17Xiwel
wrote on 7 May 2007 at 12:00
Sterkte!
En om op de titel aan te sluiten: ‘bar lullig!’
18Sandrissimo
wrote on 7 May 2007 at 19:38
Doet me aan mijn opa denken, die heeft zijn laatste week ook in een hospice doorgebracht. Hij en mijn oma werden daar zo geweldig opgevangen en uiteindelijk is hij omringd door familie aan zijn laatste reis begonnen.
Sterkte meid!
19Astrid en Marcel
wrote on 7 May 2007 at 20:02
Lieve vrienden van ons,
woorden kunnen we niet vinden hiervoor, maar wensen jullie heel veel sterkte!
xxx
20Natasja4
wrote on 8 May 2007 at 18:25
Heel veel sterkte.
Ik heb ook mijn stiefvader verloren aan deze i.d.d. kutziekte.
21ellen
wrote on 9 May 2007 at 20:13
Wat heb je dat mooi geschreven in dit log. Echt een smerige kutziekte. Ik wens jou en de jouen alle sterkte met dit verlies.
22Jolanda
wrote on 13 May 2007 at 14:38
Ook al is het goed zo…een kutziekte blijft het absoluut!!
Sterkte voor Bob , jou Dano en Ayla…het aan de kids uitleggen is meestal the hard part!
Knuf: Bert en Jolan
23tien
wrote on 15 May 2007 at 15:51
Een prachtig stuk heb je over hem geschreven.. echt prachtig!
24Jenni
wrote on 20 May 2007 at 10:29
@ Allen: Dank jullie wel voor jullie reacties… (k)