Jenni

 Terugkijkend op de afgelopen twee weken, kan ik niets anders concluderen dan dat deze tijdspanne weer vol zit met allerhande leermomenten. Leermomenten die zeer de moeite waard zijn om te delen met mijn lezers, teneinde u te louteren met allerhande nuttige informatie, die wellicht van pas komt op uw eigen levenspad.

- Na een paar bevallingen te hebben overleefd is de gêne volkomen verdwenen. De verloskundige toucheert u in het ziekenhuis, om uw bed staan drie verpleegsters, eerdergenoemde verloskundige en één redelijk aantrekkelijke co-assistent die ernstig naar uw ontplofte egel staren, waarna de verloskundige vervolgens over haar schouder roept “ze is rijp, hoor!”. Geen enkel probleem. Wees gerust. Ze denken niet dat uw baarmoeder een tomaat is, noch dat uzelf een tomaat bent. Laat het gewoon gelaten over u heenkomen.

- Als je tijdens de inleiding vast zit aan allerlei draden waaronder een infuus, schroom dan niet om aan te geven dat je naar het toilet moet. Ook niet als dat om de vijf minuten is. De verpleegster koppelt zonder problemen het infuus even af en schuifelt vrolijk met u mee naar het toilet, druppend (vruchtwater) en wel. Tot u het zelf zat bent en net zo makkelijk op een po die geplaatst is op een stoel naast het bed urineert. Onder het oog van diezelfde co-assistent, een verloskundige, je eega en nog zo’n twintig verpleegkundigen.

Zelfs de tip van de verpleegkundige “je kan ook gewoon in bed plassen hoor, er liggen matjes” neem je in overweging. Maar het feit dat je zindelijk gedrilled wordt rond je derde verjaardag zit té diep in je systeem verankerd en met de beste wil van de wereld lukt het je niet er ook maar één druppel in bed uit te persen. Als je dat probeert golft er alleen maar meer vruchtwater naar buiten. Wel lekker warm, overigens.

- De verloskundige die aan de co-assistent vraagt om een analyse van het vruchtwater (“wat betekenen die witte vlokken in het vruchtwater?”) terwijl jij het gevoel hebt last te hebben van de overtreffende trap van incontinentie op niveautje Niagara, dankzij datzelfde vruchtwater ontlokt je slechts een glimlach terwijl je er nog een golf uitgooit.

- Als je uit sentimentele overwegingen besluit het navelklemmetje van de kleine te bewaren, gebruik dan gewoon een normale pan waar je normaliter in kookt om het restje afgevallen navelstreng waar het klemmetje omheen zit los te koken. Geloof me, na een uurtje koken ruikt het zeer smakelijk naar gekookte navelstreng in de keuken. Een dergelijk apart aroma als alternatief voor een luchtverfrisser is altijd leuk voor de kraamvisite.

- Ga niet serieus in op opmerkingen van de verloskundige als “wat een prachtige navelstreng! Misschien kun je hem mee naar huis nemen om er een ketting van te maken!”. Ze maakte een grapje, ook al vind je het allemaal allang niet meer zo grappig, probeer je voor te houden dat niet iedereen op hetzelfde moment als jij ligt te baren en niet iedereen de wereld ervaart zoals jij op dat moment.

- Kokhalzen om die homp bloederig gehakt voor je gezicht “moet je kijken wat mooi, die placenta. Wil je daar nog een foto van?” mag gewoon. Het is jouw moederkoek placenta tenslotte.

-Leg opmerkingen als “hoe vaak komt ze s’nachts”? naast u neer. Ze hebben het over de baby, niet over uw sexuele uitspattingen.

Ziehier, de afgelopen twee weken in een notedop. Ongetwijfeld wordt de komende tijdspanne geplaveid met zeer gênante belevenissen die ik u niet zal onthouden. Of u er daadwerkelijk iets van opsteekt blijft de vraag. In ieder geval heeft u een redelijk inzicht van wat u vooral níet moet doen. Voor dat inzicht hoeft u alleen mijn logs maar te lezen.