Jenni

                         (klik op de foto voor het complete exemplaar)

Ik ben geen strandmens. De hardnekkige gewoonte van het Neerlands volk om massaal naar de kust te vluchten zodra de thermometer omhoogschiet, daarbij als makke schapen achter elkaar achteraan sluitend in kilometerslange files om vervolgens uren te zoeken naar een parkeerplaats waarna nog eens kilometers door bloedheet mul zand gesjokt moet worden onder het mom “dit is pas vakantie!” is mij volslagen vreemd en vervult mij met afschuw.

Het enige wat mij kan bekoren is om op bloedhete dagen het strand pas ná zes uur s’avonds te betreden. En dan bij voorkeur een wat rustiger strand. Het dagjesvolk is vertrokken met koelboxen en parasollen, en langzaam wordt het strand bevolkt met mensen die genoegen nemen met lopen langs de kustlijn, hier en daar met een hond. Af en toe een verdwaald handdoekje, verder niets.

Aangezien ik de tweede helft van mijn zwangerschap grotendeels in een straal van zo’n 100 meter rondom huis heb doorgebracht, heb ik nu een onmiskenbare neiging tot uitvliegen. Vandaar dat we zaterdagavond na het eten besloten om nog drie kwartier richting strand te rijden. Maling hebbend aan protocollen dat kleine kinderen vroeg naar bed moeten, liepen we om half acht op het Camperduinse, bijna lege strand.

De lucht was stralend blauw, het strand leeg, de golven koel, en de zeelucht overheerlijk.

Bijtanken tijdens een minivakantie, gevangen in twee uurtjes.

(Hier vind je een nog een kleine impressie)