Jenni

 Negen maanden zwanger, negen maanden ontzwangeren, wordt in den volksmond beweerd. Vertaal: negen maanden jezelf oeverloos voor gek zetten, en na de bevalling doen we daar gewoon nóg eens negen maanden vol schaamte, belachelijkheden en absurde vergissingen bij.

Als je je fysiek en psychisch in deze achttien maanden vol hel en verdoemenis bevind, is het niet verstandig om.. laten we zeggen.. je boodschappen uit te pakken op een aanrecht waar nog een leeggegeten kwarkbak rondslingert. Het verschil in gewicht tussen een volle bak en een lege is tenslotte niet voelbaar als je hypofyse niets beters te doen heeft dan met een rotgang hordes resthormonen door je uitgelubberde lijf heen te jakkeren.

Met andere woorden: dan verdwijnt zo’n aangevreten kwarkbak gewoon keurig met de resterende boodschappen in het keukenkastje. Zelfs de wetenschap dat kwark in de koelkast thuishoort is ver te zoeken. En zo’n bak vergeet je dan een stief kwartiertje. Of een paar dagen. Of misschien langer. Wie zal het zeggen?

Dankzij de onvrijwillig gekweekte, kakelverse champions durf ik het keukenkastje niet meer open te maken. Achter het gesloten deurtje hoor ik constant geschuifel en “plopperdeplopperdeplop!”. En zo te horen zijn Plop en Kwebbel onbeheurlijke dingen aan het doen in de rol beschuit. Tijd om te gaan verhuizen denk ik.