Heiïge robots in disguise
Boodschappen doen met drie kinderen in de regen is een genoegen die ik mijn ergste vijand met liefde toewens. Maar heel soms hebben ze alledrie op hetzelfde moment een coulante bui en zijn ze lief. Vandaag was zo’n dag. Dano en Ayla liepen braaf mee (lees: klemmen ieder aan een kant de kinderwagen vast zodat je behalve die wagen met inhoud ook twee kinderen mee moet sleuren), Jody lag blij te wezen in de kinderwagen, mijn humeur was iets minder slecht dan normaal, kortom: een feestje.
Op de terugweg ging het wat minder vlot. De twee oudste telgen hadden elkaar al twee keer de hersens ingeslagen én bijna een eend gespiest met hun rolbevestigende kinderparapluutjes (Dano blauw, Ayla roze). Tevens was het looptempo van het prinsje en prinsesje van dermate snelheid (langzaamheid) dat zij beiden om de haverklap zowat om de beurt struikelden over een kinderwagenwiel, aangezien ik een halfslachtige poging deed het tempo erin te houden, dus wel flink voortstapte en beurtelings een wiel tussen hun elegante beentjes ragde. Alle tijd van de wereld, maar typisch een mensch van deze tijd dus vaak haastig. Zo ook vandaag.
In de verte klonk het geluid van heipalen die met donderend gedreun de grond in werden geramd. Ik bedacht een duivels plan om hun onschuldige kinderfantasie te manipuleren en te voorzien van een verse portie nachtmerries. Ik bedoel maar: kijkwijzers zijn leuk voor op films maar vlak mammie niet uit, die is tien keer erger dan een kijkadvies voor zestien jaar en ouder. Ik joelde “oh jee! Hoor eens! Ik hoor een grote robot die met flinke stappen naar ons toe komt, om ons te pakken! Snel, snel naar huis, want daar zijn we veilig!”. Ik weet het: niet fraai. Niet pedagogisch, hoog Riagg-gehalte, enzovoort.
Dano keek me aan met zijn meest verwijtende wat lul-je-nou-mens-blik, gevolgd door een diepe zucht. “Nee mamma, dat is een heimachine, die heipalen de grond in slaat. Daar worden huizen op gebouwd. Robots zijn niet zo groot en pakken ons heus niet zomaar”.
Kut. Kind van een bouwvakker, dat was ik even vergeten.
Vanmiddag gaan we gezellig met zijn allen Transformers kijken.
1Jet
wrote on 21 September 2007 at 16:51
Hahaha, dat overkomt mij nu ook altijd! Nooit een kind te slim af willen wezen, die krengen weten veul teveul!
2Toaske
wrote on 21 September 2007 at 20:05
Zet Dano daar even z’n moeder flink op haar nummer!
3Xiwel
wrote on 22 September 2007 at 13:06
Uit jarenlang IQ onderzoek blijkt dat kinderen uiteindelijk slimmer worden dan hun ouders. Ik begrijp uit jouw verhaal dat een kind ongeveer rond zijn/haar 5de de ouders inhaalt.
4Sandrissimo
wrote on 24 September 2007 at 20:53
Als transformers niet helpt, kan je ze altijd nog naar “De ijzeren reus” laten kijken…
5Jolie
wrote on 24 September 2007 at 21:42
Hmm, daar ging je mooie associatie, vervlogen in kindernuchterheid.. Hier twijfel ik ook vaak aan de bewering dat Kinderen Toch ZOVEEL Fantasie Hebben…
6gebakkenlucht
wrote on 26 September 2007 at 22:13
Jij komt zeker ook uit de tijd van de berenboot . . .
7klootje
wrote on 4 October 2007 at 22:06
ja die lul verhaaltjes geloven ze allang niet meer moeders ze zijn slimmer dan je denkt