Jenni

 Dinsdag aanstaande viert onze middelste telg haar derde verjaring. Dat vraagt uiteraard om een feestje. Gezien de oncourantheid van een verjaardag op dinsdag, hebben we dit heugelijke feit verplaatst naar zaterdag aanstaande.

Zoals het een goede moeder betaamd, ben ik van de week, slechts gelouterd door het onzalige voornemen de verjaardagsvisite te voorzien van gierende scheurbuik, bezig geweest om allerhande vreterij in de cholesterol-rijke vorm van chips, borrelnootjes (leuk voor de kleintjes!) en pakken sap richting onze woonstee te verslepen. Wij hebben een redelijk grote keuken, maar ook niet groot genoeg voor een Lays-magazijn. Derhalve had ik het idee opgevat de krakende feestvreugde en de pakken met aspartaam verrijkt artificial  fruitnat op te slaan in onze schuur.

Thuisgekomen met alle vreetwaar rook ik een onzalige lucht; Ayla, die urine-zindelijk is maar pertinent weigert haar overactieve dikke darm te temmen had voor noodgevallen een luier aan, en had daar duidelijk een kadootje voor mama in gefabriceerd. Na haar te hebben bevrijd van deze onwelriekendheid, zette ik koers naar de keuken om de overvolle boodschappentassen van hun inhoud te ontdoen.

Toen ik een uur later enig huishoudelijk iniatief toonde door een parmantig prullenbakje te legen in de kliko, zorgde de aanblik van de geopende kliko voor enig verbazing. Uit de diepte grijnste mij een scheepslading Lays tegemoet. Enig vissen leerde mij dat het hier inderdaad om volle zakken chips ging.

Met het hart in de keel sloop ik naar de schuur, alwaar dankzij mijn bescheiden reukorgaan mijn ergste vrees werd bewaarheid: op de grond lag een eenzaam wit pakketje een bijzonder onwelriekende geur te verspreiden.