Stilte
Een paar maanden geleden smeedde ik met haar een complot om haar zwangerschap en de daaruit voortvloeiende logstilte te verklaren. Grote lol hadden we om de fictieve wiebelende oogjes die wij fictief op fictieve kaarten geplakt zouden hebben. Niets van waar; enkele dagen verklaarde zij op haar log de werkelijke reden van de logstilte. We zwangerden samen en voerden ellenlange gesprekken op MSN waarbij het huishouden meer dan soms even moest wachten en ik altijd wel tijd vond om tussen het voeden en verschonen door even een rondje babytalk te doen met haar.
We bespraken onze onzekerheden, haar misselijkheid, mijn inmobiliteit, zwangerschapsdementie-gerelateerde blunders en andere ongemakken. We juichten toen zij de magische grens van dertien weken bereikte. Ik beviel, we kirden lustig over kleine baby’s, mijn bevalling, persweeën, luiers, kleertjes en wiegjes. Buikfoto’s en babyfoto’s van onze spruiten vlogen heen en weer. Zij kwam op kraamvisite met haar gezin inclusief groeiende buik, we bespraken de hoeveelheid babykleding die ik haar kant op zou transporteren als ik in januari bij haar op kraamvisite zou komen. Kortom: hormonentalk in optima forma.
Haar 20 weken-echo zette een streep door de rekening. Ineens gingen onze gesprekken over nierfalen, cystes, overleden baby’s, angst, vergeefse hoop, lichtpuntjes, strohalmen en onzekerheid.
Nu, één week en een echo later, is het duidelijk dat zij en haar gezin een onzekere tijd tegemoet gaan. Er is maar één zekerheid: de overlevingskansen van haar jongste telg zijn nagenoeg nihil.
Ik vind het doorgaans moeilijk om bij het loggen de juiste balans tussen welgemeende emotie en vals sentiment te vinden. Zoals de meesten wel weten ben ik beter in het verkopen van larie en zijdelings aan de waarheid gerelateerd achterlijk gebral. Maar deze hele situatie, ineens zo ‘dichtbij’, raakt me diep en zit in mijn gedachten verankerd. Heen en weer geslingerd tussen rouw om de baby die ik vanaf de zwangerschapstest heb ’gekend’ en mijn eigen roze wolk.
Godverdomme Yukiko, ik vind het zo erg voor jullie.
1Toaske
wrote on 7 September 2007 at 18:25
En met jou vele anderen.
2Mevrouw Mikmak
wrote on 7 September 2007 at 22:53
Hier wordt ik inderdaad stil van.
3Gisella Zuidema
wrote on 8 September 2007 at 9:35
En ook wij vinden het verschrikkelijk erg…daar heb je gewoon even geen woorden voor..
4Nicky
wrote on 9 September 2007 at 23:27
Ik lees wel eens bij Yukiko en moest vreselijk lachen om jullie weblogstunt. Als ik bij Yukiko lees, ben ik stiekem jaloers op haar prachtige gezin. Jeetje Jenni, dit is echt schrikken. Houd je haaks, ze heeft je nodig (denk ik).
5Xiwel
wrote on 11 September 2007 at 12:31
Ik lees ook bij Yukiko en ben benieuwd hoe dit gaat uitpakken. Zoals ik het lees gaat ze prima met de situatie om en zou ik alleen maar te-voor-de-handliggende-opmerkingen kunnen maken. Dat heb ik dus maar niet gedaan en met mij nog een zooi van de nietvrouwlijke soort. Want als je goed kijkt zijn het bijna allemaal vrouwen die daar nu reageren, mannen ‘durven’ schijnbaar niet of weten net als ik niet wat ze er mee aanmoeten.
(En als ze deze niet scoort blijft Y toch voorstaan met 4-3.
)
6yukiko
wrote on 14 September 2007 at 11:09
@Xiwel, had je altijd gezien als iemand met enige vorm van intelligentie, daarom begrijp ik niet dat je denkt dat je kinderen ‘scoort’ en dat het kennelijk een soort onderlinge wedstrijd is.
Ik ben niet iemand die zich snel aangedaan voelt door andermans opmerkingen, maar je laatste zin vind ik toch op zijn zachtst gezegd lomp, en daarbij kun je je gewoonweg niet verschuilen achter ‘nietvrouwelijk soort’.
7Xiwel
wrote on 14 September 2007 at 11:49
@Yukiko: Die laatste opmerking had ik duidelijk voorzien van een smiley en ook nog eens tussen haakjes gezet. Het was zeker niet de bedoeling dat die opmerking serieusgenomen zou worden. Als je dat wel doet, dan heb ik ik liever dat Jenni hem wegpoetst, want dat was dus echt niet mijn bedoeling.
8yukiko
wrote on 14 September 2007 at 13:31
Ook als ‘grapje’ vind ik het in deze situatie nogal ongepast, maar Jenni hoeft het van mij niet weg te halen, tenzij ze dat zelf liever wel doet.
9Blacksheep
wrote on 11 January 2008 at 11:52
Lieve Jen,
Vrienden zoals jij, zijn witte raven. Blijf die je bent. Een juweel.