Pennywise is alive
Zelfs een verlichte ziel als ondergetekende is in het bezit van enige microscopisch kleine onhebbelijkheden. Één daarvan is het dwangmatig voor de deur van onze woonstee willen parkeren. Woonachtig aan een rustige weg die alleen ontsierd wordt door een handje bestemmingsverkeer, wil het soms toch nog wel eens gebeuren dat bij afwezigheid van onze bolide iemand het gore lef heeft recht voor onze voordeur te parkeren. Groot is mijn woede, als ik bij het naderen van onze straat, een bekende of vreemde auto het stukje weg voor onze deur zie bevolken. Geen idee waar dit vandaan komt: wellicht de territoriumdrang die opgedoken is sinds wij met veel te veel mensen op dit piepkleine stukje aardkloot wat wij Nederland noemen wonen? Feit is en blijft dat de hel en verdoemenis door de buurt giert als ik de auto eens niet voor de deur kan parkeren.
Zo kreeg ik vandaag bij het naderen van onze straat een kleine auto in het vizier. Dit karretje met de sprankelende kleur van oud bloed reed zo’n honderd meter voor me. Groot was mijn woede toen ik zag dat dit lor in het door mij achtergelaten gat dook, pal voor onze deur. Ik onderdrukte een vloek, checkte in de achteruitkijkspiegel, constateerde een totale afwezigheid van kindervolk en onderdrukte de daaropvolgende vloek niet. Ik parkeerde grommend achter de Suzuki van mijn aanwezige moeder.
Uit het wagentje stapte een heer. Dame? Lang haar?. Nee, toch heer. Zijn gezicht had de charme van een sneeuwschuiver, zijn ogen de levendigheid van kiezelstenen. Grote kale plek achterop zijn hoofd. Wilde lange rossige haren, alle kanten uitstaand (coupe de Einstein). Een slobberige joggingbroek met (oh gruwel) een hangend kruis. Een vaal shirt met zweetplekken op plekken die ik liever niet bij naam noem. Zuchtend en grommend gooide hij de deur dicht en sjokte heen. Tot mijn grote ontsteltenis stak hij zijn hand achterin zijn joggingbroek om even ongegeneerd aan zijn kont te krabben. Ik huiverde, deed een halfslachtige poging om mijn rechtopstaande hoofdhaar te laten dalen (het heerschap mocht eens omkijken en een zekere verwantschap voelen dankzij de gelijkenis met zijn coupe). Haalde de boodschappen uit de auto en spurtte gauw naar huis.
Een paar meter verderop passeerde het heerschap een huis waar zich een klein kind voor het raam bevond. Hij zwaaide naar het kind door zijn hand met de palm naar buiten te tonen en alleen zijn vingers op en neer te bewegen. In combinatie met zijn griezelige uiterlijk deed deze beweging louter grotesk aan.
Eenmaal binnengekomen zag ik de letters op zijn bestelwagentje. De tekst luidde “Clown bobo. Poppenkast, goochelen en buikspreken. Voor al uw feestjes en partijen!”.
Voor mijn geestesoog zie ik Clown Bobo*, compleet met afgezakte joggingbroek, hinnikend in zijn poppenkast zitten. Of beurtelings aan zijn kont krabben en een kindje op schoot trekken. In gedachten hoor ik hem buikspreken. Of kontspreken. Of god weet waar die stem vandaan komt. En kokhalzend neem ik mij voor om nooit, maar dan ook nooit van mijn leven een postorderclown de kinderfeestjes van mijn telgen te laten domineren. Zeker niet als ze ook nog het lef hebben om voor onze deur te parkeren.
*De naam “Bobo” is gefingeerd. Ondanks zijn griezelig voorkomen ben ik er uiteraard niet op uit om iemand zijn broodwinning te ontnemen. Zo ben ik dan ook wel weer.
1Toaske
wrote on 11 October 2007 at 20:30
En bedankt! Ik zie het allemaal voor me.
:-s
2Mevrouw Mikmak
wrote on 11 October 2007 at 22:17
Geweldig, zo heb ik mijn kinderen al mogen trakteren op de slechtste clowns voorstelling ooit, de gruwelijkste goochelaar en de verschrikkelijkste circusvoorstelling ooit.
Bovendien hebben wij hier in het dorp een keer last gehad van de bizarste sinterklaas ever.
Wij sparen die ervaringen inmiddels, ze zijn achteraf altijd erg lachwekkend.
Dus ik zeg bestellen die clown!
3muppie
wrote on 13 October 2007 at 8:27
Jenni:
Misschien niet voor een kinderfeestje.. Maar een kontsprekende clown kan een “volwassenen feestje” misschien wel een leuke opluistering geven hahahah
4Coltrui
wrote on 16 October 2007 at 17:29
Subtiel fotootje trouwens. Slaap ik wéér niet vannacht…
5Péke
wrote on 17 October 2007 at 12:53
Ik ken het gevoelen. Bij ons waren het smerige kerkgangers die in de meimaand mijn parkeerplaatsje kwamen inpikken met hun kleine rotwagentjes…
6Nienke
wrote on 21 October 2007 at 13:09
Tja wat was het ook alweer in NL…gemiddeld 1,5 parkeerplaats per woning geloof ik terwijl de meeste mensen 2 auto’s hebben los van de bezoekers… t is en blijft irritant
Ik heb in het verleden zon gevalletje gehad met een stel buren van 2 deuren verderop en na diverse keren gepraat te hebben met ze dat het toch echt beter was om 1 voor de deru te zetten en een aan de overkant bleef ze hem bij mij voor de deur parkeren zodat ik met klein grut een paar 100 meter verderop moest parkeren en dan alles naar huis zeulen… op een gegeven moment was t weer zover en stond ze voor mijn deur met dr achterkant bijna tegen een paaltje aan en de plek er voor was vrij… heb mn bumper toen 2 cm van de hare stilgezet. Toen ze weg moest heb ik grijnzend van bovenaf het ontwijk-geploeter gadegeslagen en vanaf die tijd stond ze nooit meer voor mn deur
7Nicky
wrote on 21 October 2007 at 20:50
Die arme clown is misschien wel helemaal opgebrand na 10.000 kinderfeestjes…
En in het gemoedelijke Brabantse straatje waar ik voorheen woonde, was er ook constant heibel om parkeerplaatsen. Allerlei buren die twee parkeerplaatsen in beslag namen (met een auto wel te verstaan) en elkaar klem zetten. Ik heb me er nooit druk om gemaakt en parkeerde desnoods aan het eind van de straat. Wel handig dat ik daar zo relaxed in ben; sinds ik in Amsterdam woon, moet ik vaak twee hele straten verder parkeren. En aangezien ik in Slotervaart woon (vlak bij het beroemdste plein van Nederland) is dat soms best spannend!
8Jenni
wrote on 21 October 2007 at 20:58
@ Toaske: Graag gedaan! Kom nog eens terug!
@ Muppie: Ik heb één keer een volwassenenfeestje meegemaakt met een stripster en een aubergine. Dat was genoeg. (Hm.. ik voel een logje opkomen).
@ MMM: Ik heb het nummer in mijn telefoon gezet. Misschien handig als verrassing voor iemand aan wie ik een enorme hekel heb.
@ Coltrui: Ik had eerst Bassie. Maar dan slaap je helemaal nooit meer. Dus ik heb gekozen voor een milder alternatief.
@ Nienke: Bij ons hebben ze allemaal keurig één auto. Maar ja, die bezoekers, he! En ze weten toch allemaal dat ze niet voor mijn deur mogen parkeren?
@ Nicky: Ik kan me voorstellen dat jij je niet druk maakt. Ik denk dat jij al blij bent als je je auto de volgende morgen niet uitgebrand aantreft, of valt het mee?