Jenni

 Een aankoop van Bob voor de zaak gecombineerd met contante terugbetaling leverde me een portemonee op vol met knisperende euro’s. Kind van het pintijdperk als ik ben (contant betalen is zooo jaren zeventig) besloot ik het slijk der aarde een slinger te geven richting bankrekening. En zo sjokte ik heden den dage de plaatselijke geldboer binnen.

De balie’s bleken plaats te hebben gemaakt voor futuristisch uitziende geldautomaten. Geen balie of mevrouwen meer te bekennen. Gelukkig was er achterin de bank nog een klein tafeltje te vinden met een verward uitziende mevrouw. De futuristische geldautomaten bleken bij juist gebruik en toekreikend saldo niet alleen geld uit te spugen, maar konden het ook inslikken. Ze verwees mij dus vriendelijk naar deze automaten.

De automaat maakte een kwaadaardig grommend geluid, en de gifgroen brandende ledjes leken mijn boosaardig aan te staren. Desalniettemin drukte ik met trillende hand mijn pas in de gleuf, en drukte aarzelend op een knop. De machine kwam tot leven. Aan de zijkant opende zich een hongerige muil. Met overvloedig zwetende bilnaad legde ik het stapeltje papiergeld in de muil, mijn hand snel terugtrekkend voor het geval de muil zich met een klap zou sluiten en mijn hand tot de pols zou verzwelgen. Gek genoeg gebeurde dat niet. Evenmin verschenen er twee armen aan de zijkanten van de machine die mij bij mij bij mijn enkels grepen, ondersteboven hielden en net zo lang schudden tot de laatst eurocent gevonden en verzwolgen was.

Het luikje ging dicht. De mond begon te kauwen, begeleid door diep rommelende geluiden uit de maag van het monster de machine. Na een halve minuut vloog het luikje weer open. Het geld was grotendeels verdwenen, alleen een achtergebleven 20 euro-biljet glinsterde tussen de tanden diep in de hongerige muil. Ik reikte zwetend naar het biljet. Dit zat muurvast. Ik trok mijn hand terug, doodsbang dat de mond nu wel dicht zou klappen. Achter me begonnen achteraan-sluiters te mompelen.

De bank-mevrouw kwam aanhuppelen. Ze zong “oooh, ik zie het al! Biljetje gevouwen hé?” En ze keek me bestraffend aan, dusdanig dat ik bedremmeld met mijn voeten begon te schuifelen, mij wanhopig en bijna in tranen afvragend hoe ik deze onvergefelijke fout in godsnaam had kunnen maken. Ze trok met geroutineerde hand het biljet los, overhandigde mij dit en huppelde weer weg. Ik besloot tegen beter weten in het monster nogmaals te voeden.

Pasje erin. Terwijl het apparaat ernstig nadacht over mijn bankrekening, streek ik het biljet zorgvuldig glad. De muil ging open. Op datzelfde moment streek ik iets te zorgvuldig en te fanatiek, waarna het biljet in tweeën scheurde. Shit!!!! Ik drukte op stop. Niets gebeurde. Correctie. Mooi niet. De automaat keek honend uit zijn  groene ledjes, en ik dacht een diep bassende lach te horen uit de donkere spelonken van zijn digitale darmstelsel. De mond bleef open, geduldig wachtend. ik besloot het zekere voor het onzekere te nemen en mikte het biljet (het grootste deel ervan) in de automaat. Klap!! deed de mond, en begon te kauwen. Ik wachtte. En wachtte.. ja! eindelijk! De muil ging weer open, en ik kreeg het biljet zowat in mijn oog teruggespuugd.

Ik besloot het hierbij te laten. Die apparaten waren duidelijk behekst. Een creatie van Stephen King, tot leven gekomen, genesteld in de plaatselijke bank in onze woonplaats.

Ik weet het zeker: als het Hoornse equivalent van Batman ooit de euvele moed heeft de strijd aan te gaan met deze monsters en een einde aan hun niet aflatende terreur weet te maken, wordt bij de autoptie ervan diep in de magen de bloedige overblijfselen van de echte baliemedewerksters van vlees en bloed aangetroffen. Dat moet toch haast wel?

Wat is er mis met matrassen en oude sokken, eigenlijk?