Jenni

 Zodra je eerste koter oud genoeg is om wat verder te kijken dan moeder’s borstpartij komt het fenomeen TV om de hoek gluren. En zeker bij je eerste kind, denk je het allemaal precies te weten. Tv-programma’s moeten vooral educatief zijn, en het nachtmerrie-gehalte moet zo beperkt mogelijk zijn. Met als resultaat dat jij na een paar uur gillend een shotgun afschiet op die TeringTubbies op tv. Maarrrrr, zo leerzaam! Oh oh!

Dan komt telg nummer twee. De goede voornemens blijven. Tv moet educatief verantwoord, braaf en bij voorkeur zo lullig mogelijk. Alleen jammer dat de teringtubbies bij je oudere kleuter ook zijn oren uitkomen. Schooltv maakt plaats voor Jetix en Nickelodeon. Vertwijfeld hou je je vast aan vroegere idealen en maak je jezelf wijs dat een gillende gele spons in een ananas ook verschrikkelijk educatief is. En dat je lieve dochtertje alles wat maar enigzins rolt de kamer doorsmijt met kreten als “IK KIES JOUUUUU!” doe je af als gezonde lichaamsbeweging.

Tegelijkertijd merk je dat het wel meevalt met het nachtmerriegehalte van je lieve dochter. Geeuwend achter haar hand, met onbewogen blik aanschouwt ze Lord Voldemort die wild zwiepend met een toverstok over het scherm huppelt. Je bedwingt de neigeing om haar uiterste grens qua nachtmerrie-gehalte op te zoeken door haar kennis over Freddy Krueger aan te scherpen, want je hoort Jeugdzorg al zacht zoemen in de verte.

Dan ontdekt je oudste kleuter Mickey Mouse Clubhouse. Een verDisney-de versie van Dora, maar dan zonder strontirritant vivisectie-rijp aapje en trommelvliesknarsend steenkolen-Engels. Wel gezegend met een enorme portie lulligheid en geschikt voor alle leeftijden. En ergens in de verte nog educatief ook. Volkomen veilig dus. Denk je.

Script: Mickey Mouse komt aanhuppelen over vrolijk gekleurd pad, en blijft voor de camera stilstaan. Begint een lulverhaal over zijn clubhuis, en vertelt dat het clubhuis alleen tevoorschijn komt als de toverspreuk wordt gezegt. “Mischka Mouschka, Mickeyyyyy Mouse!”. (…). En ja hoor! Daar verschijnt uit de grond een enorm Mickey Mouse-vormig gebouw, compleet met handen en grote oren. Vrolijk muziekje erbij, het hele circus.

Je peuter barst in snikken uit. Komt gillend naar je toerennen. Dat negeer je de eerste vijf minuten, want ze rent zo’n veertig keer per dag gillend en snikkend naar je toe, om de meest uiteenlopende redenen. Maar al snel wordt het duidelijk dat ze nu geen last heeft van een rondslingerende haar waar ze over struikelt of van haar broer die voor de veertigste keer die dag de benen van haar barbie afbreekt en daarmee in zijn neus peutert. Dat stomme clubhuis blijkt de boosdoener te zijn. “Een reus mama! Ik vind het ennnggg! Géén Pippi* muis! meer! Ik wil Doraaaa! (….)”.

De DVD van het Clubhuis is nu verbannen. Af en toe dreig ik, als haar recalcitrante bui torenhoge vormen dreigt aan te nemen: “Kijk uit of je gaat naar het Clubhuis!”. Succes verzekerd! Waar Voldemort stopt, gaat Mickey Mouse verder.. hulde! Disney, bedankt!

*Aylaas voor “Mickey”