Jenni

 Definitie van geluksmomenten in het leven van een Jenni: frisse lentelucht opsnuiven, een goeie film op tv, een stralende sterrenhemel,  een minstens zo stralende lach van één van mijn telgen, de trap oplopen met de geur van kattenstront vermengd met peuterkots in mijn neus, gevoed door het vooruitzicht dat ik beide voornoemde lichaamssappen op ongewenste plaatsen (lees: buiten het lichaam) zal aantreffen, dat soort dingen.

Voortbordurend op het laatstgenoemde geluksmoment, liep ik gisteravond, na een tikkeltje onaangenaam verrast te zijn door voornoemd geurenpalet in de neusgaten, licht bevreesd de trap op, hoopvol kijkend in de kattenbak op zolder. Vers, ongerept grit staarde terug. Shit. Letterlijk.

Een voorzichtige blik in onze slaapkamer werd onbarmhartig in mijn porem teruggesmeten in de vorm van een dampende hoop kattenstront op ons bed. Mijn helft, uiteraard. Tegelijkertijd bereikte me een zacht gesnik uit Ayla’s kamer. Een klein blond meisje, besmeurd met tranen en kots, zat op een dito besmeurd bed.

Bob die bij de eerste klanken van mijn hysterisch gegil kwam aangesneld stelde mij voor de keuze. “Keutel of kots”. Ik koos kots. Peuterkots is ongeveer net zo plezant als builenpest, maar de putlucht die uit onze slaapkamer kwam was ronduit huiveringwekkend. Maar na het redderen van peuter, bed, knuffel, pyama, nog een bed en het naar buiten slingeren van de kat kon het slapen beginnen. Met de geur van breiïge kattenstront nog in mijn neus.

Nou is dit kattenschijtincident niet op zichzelf staand. Ik moet tot mijn verdriet bekennen dat het al de tweede keer deze week is dat het kattenkreng in de veronderstelling is dat ons bed prima kan dienen als kattenbak. En allebei de keren op mijn helft. En beide keren met een odeur waarbij vergeleken een door gangreen aangevreten dijbeen een hemelse gewaarwording is. 

Ook Bob’s trui die bij de wasmachine lag te wachten op een goeie wasbeurt bleek in een kattenbak te zijn veranderd. Gelukkig was dit Bob’s trui. Dat dan weer wel. Goed voor een enkeltje vuilnisbak.

Wellicht kunt u zich na het lezen van dit verhaal voorstellen dat ik de bovenverdiepingen inmiddels volledig katvrij heb gemaakt door deze te barricaderen met schrikdraad, berenvallen en semtex en tevens desbetreffende kat met argusogen en opgeheven bijl bekijk.

Jammer genoeg blijkt dit trauma zich al diep in mijn hersenpan te hebben gegraven, waardoor bepaalde voorwerpen, in de gauwigheid met een vluchtig ook bekeken, mij keer op keer tegen het plafond doen vliegen omdat ik dankzij datzelfde vluchtige oog in de onzalige veronderstelling ben dat onze lieve kater weer een taartje voor me gebakken heeft. Goddank valt de schade na het laatste incident mee; tot op heden is het bij een verdwaalde plastic dinosaurus gebleven.

Zoekend naar bevestiging vraag ik u eens vluchtig naar de foto te kijken. Herkent u er een drol in? Ik denk dat mijn eega dat ook wel zal zien. Voor alle zekerheid ligt de dino daarom op dit moment op zijn bedhelft. Welterusten!