Jenni

 Reeds eerder berichtte ik over mijn voornemen een voorzichtig stapje te wagen in het circuit van chirurgische gewichtsreductie, oftewel, in mijn geval: een maagband. Ik bedoel maar, als kinderen beginnen te huilen zodra je je omdraait, je voortdurend het gevoel hebt achtervolgd te worden door veetransportwagens en je steeds op je hoede moet zijn als je je bukt omdat er ineens een zadel op je rug ligt, wordt het wel eens wat tenslotte.

Slank ben ik nooit geweest. Reeds als kleine Jenni was ik al een klein vetklepje. De enige tijd waarin ik mij kon beroepen op een slank lichaam was een tijdperk met veel drank, drugs, sigaretten en uitgaan. Best leuk voor even, maar niet aan te raden als levenslang afslankprogramma. Vooral om dat het je karakter geen goed doet. Een slank lichaam, maar een beneveld karakter en een verrotte binnenkant is ook niet iets waar je vrolijk van wordt. De kapotte grammofoonplaat “genoeg bewegen, niet snoepen en let op wat je eet” kennen we inmiddels ook wel. Kortom: tijd voor wat echte actie. En zo rolde ik mezelf naar een chirurg op 22 november, waar men het de moeite waard vond met mij het traject in te gaan. Vanuit het ziekenhuis zou een machtiging richting mijn zorgverzekeraar gestuurd worden, en als daar antwoord op kwam zou het traject voor mij beginnen.

Nu, bijna twee maanden verder, zijn we al een heel stuk opgeschoten. (…). Toen ik na enkele weken nog geen enkele reactie had ontvangen, besloot ik er maar eens een belletje aan te wagen. Dus belde ik mijn zorgverzekeraar wiens naam ik niet zal noemen omdat het Menzis is. En wat ik al vermoedde.. die machtiging was nooit onvangen! Hoe is het toch mogelijk! Dus maar eens gebeld met het ziekenhuis. Zij wisten me te vertellen dat zij de machtiging wel degelijk naar Menzis hadden verstuurd, te weten op 6 december. Maar geen nood, zij zouden het verzoek onmiddelijk op de fax smijten. Toen ik een uurtje later met Menzis belde, was de fax inderdaad ontvangen. Dat was op 19 december. Enkele weken van wachten, huilende kinderen troosten en veetransporten afschudden volgden. Dus op 3 januari maar weer eens gebeld met Menzis. Wisten ze al wat? Zij bleken op 31 december een schrijven te hebben verzonden naar het ziekenhuis, waarin werd verzocht om aanvullende gegevens. En toevallig kreeg ik diezelfde dag een brief van Menzis met deze mededeling.

Het wachten ging door. Ik besloot mijn kont weg te draaien als er kinderen en veetransporten in de buurt waren. Er werden ook geen zadels meer op mijn rug gegooid. Tot een paar dagen geleden geen enkel levensteken van ziekenhuis en zorgverzekeraar. Dus maar weer eens gebeld, met het ziekenhuis. En.. uiteraard hadden zij dat verzoek om aanvullende gegevens nooit onvangen van Menzis! Dus maar weer eens met Menzis gebeld. Zij faxten dat verzoek onmiddelijk naar het ziekenhuis. Met ziekenhuis gebeld. Assistente druk, pleite, overleden, weet ik veel. Belt later terug. Echt? Ja, echt. 

Twee uur later zelf gebeld. De dame die toevallig de telefoon opnam uitgehinnikt uitgescholden. Dame, in tranen, bezwoer dat de assistente echt terug zou bellen. Dat gebeurde uiteindelijk een uur later. Zij huppelde onmiddelijk richting fax. Trof daar inderdaad de brief aan. Zij wist me meteen telefonisch mee te delen dat zij die gegevens niet konden verstrekken aan Menzis. Die vroegen namelijk om een screeningsverslag. En dat had het ziekenhuis natuurlijk niet. Er waren immers nog geen gegevens van mij, laat staan dat er enige screening had plaatsgevonden.  Het ziekenhuis wilde het traject pas ingaan en de screening laten uitvoeren zodra zij goedkeuring hadden van Menzis. En Menzis.. jawel, gaven geen goedkeuring zonder screeningsverslag. Het ziekenbuis wist mij desgevraagd nog mee te delen dat zijn wel meer negatieve ervaringen met Menzis hadden. Menzis zegt exact hetzelfde van desbetreffend ziekenhuis.

Kortom.. verstrikt in een web van bureaucratisch gezwets, besloot ik het NOK erbij te halen, om het nog wat gecompliceerder te maken. Het NOk was ‘not amused’ en besloot zowel het ziekenhuis als Menzis op het matje te roepen. Ik word daar volgende week over teruggebeld, als het goed is. 

Maar wellicht is het beter als deze Kafkaëske nachtmerrie gewoon voortkabbelt. Nog een paar maanden dit geleuter en mijn pens is dusdanig vermaagzweert dat er geen molecuul eten meer bijpast. En dan heb ik alsnog mijn doel bereikt, via een andere weg. Wellicht dé dieetmethode voor de toekomst. Kan Sonja wel inpakken!