Jenni

 In het holst van de nacht, op een moment dat je het het minst verwacht, komt hij dichterbij sluipen.

Onzichtbaar in de inktzwarte duisternis, maar duidelijk hoorbaar. Met slepende tred glipt hij de slaapkamer binnen. Zijn uiterlijke kenmerken onzichtbaar, maar in het schijnsel van de straatverlichting tekent zich zijn silhouet af. Een kobold. Een grote riem om zijn middel waaraan een hamer en een mes zijn bevestigd. Zijn gezicht verborgen in de schaduwen van de nacht.

Ik word wakker van zijn sluipende voetstappen en zijn sprong op het bed. Ik slaak een wanhopige zucht. “Daar is hij weer”. Ik span mijn spieren, wachtend op de zaken die onvermijdelijk zullen komen.

Hij ritselt over het dekbed, richting mijn hoofd. Hij trekt zijn mes. Ik voel zijn mes prikken in mijn suturen. Wrikt ze voorzichtig open. Ik voel elke beweging. Huiver. Blijf doodstil liggen. Ik voel de koude wind op mijn hersenen.

Als de opening groot genoeg is naar zijn zin pakt hij zijn hamer. Met doffe slagen begint hij mijn arme hersenen te bewerken. Eerst zachtjes, maar dan steeds harder. Elke beweging is bijzonder pijnlijk. Ik rol op mijn andere zij, probeer aan zijn slagen te ontkomen. Maar deze beweging wordt afgestraft met nog hardere slagen. Ik ril, voel me misselijk. Ik stoot mijn lief aan, blaf hem uit bed, smeek om een emmer. Hij kent het klappen van de zweep, haast zich. Rent naar beneden, weer naar boven, smijt de emmer naast het bed. Net op tijd. Ik buig me voorover. Braak in de emmer. Een appeltjesgroene emmer. Dat ik de kleur appeltjesgroen nog steeds niet met braaksel associeer mag een wonder heten. De keren dat ik de appeltjesgroene binnenkant al op deze manier heb mogen aanschouwen zijn ontelbaar. 

Mijn vriend de kobold laat zich niet onbetuigd. Zonder medelijden ramt hij tijdens het braken des te harder door. Hij viert een feestje. Is aan het touwtje springen met mijn hersenschors. Geeft me geen rust, totdat ik me uitgeput terug laat zakken op mijn kussen. Hij trekt zich even terug. Ik draai me heel voorzichtig om. Hij steekt een waarschuwend vingertje op maar laat me even met rust. Ik blijf heel stil liggen. Wachtend op de volgende aanval. Ik val in slaap.

Uren later word ik wakker. De kobold, nu duidelijk zichtbaar in het daglicht, staat op het voeteneind. Zijn monsterlijke trekken verwrongen in een grimas die ergens in de verte een lach moet voorstellen. Mes en hamer weer veilig teruggestoken in zijn riem. Hij zwaait. In mijn hoofd hoor ik zijn grommende stem “tot de volgende keer!” waarna hij verdwijnt.

In mijn hoofd voel ik de restpijn van de schade die hij heeft aangericht. Maar ik kan weer kijken en bewegen zonder dat ik het gevoel heb dat mijn hoofd eraf rolt.

Opgelucht haal ik adem. Ik ga overeind zitten. Voel dat mijn hersenen samengeperst worden. Maar deze staat van welzijn kan ik heel in de verte “enigszins dragelijk” beginnen te noemen. Ik zwaai mijn benen over de rand. Trap het appeltjesgroen om. Vloek alle duivels uit de hel. Smijt er een handdoek overheen. Als ik een uurtje verder ben is hij wel ver weg genoeg en kan ik waarschijnlijk wel weer bukken.

Weer een aanval voorbij. Een aanval onder leiding van een bezeten kobold die migraine heet.