Jenni

Wat is ironie?

Op de korte schooldagen (voor de kinderlozen: woensdag en vrijdag) kind A ophalen per fiets, kind B voorop de fiets, kind C in bed (laat ze haar kind alleen in béd? oooh!). Stuk makkelijker en per fiets durft ondergetekende dat wel aan.

Op een dag als.. laten we zeggen.. vandaag (…) bij het betreden des schuurs een brainwave krijgen dat zijne koninklijke mieterigheid uw partner afgelopen vrijdag per fiets naar het werk was, maar zijn frele lichaam en poezelige voetjes (…) ten tijde van het huiswaarts keren niet wilde bevuilen met zoiets schandelijks als regen. De fiets blijft dan gewoon keurig op het werk staan en word min of meer vergeten, tot diezelfde meneer vandaag weer per fiets naar het werk wilde. Bij gebrek aan eigen fiets wordt daarvoor uw eigen fiets gebruikt.

Dit alles schiet u te binnen als u de schuur betreed en een knallende leegte aantreft. En nou bent u al niet op uw best op het moment. U bent immers al weken in de weer met zieke kinderen. Hun nieuwste en laatste hit is krentenbaard in hun gezicht, dusdanig dat mensen op straat zich afvragen of ze een ratel moeten overhandigen of Jeugdzorg moeten bellen. Tel daar het feit bij op dat u zelf net uit een diep angina-dal bent gekropen en nog niet geheel bent hersteld, afgesloten met het gegeven dat u altijd al aan een lichte Gilles de la Tourette lijdt en u heeft alle ingrediënten voor een explosie van geweld.

U vloekt en tiert (kan niet! angina, trut!), ziet schimmige brainwaves van huilende kindertjes op een verlaten schoolplein voor uw tranende geestesoog. Geheel tegen uw principes (slapend kind thuis + gebruik auto = not done) in racet u naar de auto, pompt kind B in de auto, luistert huiverend naar het zachte gesnurk van kind C en stort u in het woelige verkeer.

Op tijd op school, maar aangezien de meeste kanslozen zonder leven al om half twaalf bij school staan te wachten terwijl de school twaalf uur uit gaat is er geen parkeerplaats meer te bekennen. Alleen een minuscuul klein gaatje. (En kleine gaatjes en ondergetekende gaan niet samen, weet u nog wel?). Maar goed, geen nood aan de vrouw. U ramt de bijna vijf meter lange station in het gaatje, trekt kind B eruit en stort u in het feestgedruis bij de schoolhekken.

Bij thuiskomst valt u meteen de parmantige deuk op het spatboard boven de rechtervoorband op. Snel van begrip als u bent, begrijpt u nu waarom dat plekje nog vrij was.

Gezegend met een aan het irritante grenzend gevoel voor positivisme belt u triomfantelijk uw vriend (ja, diezelfde van vrijdagavond…) op, om hem dit nieuws te vertellen, onderstreept met “als jij gewoon was komen fietsen afgelopen vrijdag, had die deuk er niet gezeten”.

Een waar butterfly-effect: waar een regenbui op vrijdagavond kan leiden tot een deuk op woensdagmiddag.