Jenni

Ik heb ze al jaren. Ooit eens voor een prikje gekocht via Ebay. Hagelnieuwe, metallic blauwe, halfhoge dr. Martens. Ondanks dat het het derde paar was dat ik ooit heb bezeten en ik dus ondertussen mijn pappenheimers wel zou moeten kennen, wilde het met deze exemplaren niet vlotten. Een beetje dr. Martens-fan weet dat het inlopen een equivalent is voor pijnbankjes in je eigen schoenmaat aan je voeten, en dat voor een hele tijd. Kwestie van doorzetten, want áls ze dan eenmaal zijn ingelopen, ga je er het liefst ook mee slapen.

In de loop der jaren probeerde ik ze zo af en toe. Maar na een dag lang het gevoel te hebben onderdrukt dat mijn poezelige voetjes met ontvelde en beblaarde hielen in een gehaktmolen hadden gezeten gooide ik ze weer grommend in de hoek waar ze vervolgens maanden, zo niet jaren, bleven liggen.

Tot gisteren. Een logje vol jeugdsentiment op Sheila’s weblog herinnerde mij opeens weer aan de metallic-blauwe pijnbankjes, die voor onbepaalde tijd waren verbannen naar zolder, waar ze in een hoekje lagen te verstoffen. Ik besloot de stoute pijnbankjes aan te trekken en trok ze tevoorschijn. Ze waren gekreukeld en stoffig, maar net zoals het dr. Martens betaamd, was er ondanks het oncomfortabele zolderverblijf in een schimmig hoekje niets op te zien.

Voor ik me kon bedenken gooide ik de schoenen vol met water en stapte erin. Volgende keer misschien íets beter nadenken. Dan gooi ik er misschien warm water in, en geen ijskoud water, en herinner me ik vervolgens ook de natuurkundige regel, dat een reservoir water waar iets zwaars in beland, zorgt voor een waterverplaatsing waardoor het water stijgt. Dat principe werkt ook zo in schoenen, merkte ik toen het water door alle vetergaatjes naar buiten gutste. Maar ik liet me niet kennen. Snoerde de schoenen zo strak mogelijk dicht (geen ruimte overlaten voor je voeten om te kunnen schuiven, dan heb je minder kans op blaren).

Het gevoel was ronduit huiveringwekkend. Alsof ik met mijn sokken in een zompig moeras stond. Elke stap die ik zette liet plasjes water achter op de plavuizen en maakte een lichtelijk ranzig, soppend geluid. Onwillekeurig kwam die typische mannen-mop over slakkensporen en vrouwen zonder benen in mij op. Maar ik negeerde het gesop min of meer volkomen en stampte heen en weer, wel uitkijkend dat ik niet uitgleed over de plassen water.

Na een tijdje maakte het zompige gesop plaats voor een lichtelijk gepiep. Het water kwam op voettemperatuur. De moeras- associatie maakte plaats voor een semi-aangenaam voetenbad. Ook bleef het water enigszins in de schoen en gutste het niet meer zo naar buiten.

Ik voel het, ik ga het winnen deze keer. Vanaf nu trek ik ze dagelijks aan, al dan niet volgegooid met water. Ik zal zegevieren! En over een tijdje kan ik eindelijk, na al die jaren, triomfantelijk mijn metallic-blauwe dr. Martens dragen.

Vol trots kijk ik vanachter mijn bureau op mijn werkplek naar mijn voeten, gestoken in bijna witte Adidas-schoenen. Je moet niet te snel alles willen tenslotte.