Jenni

 Aan het prille begin van een menschenleven, zo omstreeks de geboorte zeg maar, krijgt een mens verschillende dingen van moeder natuur. De meeste zaken zijn mij duidelijk. Maar niet de enorme portie wansmaak die met name mensenkinderen van het vrouwelijk geslacht meekrijgen. Een wansmaak die ervoor zorgt dat naast het ontwikkelen van een universele prinsessen- en Mega Mindy-fetisj ook roze, lila, glitters en andere bling bling favoriet worden. In den beginsel valt het nog mee, maar zodra de peutergerechtigde leeftijd wordt bereikt en het geoefend peuteroog naast Nickelodeon en Jetix ook feilloos de reclameboodschappen opneemt begint de ellende pas goed.

Gezegend met twee dochters waarvan nummer één zich inmiddels in bovengenoemde doelgroep bevindt, ben ik inmiddels begonnen met mij schrap te zetten tegen het roze geweld. Er tegenin gaan acht ik zinloos. Het enige dat ik kan doen is meebuigen in deze storm en hopen dat deze ellende vanzelf weer overwaait, in ieder geval voordat de tand des tijds ervoor zorgt dat dergelijke smakeloosheden niet langer ’schattig’ genoemd wordt, maar eerder ‘genant’.

Toen ik voor de eerste maal een reclame aanschouwde van monsterachtige schoenen vol roze rozen, glitter en andere bling bling die werden verkocht met roze make-up mobieltjes sprong ik gauw voor het beeld in de hoop dat Ayla de reclame niet zag. In eerste instantie lukte mijn afleidingsmanouvres. Maar bij de andere 30.000 maal dat de reclame werd vertoond, zat ongetwijfeld een keer dat zij de reclame met wanstaltige inhoud wél zag. En toen ik op een bijzonder kwade dag een keer in de keuken stond en mij vanuit de huiskamer een vreugdekreet bereikte “mamma, die wil ik oooooook!” wist ik hoe laat het was. En besefte ik ook dat de kans zeer groot was dat ik niet ongeschonden uit deze ellende zou komen. Voornemens om niet mee te gaan in een dergelijke hype vervlogen als een weerloos strootje in een verwoestende tornado. Maar ik besloot sterk te zijn. Ik zou mijn opvoedkundige idealen niet laten vermorzelen door commercie en weerbarstige peuters.

En terwijl ik de woedende stem vanuit mijn binnenste negeer “slappe trut!” besef ik: idealisme is prachtig maar slechts een utopie.

Tijdens het afrekenen van de schoenen vertelde de verkoopster dat  een oudere vrouw van rond de zeventig regelmatig de schoenen kwam kopen. Voor zichzelf dus. Kortom: er zijn wel degelijk dingen die nog erger zijn dan een commercie-gevoelige peuter met wansmaak.