Jenni

 Een blik op de datum van mijn laatste log leerde mij dat ik voor het laatst op 26 februari een log heb geplaatst. Bijna drie weken geleden. Hoog tijd voor iets nieuws dus, als ik de aandacht van mijn lezers wil vasthouden en ze niet het gevoel wil geven dat jenni.nl de zoveelste log is die vol enthousiasme bijgehouden wordt en vervolgens uitgaat als een nachtkaars.

Ik pieker en peins. Kijk naar de maagdelijk witte, onbeschreven logpagina voor me. Zet aarzelend mijn vingers op het toetsenbord. Trek weer terug. Waar moet ik nou over schrijven? Over mijn gezin, onze dagelijkse beslommeringen, Jody die een forse ontwikkelingssprong heeft gemaakt en inmiddels twee tandjes rijker, op de grond heen en weer rolt en de hele dag niets anders doet dan stralen? Een onderwerp waar mijn hoofd en hart absoluut vol van is. Maar boei ik daar mijn lezers mee? Of het poepgedrag van Ayla, waar nog steeds geen schot in zit? Nee, ook niet. Stel dat mijn lezers gezellig met een kommetje havermout op schoot mijn log gaan lezen. Mijn lezers een havermouttrauma bezorgen is wel het laatste wat ik op mijn geweten wil hebben.

Dano’s operatie dan? Nee, ook maar niet. Het geopereerde lichaamsdeel functioneert naar behoren, dat lijkt me voldoende informatie. Zeker omdat er een moment komt dat hij zelf kan lezen en wellicht mijn log eens onder de loep neemt. En evenals het havermouttrauma zit ik ook niet op een vete met mijn eerstgeborene te wachten.

Een bericht uit de krant dan. Nee, dat is het ook niet. Een groot deel van de berichten maken me misselijk en krijgen wat mij betreft al téveel aandacht, zonder dat ik daar ook nog eens over uitwijd.

Wat dan? De wormen van mijn kat? Mijn eeuwig voortdurende kipfilet-fobie? (Nog steeds geen geschikte therapeut gevonden). Johnny Depp in piratenpak? (Dat laatste is overigens best een logje waard, daar niet van). De heropening van ijssalon Vivaldi, voor mij symboliek voor de naderende lente (Wat iets is waar ik heel blij van word trouwens) omdat deze winkel alleen van maart tot oktober geopend is?

Nee, nee en nee. Ik heb gewoon even niets te melden. Behalve dan misschien de vermelding dat ik het maagbandtraject heb gelaten voor wat het is, op eigen kracht tien kilo ben afgevallen en nog steeds op de goede weg ben. Vaarwel maagband, zorgverzekeraar en bureaucratie dus. Ik heb jullie niet meer nodig.

Voor de rest.. gaat het hier gewoon goed. We zijn allen gezond, ik blunder minder dan normaal waardoor er voor mij niet zoveel te schrijven is op het moment. Maar! Uiteraard is dit geen afscheid. Mijn log en mijn lezers zijn me te lief om voor eeuwig afscheid van te nemen, en dat gebeurt dus ook onder geen geval. Ik ben alleen even numb, leeg, simpelweg gelukkig.

(Noot van de autrice: een dergelijk log heb ik wel vaker geplaatst. In alle gevallen gebeurde er praktisch meteen of in de dagen erna iets vermeldenswaardigs. U moet er dus niet van opkijken als ik de komende dagen de internetpagina’s weer volkalk met mijn dagelijkse zin en onzin. Want ook ik ben zo onvoorspelbaar als het leven).