Jenni

 Mijn oudste telg is er één van het bedachtzame soort. Hij doet niets overhaast. Ook zijn ontwikkeling en grove motoriek gaan op zijn eigen, bedachtzame tempo, soms tot lichtelijke frustratie van ondergetekende en zijn vader. Zo ook het fietsen. Zwalkte elk kind uit zijn klas al vrolijk mee naast hun ouders en/of verzorgers, zo niet Dano. [...]

 Onze oudste telg was uit zijn doen. Van een heerlijk, supermakkelijk kind dat altijd zonder één kik ging slapen is hij in tijdsbestek van een week of twee veranderd in een dwarse, nukkige, mepperige semi-kleuter. Een semi-kleuter die zeker drie keer zijn bed uitkomt s’avonds. Een kleuter die ineens weer in zijn bed begint te plassen. [...]

 Aanvankelijk startend met één verdwaald blaasje op de buik van mijn jongste telg, bekeek ik enkele dagen later vol ontzetting datzelfde lijfje afgeladen met grotesk uitziende korsten en blazen. Haar lieve zachte lijfje was veranderd in een poel van pijn en ellende. Haar lichaampje leek meer op een wegenkaart van de Benelux in braille dan op het lichaampje [...]