Jenni

 Mijn oudste telg is er één van het bedachtzame soort. Hij doet niets overhaast. Ook zijn ontwikkeling en grove motoriek gaan op zijn eigen, bedachtzame tempo, soms tot lichtelijke frustratie van ondergetekende en zijn vader.

Zo ook het fietsen. Zwalkte elk kind uit zijn klas al vrolijk mee naast hun ouders en/of verzorgers, zo niet Dano. Die kroop nog steeds vrolijk bij mij achterop. Op zich geen probleem. Fietsen ging niet en wilde hij niet. Elke poging om hem ook maar een milimeter te laten fietsen ontaarde in een brulpartij, dus we lieten het maar zo, ook al is hij geen kleintje en kwam ik zowat niet meer vooruit met hem achterop. Alleen toen telg nummer drie zich aandiende, begonnen wij ons toch wel een beetje achter het oor te krabben, want om nou drie larven op één fiets te vervoeren zagen we gek genoeg niet zó zitten.

Dano zei zelf: “als ik zes ben leer ik fietsen”. En daar hield hij zich ook keurig aan. En warempel; drie dagen na zijn verjaardag fietste hij zelfstandig het fietspad voor ons huis op en neer. Dat hij strak Engelse maatstaven hanteerde en stug links bleef fietsen en gewoon doorfietste bij elk opstakel op de weg deed er niets aan af: hij fietste!

Inmiddels zijn we ruim drie maanden verder en na veel oefenen fietst hij vrolijk naast me mee naar school. Zo ook afgelopen donderdag. Halverwege de weg naar school dienen wij een tweebaansweg aan met een fietsoversteekplaats te betreden. Enorme haaientanden geven aan dat het fijn zou zijn als de automobilist zou stoppen. Dat doen ze ook bijna allemaal keurig. Alleen dacht één automobilist daar anders over en ragte hij zijn bolide gewoon door. Ik kon op tijd remmen, maar Dano die een centimeter of dertig voor me fietste niet meer. Hij knalde vol tegen de zijkant van de auto aan en viel op de grond.

Nou ben ik in neutrale stand uitgerust met een normaal stemgeluid. Maar bij een tikkeltje stress zwelt dit volume aan tot de omvang van een Katwijks viswief, gelouterd met het vocabulaire waar de gemiddelde lichtekooi het schaamrood van op de kaken zou krijgen. Zo ook nu. De man reed nog een paar meter door, terwijl ik hem “vuile klootzak!” en diverse ziektes achterna krijste. De man stopte en stapte uit, terwijl ik aanstalten maakte om zowel mijn fiets als Dano’s fiets om zijn nek te vouwen. Alleen had ik de twee meisjes op mijn fiets zitten en die wou ik niet meevouwen, dus ik zag daar vanaf en hield me bezig met een brullende Dano te troosten en te onderzoeken op wonden en andere narigheden.

De man was zelf ook enorm geschrokken. Hij zei dat hij ons echt niet had gezien. Nou ben ik niet bepaald een klein frele vrouwtje, ben ik uitgerust met een redelijk vlammend rode haardos en heb ik een gróte witte jas aan, dus ik betwijfel of je überhaupt aan autorijden moet beginnen als je dat allemaal over het hoofd ziet. En zeker als je, zoals in zijn geval, je kleinzoon in de auto hebt zitten om naar school te brengen.

Na voor zijn zekerheid zijn nummer te hebben genoteerd vervolgden we de weg naar school. Goddank zonder trauma’s. Ik zag de bui al hangen; hebben we Dano eindelijk aan het fietsen, zal zo’n vent hem na drie maanden even een fietstrauma bezorgen. In dat geval zou dat voor mij alsnog reden zijn om met terugwerkende kracht een fiets, stacaravan, driezitsbank of wat dan ook om zijn nek of andere lichaamsdelen te vouwen.

Maar goed.. de alertheidsspieren staan weer even op scherp. Het is me weer duidelijk.. wapens zijn verboden in Nederland, maar elke gek mag een potentieel moordwapen besturen.