Jenni

 Onze oudste telg was uit zijn doen. Van een heerlijk, supermakkelijk kind dat altijd zonder één kik ging slapen is hij in tijdsbestek van een week of twee veranderd in een dwarse, nukkige, mepperige semi-kleuter. Een semi-kleuter die zeker drie keer zijn bed uitkomt s’avonds. Een kleuter die ineens weer in zijn bed begint te plassen. Maar ook een kleuter die volledig uit zijn nukkige dakje ging wegens een wondje op de knokkel van zijn hand. Een wondje? Het mag die naam nog niet eens dragen. Een zeer licht schaafplekje. De huid nog zo goed als heel, alleen ietwat rood. Dat plekje was aanzet tot drama’s, verschrikkelijke huilbuien zoals ik nog nooit van hem had gezien en schreeuwen om pleisters.

Dit ging zo een paar dagen door. Elke avond was dat plekje aanleiding tot hysterische huilpartijen. We snapten er niets van. Wat was er in hem gevaren? Hij heeft wel ergere wondjes gehad, wat nooit één probleem was. Pleister erop en klaar. Maar zelfs een pleister hielp in dit geval maar beperkt. Nog steeds klonk geschreeuw en gehuil “ik wil het wég hebben! het moet wég!”. Ik hoef niet te vertellen dat wij diverse malen hebben uitgelegd dat dat even tijd nodig had maar dat het plekje vanzelf weer zou verdwijnen.

Vanavond onder het eten was er wederom een drama om het plekje. Maar wat we ook probeerden, we kregen de ware reden er niet uit. Tot eindelijk, onder de douche, opeens een stemmetje uit de cabine klonk “hee mamma, die film, Sjakie en de Chocoladefabriek, die wil ik nooooooit meer zien! Die vind ik heel eng!”. Op mijn vraag wat er zo eng aan was (hij heeft hem al zeker drie keer gezien en nog nooit gemerkt dat hij het eng vond) vertelde hij dat hij de scéne dat het stoute meisje Violet een stuk kauwgum kauwt, paarskleurig wordt en vervolgens opzwelt tot een gigantische bosbes heel eng vond.

En toen was daar de klik in mijn hoofd. Eindelijk. Ik vroeg “ben je soms bang dat als je huid rood wordt, je verandert in een bosbes”? Waarop hij bevestigend antwoordde. Hoera, het hoge woord was eruit. Al twee weken loopt het arme jongetje te malen over rode vlekken op zijn huid en de grote angst dat hij er net zo uit komt te zien als Violet. Tot bedplassen aan toe. Het arme schaap.

Ik hoef u niet te vertellen dat ik een ernstig gesprek met hem heb gevoerd waarbij ik (met uitgestreken gezicht) heb verteld dat mensen alleen maar in films in bosbessen veranderen en rode plekjes op je huid je niet transformeren tot een brok fruit. Dat kan alleen in films.

Dit gesprekje hebben we afgesloten met het ritueel vermoorden en weggooien van de dvd van Sjakie en de Chocoladefabriek (in werkelijkheid was het een oude, bekraste dvd met één of andere drakerige komedie; de werkelijke Sjakie is met mijn moeder mee naar huis gesjokt).

Alhoewel ik dit hele voorval aan de ene kant best humoristisch vind (wat ik niet aan Dano laat merken aangezien het voor hem wél bittere ernst is) schrik ik toch ook van het gegeven dat de geest van een kind heel flexibel, maar toch ook heel fragiel is.

Ik vermoed dat Dano de eerste mens ter wereld is met een vacciniumfobie, oftewel angst voor bosbessen.