Jenni

 Aanvankelijk startend met één verdwaald blaasje op de buik van mijn jongste telg, bekeek ik enkele dagen later vol ontzetting datzelfde lijfje afgeladen met grotesk uitziende korsten en blazen. Haar lieve zachte lijfje was veranderd in een poel van pijn en ellende. Haar lichaampje leek meer op een wegenkaart van de Benelux in braille dan op het lichaampje van een negen maanden oude baby.

De overgebleven onbepokte plekken op haar gezichtje glanzen van haar tranen. Veertig graden koorts, alles doet haar zeer. Normaal optillen is onmogelijk, ze gilt alles bij elkaar. Zoveel pijn, niet te bevatten. Voor mij niet, maar voor haar al helemaal niet. Ik troost, koester, haal pakken havermout waarin ik haar baad, kapsel haar in met zelfgemaakte mixjes van vaseline en tea tree olie, smeer slimme VSM smeerseltjes, alles helpt slechts een beetje. Vreemd genoeg lijkt ze troost te putten uit mijn schaamteloos verkrachte versie van de Pastorale van Ramses Shaffy en Liesbeth List. Zodra ik uitbarst in een jubelend “mijn hemel blauw met gouden harp mijn wolkentorens, ijskristallen kometen, manen en planeten, alles draait om mij” stopt zij voor even met huilen en zet grote ogen op voor zover die niet dichtgepokt zijn. Uit haar blik kan ik helaas niet opmaken of deze blik voortkomt uit ontzetting of vreugde, maar met mijn narcistische trekjes en naïviteit als uitgangspunt schep ik er genoegen in te denken dat ze mijn zangpogingen waarlijk innig bemint.

Als je enkele dagen doorbrengt met een rijkelijk bepokte baby, ga je overal pokken in zien. Je  hele wereld draait ineens om pokken. Je eet, ruikt, voelt en denkt pokken. Ook je dromen worden erdoor beheerst. Al snel kun je nergens anders meer aan denken dan aan pokken.Een vrolijk bedoelde foto van ballonnen in de wind? Ik zie er alleen maar wanstaltig grote pokken in. Ineens is de stad overspoeld met pubers met een overduidelijk hormoonoverschot die nog nooit van Clerasil hebben gehoord. Alles wat maar enigszins rond en gevuld is komt op mij over als een grote pok.

Toch zie ik ook voordelen. Zoals eerder gezegd, heeft haar lichaam verdacht veel weg van een wegenkaart in braille. Ik heb de echte kaart ernaast gehouden en een blinde om raad gevraagd. Zou een dergelijke aandoening geen gat in de markt zijn? Zou Jody, in haar huidige staat van welzijn, niet dienst kunnen doen als een soort retro-Tom Tom? Een Pok Pok, zeg maar? Ik hoor de raderen der commercie al draaien in mijn hoofd. Ik proef kansen en uitdagingen. Ik hoor stemmen in mijn brein “weet je wat JIJ zou moeten doen???”. In de paar dagen dat heur rug er dusdanig uitziet, moet toch genoeg te verdienen zijn om de rest van mijn leven binnen te zijn. En anders zijn er genoeg andere ziekten over om leuke uitvindingen mee te doen. Dus wie nog een leuke toepassing voor vinketering, vlektyfus, builenpest, malaria en open TBC weet kan zich bij mij melden, samen komen we er wel uit.

Misschien wil Ramses Shaffy ook wel meedoen. Kan hij mooi de stemmen inspreken.