Jenni

 In deze mediagerichte tijden wordt de mensch overspoeld met commercials via alle denkbare mediakanalen. Weerspiegelingen van gretige graaifabrikanten, gelouterd met gouden bergen en eeuwige schoonheid denderen om de paar minuten via elk zintuig je leven binnen, op zoek naar gretige onzekere consumenten die van harte bereid zijn dik te investeren in utopische producten verrijkt met semi-regenererende stofjes met bekbrekende namen als hyaluronzuur, amino-peptiden en wat al niet meer. Bekende nederlanders, strak van de botox en haarimplantaten, smeren de kop en snuit in met fruitolieën  (“Mijn haar is zóóó gevoed!!!”) en kekke serumpjes. Slimme spotjes geven de indruk dat die glans van heur haar echt uit een flesje komt, en niet uit de vijfhonderd watt-lamp die op haar haardos is gericht.

De meeste reclames gaan aan me voorbij. Ik geloof sowieso niet in schoonheid uit potjes, flesjes, injecties of scalpels. Bovendien gebruik ik reclameblokken standaard om naar het toilet te gaan/drinken in te schenken/blerende kinderen te troosten/email te checken. Maar zo af en toe sluipt er toch een spotje binnen in mijn brein die aan een nog niet vernietigde neuroon blijft hangen. En dan gaat het niet om het aangeprezen product, maar om een item uit het spotje, meestal de reclametune. Gevangen door de muziek ga ik volledig voorbij aan het product (is volgens mij ook niet de bedoeling).

Dat gebeurde dus onlangs ook bij een schimmige reclame voor een uitzendbureau. Waar het spotje over ging was me een raadsel, maar de muziek vond ik geweldig. Ik wilde dolgraag weten wat dat was. En dus werd er gegoogled. Meestal is de herkomst van een reclametune vrij makkelijk te achterhalen. Vaak is het een muziekje dat gecomponeerd is in opdracht van het reclamebureau, en dan kom je dus niet zo ver. Maar in dit geval had ik er goede hoop op dat het om een bestaand nummer zou gaan. Het was alleen onvindbaar. Niet via de bekende wegen, niet door de naam van het product in te typen.

Maar uiteindelijk werd mijn zoeken beloond. Inderdaad, het nummer bestond. Ik was weer eens bijzonder tevreden met mezelf en mijn narcisme steeg weer even tot ongekende hoogten.

Inmiddels ben ik tot twee conclusies gekomen:

- Het muziekje wordt gebruikt in de serie “Greys Anatomy” en is dus doodsimpel te traceren door de naam van de serie te gebruiken als zoeksleutel. Maar ja.. ik volg die serie nou eenmaal niet. En tijdens de 30.000 keer dat een aankondiging van deze serie op tv was, was ik waarschijnlijk het toilet aan het bezoeken/drinken aan het inschenken/blerende kinderen aan het troosten/email aan het checken.

- Een opmerking over deze muziek tegen mijn hogelijk gewaardeerde internetvriendin Yukiko leverde de volgende reactie op van haar kant: “ik heb je weken geleden die muziek al laten horen, er zijn meerdere versie van en ik heb je toen gevraagd welke versie je beter vond”.

Met andere woorden: ik had mezelf een lange zoektocht over het www kunnen besparen door wat dieper in mijn stoffige brein te duiken. Mijn narcisme is dus -wederom- geheel ongegrond. Wellicht wordt het tijd om mijn suffige karakter op te peppen met een scheut amino-peptiden of fruit-olieën.

Oh ja: om welke muziek ging het? Nou.. deze dus.