Jenni

 Een onderbewustzijn is een gecompliceerd item. Vooral die van mij. Met de eerste verjaring van mijn jongste telg in het verschiet, kan ik mijn mentale tekortkomingen niet langer bedekken met de mantel der zwangerschapsdementie. Ik bevind mij sinds enkele maanden in een acceptatiefase; dit komt nooit meer goed. Mijn autonome zenuwstelsel doet nog aardig zijn best, maar vele gabbernachten op Thunderdome en andere schimmige locaties in mijn goede jaren hebben mijn resterende enigszins werkende hersencellen voorgoed de das om gedaan. En al ben ik de laatste jaren vooral bezig met moederschap en indikken en bivakkeer ik voornamelijk binnenshuis, wat krom is zal nooit meer recht worden.

Hoe komt het anders lieve lezers, dat vanzelfsprekende zaken die ik in mijn brein placht te stempelen, gewoonweg niet blijven zitten? En dit kunnen simpele dingen zijn zoals “als je de koelkast volstampt met boodschappen, zorg dan dat je genoeg plek overhoud voor de kaasdoos’ meteen weer vergeten, zodat je, nadat je het laatste pak melk met behulp van een vork in je koelkast hebt geprakt, je deze weer voor driekwart kunt legen omdat die verdomde kaasdoos gevuld en wel op je aanrecht staat te grijzen. Of de wetenschap dat de centrale deurvergrendeling van de auto een eigen leven leidt zo snel mogelijk vergeten, de stationair draaiende auto uitstrompelen om je achterraam even te reinigen, een dode reiger uit je grille te schrapen of wat dan ook, je portier achter je dichtsmijten, te laat het gezoem van de vergrendeling registreren zodat je buiten staat naast een hermetisch afgesloten, stationair draaiende auto. Ik noem maar een paar dwarsstraten.

Hardnekkig probeer ik de signalen van achterliggend en naderend verval te negeren. Blijf stug volhouden dat het komt omdat de PMS werkelijk uit elke porie gorgelt. Of omdat ik weer eens zo nodig oude houseplaatjes moet draaien en daardoor een aanval van melancholische meimeritis opwek. (‘wat was 1992 toch een fantastisch jaar’) Of omdat ik dreig te verzuipen in strategisch geplaatste mixjes van poepbroeken, braakballen en kwijl. Dat het komt door het overschot aan randgroepfossielen met rollators die de héle dag geen moer te doen hebben en tóch zo nodig om acht uur s’morgens met hun kuipje boter en halfje brood voor je bij de kassa staan.

Maar stiekum, heel ver weg, lispelt het juiste inzicht aan de rand van mijn onderbewustzijn; met het verstrijken van de jaren verplaatsen de hersenkwabben zich naar plaatsen waar je absoluut geen kwabben wil hebben.