Jenni

 Negen jaar geleden werd ons bestaan verblijd met de komst van Rafiki; een klein roodharig bolletje. Hij groeide voorspoedig op, met alle makken en ongemakken die vooral rode katers eigen zijn. Een val uit het raam van de tweede verdieping toen hij dertien weken oud was. Af en toe een rood plasje door blaasgruis of andere katerse urineweg-ongemakken. Zo hier en daar een geregelde aanval van spoorvangeenkantus.

Toen we verhuisden van een maisonette naar een rijtjeswoning veranderde hij in een fanatieke buitenkat. Maar wel eentje die altijd in de buurt was. Als hij niet in de tuinen aan het jagen was op vliegen (iets groters ging hem boven zijn pet) was hij te vinden in het door mijn lief getimmerde buitenverblijf. 

Voor ons was hij een kroelkat van de eerste orde, voor anderen een schaduw. Een typisch geval van de welbekende tik van de molen, bang voor zijn eigen schaduw, een hopeloze zanik (bij voorkeur s’nachts als hij per ongeluk eens binnen was) met een zeikerige jankmauw. Een verdwaald wormpje zorgde bij hem geheid voor een strontinferno. Wij hebben altijd gedacht dat die val in zijn kindsjaren hem voorgoed een steekje los had bezorgd.

Een paar weken geleden bemerkten we dat er steeds minder van hem overbleef. Zijn vacht hing los om hem heen. Een grondig onderzoek inclusief foto bij de dierenarts bracht niets bijzonders aan het licht. Hij had een iets verhoogd aantal witte bloedlichaampjes hetgeen kon wijzen op een infectie. Hiervoor kreeg hij antibiotica en hij knapte snel weer op. Met wat bijvoeding kwam er ook weer wat vlees op zijn kattenbotjes. Hij ging naar buiten, at goed, kroelde erop los en werd weer zijn eigen katerige zelf.

Afgelopen zondagavond half twaalf. Een gierende mauw klonk door het trappenhuis. We troffen hem aan met bloed op zijn snuit. Hij hijgde als een hond, tong uit zijn bek. In de slaapkamer vonden we urine en bloederig braaksel. Mijn lief sprong in de auto richting nooddierenarts en keerde een uur later terug met een lege mand. Hij bleef een nachtje bij de dierenarts. Maandagochtend zou zij hem opereren om te onderzoeken wat er aan de hand was.

Maandagochtend. De dierenarts belde. Bij het binnenkomen de volgende ochtend had ze hem dood in zijn hok gevonden. Sectie bracht een tumor zo groot als een tennisbal in zijn darmen aan het licht. Overal uitzaaiingen. Woekerende dood, twee maanden voor zijn overlijden nog onzichtbaar voor foto’s en kweekjes. Onbegrijpelijk.

Een leeg hok in de tuin. Een knallende leegte in huis. Poes Terror is duidelijk ondersteboven van zijn verdwijning. Ze kwijnt weg op bed en wil niet eten.

Rafiki is het Afrikaanse woord voor “vriend”, en dat is precies wat hij negen jaar lang voor ons geweest is.

Dag vriendje.