Jenni

 Mijn lief heeft ons een weekendje weg voorbereid. De laatste keer dat wij samen weggeweest zijn is in onze pré-kinderen periode, negen jaar geleden. En morgen vertrekken wij voor een weekend weg met zijn tweeën. Zonder kinderen. Ik kan het nog nauwelijks geloven: een tasje inpakken en klaar. Gewoon instappen en wegwezen, zonder dat de assen over de grond slepen door de veertig tassen, buggy’s, luiers, flesjes, potjes, spuuglapjes, vieze stinkknuffels en andere ellende.

De kinderen blijven alleen thuis met een fles cola en een paar zakken chips, alle deuren op slot. De moeders zijn gemobiliseerd om in ons huis op te passen op de oudste en de jongste. (Mindnote: voor het vertrek nog onkruid wieden, stof afnemen, plees schoonmaken en gesmolten kaas en andere flora en fauna uit de oven krabben). De middelste gaat een weekendje logeren bij zwager en schoonzus.

Waar we heengaan is nog een raadsel. Mijn lief weigert halsstarrig te zeggen wat onze bestemming is. De familie en wat vrienden zijn op de hoogte, maar weigeren iets los te laten. Post omtrent dit weekendje heeft hij  op zijn werk laten bezorgen (tot die conclusie kwam ik na het hele huis ondersteboven te hebben gehaald). Ik weet dus werkelijk niets. Behalve dat we ‘richting zuiden’ gaan en ik geen nette kleding mee hoef te nemen (survivallen! Schiet me gelijk maar af!).

Maar gezien de autosport-fetisj van mijn schat en het feit dat het tevens het weekend van de 24 uur van Le Mans is vrees ik het ergste. Een weekendje met mijn bek op het circuit. Jippie.

(Even voor de duidelijkheid: ik vind het natuurlijk gewoon super mega überlief dat hij dit organiseert)